Twisted Minds Boek 4
Auteur
Cassandra Rock
Lezers
61.8K
Hoofdstukken
23
Ik ben je bewaker," zegt Nico. "Raak me niet aan." Dus Ariella raakt hem toch aan. Met haar mond. 😇 Sinds haar moeder stierf en haar vader nooit meer wakker werd, bestaat haar leven uit rouw, luiers en familievergaderingen op hakken. Ze verdient iets wat alleen van haar is. Dan wijst haar broer een knappe nieuwe soldaat aan om haar te "beschermen", en hij volgt haar als een schaduw met sterke armen en een nog sterkere zelfbeheersing, wat mateloos irritant is. Je zult smullen van hoe ze zich groot houdt, maar nog steeds staat te trillen als ze het ziekenhuis bezoekt. Nico blijft haar "mevrouw" noemen, alsof dat haar gaat tegenhouden. Dat doet het niet. Ze leunt over de autostoel en trekt aan zijn kraag. Hij perst eruit: "Ariella… nee." Dan explodeert het raam. De zaklamp van Luca schijnt op hun halfnaakte lichamen.
Een Nieuw Infuus
ARIELLA
Ons leven was een puinhoop sinds de aanval op pap en mam. Het was vier maanden geleden sinds iemand een aanslag op mijn vader, Valentino Acerbi, had beraamd. Daarbij werd mijn moeder gedood. Luca had hen op de vloer van ons ouderlijk huis gevonden. Ze lagen in een grote plas bloed.
Ik wist nergens van, totdat mijn broer me belde. Hij vertelde me dat onze vader in kritieke toestand verkeerde na een schot in zijn borst. De kogel was blijkbaar rakelings langs zijn hart gegaan. Hij had geluk dat hij nog voor zijn leven kon vechten. Mijn moeder had minder geluk. Ze was op slag dood.
Mij is verteld dat Luca bij het huis aankwam om zaken te bespreken met onze vader toen hij hen vond. Niet veel later kwam Al, de rechterhand van mijn vader, opdagen.
Luca was in blinde paniek en hield het lichaam van onze moeder vast toen Al de kamer binnenkwam. Al had me verteld dat hij betwijfelde of Luca wel 911 had kunnen bellen als hij niet was gekomen. Zo kapot was mijn broer.
Ik had hem nog nooit eerder zwakte zien tonen. Zijn liefde voor onze moeder was echter eindeloos en haar dood brak hem volledig. De afgelopen vier maanden bezocht ik onze vader regelmatig. Ik nam bloemen voor hem mee of zat naast zijn bed om hem voor te lezen uit een boek.
Hij had een hekel aan boeken, maar hij kon me toch niet vertellen dat ik mijn mond moest houden. Ik genoot dus maar van de stilte zolang het kon. Ik wist namelijk zeker dat onze vader hieruit zou ontwaken.
Hij was tenslotte de sterkste man die ik kende. Opnieuw stapte ik de ziekenhuiskamer van mijn vader binnen en legde mijn handtas op het bijzettafeltje. Toen ik naar mijn vader keek, viel me een nieuw infuus in zijn arm op.
„Waar is deze voor?“ vroeg ik aan Rebecca, de verpleegster die voor hem zorgde sinds zijn opname in het ziekenhuis.
De mooie blondine schonk me een kleine glimlach en liep naar het bed. „De bloeddruk van je vader is vannacht snel gestegen. Dit is gewoon Nicardipine om de bloeddruk te helpen verlagen.“
Ik knikte en keek toe hoe ze de kamer verliet en de deur achter zich sloot. Ik pakte de hand van mijn vader, kneep er zachtjes in en fluisterde: „We komen er wel achter wie je dit heeft aangedaan, pap. Luca zoekt onophoudelijk, en... ik beloof je dat we niet zullen opgeven.“
Een deel van mij vroeg zich af of mijn vader echt hoorde wat ik tegen hem zei. Misschien was hij wel zo verdoofd door de medicijnen dat hij er niets van meekreeg. De dokters moedigden ons altijd aan om tegen hem te praten. Ze zeiden dat het hem een reden gaf om te vechten, maar hoe konden zij dat nou echt weten?
