De uitverkorene Boek 6: Veranderd
Auteur
Lezers
177K
Hoofdstukken
37
Dromen Tussen de Sterren
Boek 6: Veranderd
KEIRA
„Denk je echt dat dit gaat werken?“
Keira keek naar haar vriendin. Ze lagen samen in hun slaapzakken. „Wat denk jij ervan?“
Dani zuchtte. „Je hebt gelijk. Alleen in onze dromen.“
Keira keek weer naar de sterrenhemel. Ze kende haar beste vriendin al heel lang. Ze zag meteen of Dani loog. Ze wist of Dani opgelucht was, of juist verdrietig.
De zucht van Keira klonk heel anders.
Ze legde haar handen op haar borst. Het was een warme nacht en het was nieuwe maan. Daardoor schitterden de sterren heel helder. Ze keek goed, maar ze zag niets vreemds.
Geen felle lichten. Geen diepzinnige, bijzondere mannen die zich in het donker verstopten.
Ze lagen aan de rand van de plaatselijke camping. Groene heuvels strekten zich uit in de verte. Ze waren ver weg van de felle lichten van de stad. Blijkbaar maakte het de buitenaardse wezens niet uit waar ze mensen ontvoerden. Dat gebeurde op het platteland of midden in de stad. Tenminste, dat zeiden de geruchten.
Het huis van Keira was twintig minuten rijden.
Ze wilde dat het verder weg was.
Hele sterrenstelsels verder.
Ze zuchtte nog een keer.
„Jij bent slim, Keira. Je gelooft toch niet echt in die geruchten?“ zei Dani. „Vrouwen worden helemaal niet ontvoerd. Buitenaardse wezens bestaan niet. En als ze wel bestaan, komen ze echt niet hierheen.“
„Waarschijnlijk niet.“ Ze twijfelde. „Misschien ook wel. Ik vind het leuk om te denken dat het kan.“
Er rolde onverwacht een traan over haar wang. Ze veegde hem snel weg, voordat Dani het kon zien. Ze ging met haar vingers door haar lange, donkere haar om haar gezicht te verbergen.
„Het is niet mogelijk.“
„Ik mag toch dromen. Ik wil gewoon wat plezier hebben.“
Keira trok een raar gezicht terwijl ze tegen haar verdriet vocht. Ze wist niet waarom ze moest huilen. Ze had niet doorgehad hoe ontevreden ze was met haar leven. En ze had eigenlijk geen enkele reden om verdrietig te zijn!
Ze ging naar een goede school. Haar moeder was een... tja... redelijke moeder. Ze woonde in een echt huis.
Het was geen mooi huis.
En ze haalde slechte cijfers voor een van haar vakken.
Zou er wel genoeg eten in de koelkast liggen voor het ontbijt?
Ze had helemaal geen zin om morgen naar huis te gaan. Ze wilde maandag niet naar school. Ze wilde niet terug naar haar saaie, dagelijkse leven.
Ze wilde niet alleen zijn. Ze wilde niet meer nadenken over geldzorgen.
Keira sloeg haar armen om zich heen. Ze hield nog een zucht in.
„Waar denk je aan?“ vroeg Dani.
„Helemaal niets,“ zei Keira. Ze probeerde de snik in haar stem te verbergen. „Is dit alles wat het leven te bieden heeft?“
„Wat bedoel je? Wat wil je nog meer dan?“
Keira haalde haar schouders op.
„Het leven is wel prima, denk ik,“ zei Dani. „Niets bijzonders.“
De manier waarop ze het zei, zorgde ervoor dat Keira haar strak aankeek.
Dani glimlachte zwakjes. „Het leven heeft geen zin. De dood is zeker. En we krijgen het waarschijnlijk zwaar.“
„Fantasie zit alleen in ons hoofd,“ stemde Keira in. „In onze gekke fantasie.“
„Onze bijzondere fantasie,“ zei Dani. „Een fantasie die zo groot is als het heelal.“
Keira lachte door haar tranen heen. „Wat lullen we toch een hoop shit.“
„Ja. Maar wel ware shit.“
Ze keken allebei weer naar de sterren. Een koele wind blies de haren uit Keira's gezicht.
Krekels sjirpten. Ze hoorde het verre geluid van auto's. Er klonk gelach vanaf de rest van de camping.
„Maar wat als het wel waar is?“ zei Keira.
„Wat?“
„De geruchten. Dat buitenaardse wezens echt vrouwen ontvoeren om... je weet wel. Zou je meegaan?“
„Als ze knap zijn... ja... natuurlijk,“ lachte Dani. „Maar ja, hoe weet je of het goede aliens zijn? Waarom denk je dat ze ons niet pijn zullen doen? Hoe zit het met al die... je weet wel... anale sondes en dat soort dingen.“
Keira barstte in lachen uit.
„Het is waar!“ Dani rolde op haar zij. „Of ze verkrachten je. Of ze doen je pijn. Of ze vermoorden je! Wie zegt dat ze van je willen houden? Hoe vaak is dat in de geschiedenis van de mens eigenlijk voorgekomen tussen mannen en vrouwen? Waarom zouden zij anders zijn?“
„Er zijn verhalen...“
„Verhalen. Verzonnen verhalen! Vast en zeker bedacht door eenzame oude vrouwen.“
„In godsnaam, Dani, laat me toch even dromen, wil je?“
Dani draaide zich op haar rug. Er klonk nog meer gelach vanaf de camping.
