De verlorene en de alfa
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
1,6M
Hoofdstukken
49
Zeven jaar geleden vermoordden zwerfwolven Alice's partner. Ze had met hem moeten sterven, maar ze overleefde. En toen vluchtte ze. Vluchtte van haar roedel, haar familie, haar thuis.
Leven in de mensenwereld was saai, maar veilig. Totdat Alice Brad ontmoet. Brad wekt gevoelens in Alice op die ze al jaren niet meer heeft ervaren. Gevoelens die niet mogelijk zouden moeten zijn. Ze geeft zijn wolf de schuld, maar is dat alles?
Wanneer een familienoodgeval Alice dwingt terug naar huis te keren, moet ze haar schuldgevoel en haar groeiende gevoelens voor Brad onder ogen zien. En net wanneer ze dacht dat het veilig was, vallen de zwerfwolven opnieuw aan...
Hoofdstuk 1.
Het is zeven jaar geleden dat ik mijn roedel verliet. Ik liet alles achter: mijn familie, vrienden en thuis.
Zeven jaar terug vermoordden schurken mijn verloofde voor mijn ogen. Ze verwondden mij ook ernstig, maar ik overleefde het. Niemand begreep hoe ik het had gered. Soms wenste ik dat ik het niet had overleefd.
Lichamelijk herstelde ik, maar van binnen niet. Ik kon niet bij de roedel blijven. Alles deed me denken aan Joseph en onze plannen. We zouden de leiders worden. Maar na de aanval veranderde alles.
Ik maakte school af en vond werk in de stad, mijn wolfsleven achter me latend. Twee jaar geleden ontmoette ik Raphael. Hij is aardig, maar niet mijn ware partner. Hij is slechts een mens.
Vanavond troffen we Bethany, mijn beste vriendin, en haar nieuwe vlam. Hij is een grote vis in het bedrijfsleven. Ze leerden elkaar vorige week kennen op haar werk.
Bethany valt snel als een blok voor iemand, dus was ik niet verbaasd. Bethany is een knappe verschijning - lang en slank met zwart haar en groene ogen. Mannen staan voor haar in de rij.
Wij zien er heel anders uit. Ik ben kleiner, kom maar tot haar schouder, en heb wat meer rondingen, met blond haar en blauwe ogen.
Raphael en ik kwamen bij de kroeg aan en zagen Bethany in haar eentje aan een tafel zitten. Terwijl we naar haar toe liepen, rook ik iets sterks. Het deed me denken aan dennenhout en leer. Heel mannelijk en krachtig.
'Wat is die geur? Hebben ze hier een luchtverfrisser gebruikt?' vroeg ik terwijl ik ging zitten, mijn neus dichtknijpend.
'Waar heb je het over, Alice? Het ruikt gewoon - naar bier en goedkope parfum,' zei Bethany lachend. 'Brad haalt onze drankjes.'
Ze wees achter me. Toen ik me omdraaide, begreep ik waar die geur vandaan kwam. Brad was een wolf.
Mijn hart sloeg een slag over en begon toen als een razende te kloppen toen hij naar de tafel kwam. Hij was lang, langer dan Raphael. En gespierd als een beer. Zijn brede schouders en armen tekenden zich af onder zijn zwarte shirt.
Hij zag er ouder uit dan wij, maar zijn haar was niet grijs. Het was donkerblond en glansde in het licht van de bar. Zijn gezicht was scherp met een korte baard, en zijn blauwe ogen keken me doordringend aan.
Even flitste door mijn hoofd hoe hij er zonder kleren uit zou zien, en mijn ademhaling versnelde. Hij bewoog zich door de kroeg met twee glazen in zijn handen, zijn blauwe ogen op mij gericht.
Ik kon geen adem halen. Ik had geen wolf meer gezien sinds ik de roedel had verlaten.
Plotseling stond Brad voor me, starend totdat Bethany sprak.
'Brad, dit is mijn vriendin Alice waar ik je over vertelde.'
Brad bleef naar me kijken alsof hij dwars door me heen kon zien.
'Kennen jullie elkaar?' vroeg Bethany verbaasd.
'Ah... Nee, dat niet. Aangenaam kennis te maken, Alice,' zei Brad, zijn hand uitstekend.
Zijn hand was groot, en mijn vingers voelden klein toen ik hem schudde. Bij de aanraking voelde het alsof er vuurwerk in me ontplofte, wat me opgewonden maakte.