Ik had mijn vader nog nooit in zo'n kwetsbare positie gezien. Hij toonde nooit zwakte, dus dit maakte me erg onrustig. Mijn hele leven lang was mijn vader onoverwinnelijk in mijn ogen. En nu lag hij hier, volkomen niet in staat om zichzelf of ons te beschermen.
De kamerdeur ging weer open en er stapte een politieagent binnen. Daarvan had ik er de afgelopen vier maanden al genoeg gezien. Dit was echter een nieuw gezicht. Toch had ik nog steeds geen zin om nóg meer vragen te beantwoorden. Zeker niet als het elke keer dezelfde vragen waren en ik altijd op mijn hoede moest zijn met de informatie die ik deelde.
Mijn vader was op dit moment niet in staat om de geheimen van onze familie te beschermen, dus moesten Luca en ik dat zelf doen.
„Jij bent vast Ariella,“ zei de agent, waarna hij zijn hand naar me uitstak. „Ik ben rechercheur Ethan Ridge. Vind je het goed als ik je een paar minuutjes spreek?“
Ik keek naar zijn hand en schudde hem toen zachtjes de hand. „Waar is agent Hernandez?“
„Hij heeft een andere zaak aangenomen, dus de zaak van je vader is aan mij overgedragen. Ik wil beginnen met het verzamelen van nieuwe informatie en dit zelf opschrijven. Het is heel belangrijk dat we dit doen, zodat we kunnen achterhalen wie je vader heeft aangevallen en je moeder heeft vermoord,“ legde hij me uit.
Ik kromp ineen bij het woord vermoord.
Mijn moeder was dood en ik had het nog steeds niet helemaal geaccepteerd. Al mijn tijd ging namelijk op aan het verzorgen van mijn vader en zorgen dat de daders gepakt zouden worden. Rechercheur Ridge had donkerbruin haar. Hij leek op het eerste gezicht heel vriendelijk, maar gezien de situatie moest ik voorzichtig blijven.
„Ariella, ik heb begrepen dat jouw broer jullie ouders heeft gevonden. Klopt dat?“ vroeg Ethan me. Ik gaf hem slechts een klein knikje als antwoord. „Zei hij of hem iets was opgevallen? Was er sprake van braak aan de woning? Is er iets gestolen?“
„Nee, voor zover we gemerkt hebben is er niets gestolen en er zijn geen sporen van braak. Maar mijn ouders hebben huishoudsters die mensen binnenlaten. In het geval dat een van hen deze aanvallers heeft binnengelaten, melden ze zich vast niet uit angst om ontslagen te worden.“
Terwijl ik dat aan rechercheur Ridge uitlegde, schreef hij het op in zijn notitieboekje. Hij liep naar het raam, waar een stoel stond en nam plaats. Terwijl hij in zijn boekje kriebelde, keek ik rustig naar hem. „Ga je jouw gedachten nog met me delen?“
Ethan hief zijn hoofd op en keek me van onder zijn donkere wimpers aan. Er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht. „Zo werkt dat helaas niet, mevrouw Acerbi.“
„Noem me maar gewoon Ariella,“ stelde ik voor, waarna ik verderging. „Hernandez heeft dit al tientallen keren met me doorgenomen. Ik weet niets meer dan ik hem al verteld heb.“
Ethan stopte met schrijven, sloot zijn notitieboekje en hield zijn ogen weer op mij gericht. „Ik waardeer je enorme medewerking met zowel agent Hernandez als mijzelf. Jij kunt ons echter maar een beperkte hoeveelheid informatie geven, Ariella. We moeten met Al en Luca praten.“
Ik haalde lichtjes mijn schouders op en pakte mijn telefoon om Al's contactgegevens te zoeken. „Ik kan ervoor zorgen dat Al hierheen komt, maar Luca is voor zaken in het buitenland.“
„Wat voor zaken zijn dat precies?“ vroeg Ethan me.
„Daar weet ik niets van,“ loog ik.
Of het nu om familiezaken ging of om zijn constante zoektocht naar Caroline, Luca was al weken weg. Ik had samen met Sofia de zorg voor Stefan op me genomen. Nadat Sofia was bevallen van Lorenzo, kregen we een hechtere band.
Ik hielp haar zoveel ik kon. Ik wist dat ze worstelde met een zware depressie na de bevalling, vooral omdat Luca een liefdeloze man voor haar was geworden. Bovenop het gebrek aan liefde dat Luca haar gaf, deed ze nog steeds buitengewoon veel moeite om te helpen met de verzorging van zijn kind met Caroline.