In de verte hoorden ze gejuich, alsof iemand naar een sportwedstrijd keek. Door een koele wind kreeg Keira kippenvel. Ze sloeg haar armen nog wat strakker om zich heen.
„En jij dan?“ zei Dani. „Ik denk dat jij wel met ze mee zou gaan?“
„Zonder twijfel.“
Ze vielen allebei stil.
Keira probeerde wakker te blijven. Ze luisterde. Ze bleef naar de sterren kijken. Maar de camping werd al snel stil. Uiteindelijk viel ze in slaap.
***
De volgende ochtend was het licht en zonnig.
„Tja... geen aliens... maar het was toch leuk,“ zei Dani terwijl ze hun tent afbraken.
„Ja. Dit moeten we ooit nog een keer doen.“
„Ooit,“ stemde Dani in.
De autoramen stonden open. Het haar van Keira wapperde in de wind terwijl ze naar huis reden. Het was een ongewoon mooie dag. Het was jammer om de camping achter te laten.
Al snel maakten de groene heuvels plaats voor huizen. Daarna kwamen er grote fabrieken. Toen zagen ze rijtjeshuizen. Uiteindelijk reden ze de wijk van Keira binnen. Het was een vieze, kale buurt met slechte huurhuizen zonder bomen.
„Bedankt, Dani. Ik bel je nog wel,“ zei Keira. Ze stapte uit de auto en pakte haar spullen. Daarna gooide ze de achterklep dicht.
„Doeiiii!“ Dani stak haar arm uit het raam en zwaaide.
Keira zwaaide terug terwijl Dani wegreed. Ze keek haar na tot de auto om de hoek verdween. Ze tilde haar tassen op. Toen liep Keira naar haar voordeur.
De auto van haar moeder stond langs de stoeprand geparkeerd. Keira staarde ernaar. Was ze op een maandag al thuis van haar werk? Keira kreeg een slecht gevoel.
De deur was niet op slot. Keira rook de geur van gebakken aardappeltjes uit de oven.
Ze zette haar tassen op de bank. Ze liep de keuken in. Ze zag haar moeder druk bezig bij het fornuis. Haar geblondeerde haar zat in een rommelige knot. Ze had haar badjas aan. Deze zat vol vlekken en was heel erg versleten. Keira kon er bijna doorheen kijken.
„Waarom ben je niet aan het werk?“ vroeg Keira.
„Oh!“ Haar moeder draaide zich om. Ze glimlachte schuldig terwijl ze een vette spatel omhoog hield. „Ik hoorde je niet binnenkomen! Ik hoop dat je trek hebt!“
Ze draaide zich snel weer om, voordat Keira kon zien dat er iets mis was. Voordat ze de donkere kringen onder haar ogen zag. En voordat ze zag dat haar lip trilde.
„Ze hebben je ontslagen,“ zei Keira met een brok in haar keel.
Haar moeder gaf geen antwoord. Ze neuriede zachtjes.
Het slechte gevoel van Keira werd erger. Ze had thuis moeten blijven. Dan had ze haar moeder uit bed kunnen halen. Dan had ze haar kunnen helpen met aankleden.
Ze had haar in de auto kunnen zetten. Keira keek naar de prullenbak. Ze zag dat haar moeder die al had geleegd. Hoeveel had ze gisteravond gedronken?
„Ik wist niet dat we spek hadden,“ zei Keira. Ze keek hoe haar moeder kookte. Ze deed haar best om niet boos te klinken.
„Ik heb boodschappen gedaan.“
„In je pyjama?“
„Het is maar even verderop in de straat.“
„Had je wel schoenen aan?“
Haar moeder gooide de spatel hard neer. „In godsnaam, Keira! Ik probeer alleen maar iets aardigs voor je te doen.“
„Oké, mam.“ Keira pakte wat borden en bestek. De borden rammelden luid toen ze ze op tafel zette.
„Niet zo hard!“ Haar moeder gooide haar handen in de lucht. Ze wilde met haar vette handen naar haar hoofd grijpen. Maar ze bedacht zich op tijd. Ze smeet de spatel nog een keer neer. Daarna draaide ze het spek om.
De eieren pruttelden en sisten.
Keira ging zitten. Ze verstopte haar handen tussen haar knieën. Ze zei niets. Ze staarde naar de muur. Ze dacht aan haar gesprek met Dani van gisteravond.
„Alsjeblieft,“ zei haar moeder. Ze glimlachte terwijl ze wat spek, eieren en aardappeltjes op het bord van Keira legde.
Keira fronste. „En jij dan?“
Haar moeder ging als een klein kind voor haar lege bord zitten. Ze trok haar knieën op tegen haar borst. Ze zag er heel mager uit.
Haar sleutelbeenderen staken uit boven haar shirt. Keira kon alle kleine botjes in haar polsen zien.
„Dit is allemaal voor jou,“ zei haar moeder.
„Mam...“
„Allemaal voor jou.“ Ze keek door het raam naar buiten. Ze beet op een velletje langs haar nagel.
Keira boog haar hoofd. Ze at braaf haar eten op. Maar ze proefde alleen de tranen in haar keel.
