Een prachtige vergissing
Blauwogige Vreemdeling
Coleen
Ik wil DETAILS, meid.
Coleen
Wat er vanavond ook gebeurt, je vertelt me álles.
Kyla
Ik kan me niet herinneren dat dat in de regels stond.
Coleen
VERGEET de regels.
Coleen
Je bent mijn beste vriendin.
Coleen
En je gaat eindelijk wat actie krijgen
Coleen
🙌🏼
Kyla
We zullen zien.
Coleen
Nu niet meer terugkrabbelen!
Kyla
Ik weet het, ik weet het.
Coleen
Veel plezier.
Coleen
😉
Ik haalde diep adem. Ik zat achterin een luxe SUV en voelde de stoïcijnse aanwezigheid van een zekere blauwogige vreemdeling naast me. Uit ons gesprek had ik het gevoel dat Jensen welgesteld was, maar een privéchauffeur?
Verdomme. Dit was het soort rijkdom dat je niet elke dag in een bar tegenkomt.
"Dante," zei hij tegen de chauffeur. "Breng ons naar de gebruikelijke plek."
Ik fronste. "O, nee, nee. Een bushalte is prima. Ik ga naar huis."
"Tuurlijk. Na één drankje."
"Je vraagt het niet eens," zei ik, terwijl ik met mijn tong klakte.
"Beschouw het als een kans om de man te leren kennen met wie je naar bed zou moeten gaan."
Hij grijnsde en ik keek opzij, terwijl ik mijn lichaam voelde verstijven. Alleen hem horen praten over hypothetische seks was al genoeg om me nat te maken. Ik probeerde onaangedaan te lijken.
"Dat is tegen de regels," zei ik.
"Is dat zo? Vertel me meer over deze... regels."
Ik dacht aan Megan die super dronken was. Ze zou me nu iets aan doen als ze wist dat ik zoveel onthulde over ons geheime spel. Ze was altijd de strengste.
"Nou," zei ik. "Het spel is eenvoudig. Vangen en loslaten. Geen persoonlijke details. Geen verplichtingen. En daarna nooit meer contact…"
"Vind je die regels niet een beetje belachelijk?" mompelde hij. "Heb je nog nooit gehoord van gewoon loslaten en zien wat er gebeurt? Trouwens, je lijkt een beetje onervaren op het gebied van onenightstands, Kyla."
Ben ik zo voorspelbaar? ~Ik schudde lachend mijn hoofd.
"Je hebt gelijk. Dat ben ik ook. Dit is mijn eerste poging."
"En toch probeer je het actief te saboteren. Waarom?"
De manier waarop hij toen naar me keek was niet geamuseerd, charmant of flirterig. Het was pure nieuwsgierigheid. Hij wilde me echt leren kennen.
"Ik weet het niet," zei ik. "Ik denk dat ik nog steeds aan het verwerken ben dat mijn ex en ik uit elkaar zijn gegaan, en…"
"Zeg maar niets meer," zei hij knikkend.
Ik was verbaasd over zijn begrip. Alden had me in onze drie jaar durende relatie nog nooit gevraagd naar mijn gevoelens. Hij nam gewoon aan dat ik altijd "oké" was, zelfs als ik om hulp schreeuwde.
En hier was die vreemdeling, die me probeerde te doorgronden, me ertoe aanzette om geheimen prijs te geven. Wie was Jensen echt?
"Dante," zei hij. "Wil je ervoor zorgen dat de vipruimte wordt leeggehaald en de bar wordt bevoorraad?"
"Natuurlijk, meneer."
"Wauw," zei ik lachend. "Geen reden om grof geschut in te zetten. Een normale bar is prima voor mij."
"Is dat wat je denkt?" vroeg hij. "Nee, Kyla, als ik 'grof geschut in zou zetten', zouden we nu al halverwege de wereld zijn."
Ik wist niet zeker of hij een grapje maakte of opschepte. Hij zei het niet op een manier die me opschepperig leek. Meer op een zakelijke manier.
Zo rijk was hij gewoon. Wat deed deze man voor de kost?
Nee, Kyla, zei ik tegen mezelf. Dat is een regel die je niet gaat breken. Je mag hem niet leren kennen.