„Je moet ervoor zorgen dat je broer terugkomt naar de stad, Ariella. Het is cruciaal dat we hem hierover spreken. Hij is namelijk een groot deel van de puzzel, en zonder zijn woorden klopt er een flink stuk van dit verhaal niet.“
Ik haalde mijn vingers door mijn donkere haar en zuchtte diep. „Ik zal met mijn broer praten.“
Dat meende ik ook. Ik zou met Luca praten, maar ik wist zeker dat het weinig zou uithalen. Luca was een heel ander persoon geworden sinds Caroline was verdwenen. Hij gaf helemaal nergens meer om, inclusief zijn eigen kinderen.
Ik had hem hier nu echter wel nodig. Al wist ik niet zeker of ik voor hem een goede genoeg reden was om terug te keren.
Ethan knikte en gebaarde met zijn handen naar me alsof hij wachtte tot ik Luca meteen zou bellen. Ik lachte zachtjes.
„Je maakt een grapje, toch? God mag weten hoe laat het is in... in welk land Luca zich dan ook bevindt.“
„Het kan geen kwaad om daarachter te komen. Ik weet zeker dat jouw broer het er ook mee eens is dat het uiterst belangrijk is om de aanvallers van je ouders te vinden.“
„Dat vindt hij ook,“ snauwde ik. Ik haalde mijn telefoon weer uit mijn zak en tikte Luca's naam aan. De telefoon ging drie keer over voordat Luca opnam. Ik zuchtte. Een deel van mij hoopte dat ik deze keer zijn voicemail zou krijgen, maar natuurlijk besloot Luca juist nú op te nemen.
„Wat moet je, Ari? Ik heb het druk.“
„Luca,“ zei ik in de telefoon, voordat ik keek naar de rechercheur die me strak in de gaten hield. „Ik ben hier met rechercheur Ethan... Uhm...“
„Ridge,“ hielp Ethan me herinneren.
„Rechercheur Ridge,“ herhaalde ik in de telefoon. „Hij heeft de zaak van agent Hernandez overgenomen. Hij denkt dat een gesprek met jou hem kan helpen om beter te begrijpen wat er precies is gebeurd in de nacht dat je pap en mam vond.“
Luca kreunde. „Ik heb helemaal geen tijd voor een interview. Niets van wat ik zeg, brengt mam nog terug, en het zal vader ook niet genezen. Misschien kan hij beginnen met zoeken op de juiste plek en kijken naar DNA rond de plaats delict. Zou hij dat niet allang moeten weten? Het is niet mijn taak om die gast te vertellen hoe hij antwoorden moet vinden.“
Ik kon zien dat Ethan benieuwd was naar het verloop van het gesprek. Hij stond op uit zijn stoel en liep naar me toe. „Vind je het erg als ik... ?“
Ik hield mijn telefoon stevig tegen mijn borst en fronste mijn wenkbrauwen. Daarna rolde ik met mijn ogen en zette Luca op de luidspreker. „Luca, je staat op de luidspreker.“
„Geweldig, laten we er een feestje van maken,“ merkte Luca droogjes op.
„Luca, je spreekt met rechercheur Ridge. Ik heb een leuk gesprek gehad met je zus. Het is erg belangrijk dat we elkaar persoonlijk ontmoeten om te bespreken wat er is gebeurd op de avond dat je moeder werd vermoord.“ Ethans stem klonk koel en kalm, maar tegelijkertijd heel professioneel. „Het beste wat ik kan doen, is je de komende week de tijd geven om terug te keren naar Illinois. Anders heb ik geen andere keuze dan een arrestatiebevel uit te vaardigen. Het zou veel makkelijker zijn als je met ons meewerkt en gewoon terugkomt. Ik weet zeker dat je vakantie of je zaken op je zullen wachten tot je terug bent.“
Er viel een stilte en ik kon me alleen maar inbeelden hoe erg Luca op dit moment in zijn hoofd aan het vloeken was. Bij de maffia horen en met de politie omgaan ging niet hand in hand. Het was alsof vijanden elkaar troffen in een oorlogsgebied.
Toen de stilte eindelijk werd verbroken, antwoordde Luca met een kort: „Oké,“ voordat hij ophing.