Ik kon niet ademen en snapte niet waarom, maar ik voelde me erg opgewonden. Ik was zo nat dat ik het kon voelen. Ik keek naar Brad, in de war over waarom ik me zo voelde.
Hij ademde diep in en leunde op de tafel, me aanstarend, voordat hij Raphael begroette.
Bethany nam een slok van het glas dat Brad haar had gegeven, glimlachend naar mij terwijl de mannen handen schudden.
'Schat, ik haal onze drankjes. Wil je een margarita?' vroeg Raphael, mijn schouder aanrakend.
Ik kon niet helder denken. Ik moest naar de wc om me op te frissen.
'Graag, schat. Dat zou fijn zijn. Ik ga even naar het toilet terwijl jij het haalt.'
Raphael ging naar de bar en ik naar het toilet, mijn vriendin achterlatend met de wolf. Ik kon niet geloven dat dit gebeurde.
Gelukkig was de wc leeg. Ik hield me vast aan de wasbak en probeerde tot rust te komen. In de spiegel zag ik dat mijn ogen helder waren. Mijn wolf stond op het punt tevoorschijn te komen.
Ik haalde diep adem om haar te kalmeren. Ik had haar zeven jaar verborgen gehouden. Ik kon haar nu niet laten uitbreken.
Ik hoorde de wc-deur opengaan en schrok. Ik baalde dat ik mijn privacy kwijt was en draaide me om naar een hokje te gaan toen ik de deur op slot hoorde gaan. De dennengeur vulde mijn neus en ik schudde mijn hoofd. Waarom is hij hier?
Ik keek in de spiegel en zag Brad achter me staan.
Hij keek me aan en zei: 'Beheers je wolf.'
Hij zei het als een bevel. Het maakte me boos.
'Wie ben jij om mij te vertellen wat ik moet doen? Ik beheers haar wel,' zei ik, grommend hoewel ik wist dat ze dichter bij het uitbreken kwam.
'Dat lijkt er niet op,' zei hij, de lucht opsnuivend. 'Wat is er aan de hand? Wat heb je gedaan?' vroeg hij.
'Wat ik heb gedaan? Ik heb niets gedaan. Het moet...' Ik keek naar beneden, hem niet aankijkend. Het was moeilijk om niet te kijken.
'Ik heb geen wolf meer gezien sinds ik mijn roedel verliet. Dat was zeven jaar geleden. Ik kon je ruiken toen ik de kroeg binnenkwam. En toen ik je aanraakte, moet mijn wolf wakker zijn geworden. Ik weet het niet. Het spijt me. Het zal niet meer gebeuren.'
Ik keek weer naar hem op. 'Dit zal niet meer gebeuren,' zei ik, proberend mijn wolf te kalmeren.
'Je hebt zeven jaar geen wolf gezien?' Zijn ogen werden groot van verbazing.
'Nee,' zei ik, weer naar beneden kijkend. Ik kon hem niet blijven aankijken; het was moeilijk om mijn wolf te beheersen.
'Waarom ben je weggegaan?' vroeg hij verbaasd.
'Ik had mijn redenen,' zei ik snel, niet willend praten. De meeste wolven verlieten nooit hun roedel. Het was moeilijk voor ons in de mensenwereld.
'Dus je werkt met mensen en hebt een menselijke vriend...' Brad lachte zachtjes.
Hij kwam dichterbij. 'Je bent in zeven jaar niet aangeraakt door een wolf.' Hij kwam nog dichterbij. Zijn geur werd sterker en toen hij mijn arm aanraakte, voelde ik weer vuurwerk door mijn lichaam gaan.
Ik was zo opgewonden, zo nat dat ik het bijna voelde druppelen.
'Je moet dit oplossen.'
Ik probeerde hard me te concentreren en duidelijk te spreken. 'Ik heb een vriend. Wie ben jij om mij te vertellen wat ik moet doen?'
Hij draaide me naar hem toe. Ik keek op, maar hij was heel dichtbij. Mijn hart klopte als een razende en ik had moeite met ademen. Ik verloor de controle en hij wist het.
Brad hield mijn schouders vast en keek diep in mijn ogen. 'Ik zie het,' zei hij. Maar ik wist niet wat hij zag toen hij naar me keek.
Voor ik iets kon zeggen, knielde hij voor me neer. Ik was met stomheid geslagen en staarde naar deze grote kerel voor me.