Toen we eindelijk aankwamen bij een elegant restaurant en Dante de autodeur voor ons opende, fronste ik en draaide me om naar Jensen.
"Je beseft toch dat dit een viersterrenrestaurant is, geen bar?" fluisterde ik.
"Ik ben me ervan bewust." We stapten uit en hij legde mijn hand op zijn arm.
Ik knipperde verwonderd met mijn ogen en stond toe dat hij me naar binnen begeleidde. De gastheer begroette ons zodra we binnenkwamen. Zonder onze namen te vragen, stuurde hij ons naar een privékamer aan de overkant van de open eetzaal. Veel ogen volgden ons terwijl we langsliepen.
Toen we bij de privékamer aankwamen, stond ik versteld van de ruimte. Met maar één tafel voor twee personen vroeg ik me af hoe hij dit in godsnaam op tijd had kunnen regelen.
"En ik dacht nog wel dat we gewoon wat gingen drinken," zei ik.
Hij haalde zijn schouders op - misschien was dit gewoon voor hem.
Toen gingen we zitten en bestelden onze drankjes. Hij kende de barman, Robbie, bij zijn voornaam. Hij was duidelijk een vaste klant.
"Ik ben niet het eerste meisje dat je hier naartoe brengt... om indruk te maken, neem ik aan," zei ik toen Robbie wegliep.
"Nee," zei hij, met zijn ondoorgrondelijke pokerface. "Dat ben je niet."
Ik waardeerde zijn openhartigheid. Mijn ruggengraat tintelde bij de gedachte dat deze man ervaren was met vrouwen. Wat zou hij met mij kunnen doen?
"Dus, zeg eens op," zei ik. "Wat doe je hierna om de meisjes geïnteresseerd te houden?"
"Wil je dat echt weten?" vroeg hij verbaasd.
"Ik vraag het toch?"
Hij wachtte, zijn blauwe ogen schoten heen en weer tussen de mijne, probeerde me te lezen, een verborgen betekenis in mijn woorden te vinden. Wat had deze man toch met mij?
Toen Robbie terugkwam met onze drankjes, gaf Jensen hem een begrijpend knikje. Robbie trok zich snel terug en liet ons alleen. Wat was er aan de hand?
Toen werden de lichten gedimd en klonk er zachte muziek. Jensen nam een slokje van zijn drankje en bood toen zijn hand aan met een flirterige grijns.
"Mag ik?"
"Dat meen je niet." Ik lachte terwijl ik snel een slok van de cocktail nam en zijn hand aannam. "Dit is wat je doet?"
"Wat kan ik zeggen? Ik ben ouderwets."
We stonden op en liepen dichter naar elkaar toe. Hij draaide me behendig rond, met zijn hand op mijn rug. Daarna wiegden we langzaam op het zachte deuntje. Ik kon niet geloven hoe goed het werkte.
Ik giechelde tegen zijn schouder.
"Vermaak ik je?" vroeg hij.
"Ja."
"De meeste meisjes zouden nu al gezwijmeld hebben. Jij bent de eerste die me in mijn gezicht uitlacht."
Ik stapte achteruit en keek hem aan, bang dat ik zijn trots op de één of andere manier had gekrenkt. Maar hij keek nog geïnteresseerder dan eerst. In dat geval dacht ik dat ik hem maar eens flink moest aanpakken.
"Het is een grappig gezicht," plaagde ik.
Hij lachte en schudde zijn hoofd. "Ben je altijd zo kattig?"
"Hangt van de situatie af."
"Dus jij denkt dat een man als ik het leuk vindt om beledigd te worden?"
"Het is een weloverwogen gok, dat is alles. Trek het je niet te veel aan."
Nu maakte ik me zorgen dat ik te ver was gegaan. Er was een onrust in zijn ogen die ik niet kon begrijpen. Het maakte de oceaan minder blauw en meer een storm.
"Weet je, Kyla," zei hij, terwijl hij met me meewiegde maar voor zich uit bleef staren. "Als mensen je alles op een presenteerblaadje geven, zien ze je niet meer als een echt persoon. Dat is waarom iemand ontmoeten die echt is... die je ziet... zo opwindend is. "
En nu realiseerde ik me dat die storm in zijn ogen geen woede was. Het was lust.
"Raak niet te opgewonden," grapte ik, terwijl ik een klein stapje achteruit deed om mijn eigen impulsen onder controle te houden. "Zoals ik al zei, ik speel het spel vanavond niet echt mee."
"Daar ben ik niet zo zeker van, Kyla," zei hij terwijl hij me wat dichterbij trok. "Wat je mond zegt en wat je lichaam zegt zijn twee verschillende dingen."
Ik voelde zijn vingers piano spelen op mijn ruggengraat en weerstond de drang om te kreunen.
"Ik...ik..." stamelde ik. "Ik moet..."
"Wat heb je nodig?"
"Het toilet," flapte ik eruit.
En nu was de betovering verbroken. Hij liet me los en knikte in de richting van een verre deur.
Ik knikte veel te beleefd en haastte me naar het toilet. Ik moest controle krijgen, en snel. Dit was niet de manier waarop de avond had moeten verlopen. Ik had nu in bed moeten liggen.
Zodra ik door de deur stapte, haalde ik mijn telefoon tevoorschijn.
Kyla
Ik kan dit niet Coleen.
Kyla
Ik word gek.
Coleen
Kyla.
Coleen
je bent lekker.
Coleen
en je verdient dit.
Kyla
Maar het enige waar ik aan blijf denken is Alden.
Coleen
STOOOOOP!!!!
Coleen
🤬
Coleen
Heeft die klootzak niet genoeg verpest?
Kyla
Ja, maar…
Coleen
Geen gemaar.
Coleen
De enige man aan wie je hoeft te denken is degene met wie je bent
Coleen
🍑
Coleen
Vind je hem leuk?
Kyla
Ik bedoel...
Kyla
Ik denk van wel, eigenlijk
Coleen
Wat houdt je dan tegen?!
Coleen had een punt. Wat hield me precies tegen? Misschien was het angst voor intimiteit. Na Alden wist ik niet meer hoe ik bij een ander moest zijn. Punt uit.
Maar deze jongen, Jensen, was niet geïnteresseerd in meer dan één nacht voor zover ik kon zien.
Er was ongetwijfeld iets gevaarlijks aan hem. Maar mijn lichaam gaf er niets om. Mijn lichaam was helemaal niet bang.
Na één nacht vol passie zou ik hem nooit meer hoeven te zien. Ik staarde in de spiegel, in mijn eigen ogen, en voor het eerst in drie maanden voelde ik me sexy. Ik voelde een vleselijk verlangen waarvan ik niet eens wist dat ik ertoe in staat was.
Ik voelde dat ik leefde.
Zonder erbij na te denken stormde ik de badkamer uit en slenterde naar Jensen toe. Hij stond aan de bar, met zijn rug naar me toe, maar toen hij zich omdraaide om me te zien, was het alsof hij mijn gedachten kon lezen.
Ik stapte dichter naar hem toe. "Ik wil je," fluisterde ik.
"Ik weet het, Kyla," zei hij. "Ik wil jou ook."
En daarmee bracht hij zijn lippen naar de mijne en kuste me. Niets in mijn wildste fantasieën had me kunnen voorbereiden op de manier waarop zijn lippen en tong tegen de mijne aanvoelden. Hij beet zachtjes op mijn onderlip en kuste me toen nog harder. Een van zijn handen rustte in mijn nek en de andere trok mijn heupen naar hem toe. Het voelde alsof we in elkaar versmolten. Mijn lichaam ontbrandde bij elke aanraking, de seksuele tintelingen stroomde door me heen en maakte langzaam de delen van mijn lichaam wakker die maandenlang inactief waren geweest.
Het was niet meer doen alsof. Geen plagerijen en provocaties meer. Nee. Nu stond het spel op het punt heel echt te worden.
Zijn oceaanblauwe ogen krioelden van de lust terwijl hij zich langzaam terugtrok en mijn gedachten nog eens las.
"Zullen we ergens heen gaan waar meer privacy is?"
Continue to the next chapter of Een prachtige vergissing