Wat ons verbindt
Auteur
Vivienne Wren
Lezers
🔥10,8M
Hoofdstukken
58
Nadat Ava Mayweather wordt gered door een opvallende knappe, maar arrogante vreemdeling, biedt hij haar de baan van haar dromen in zijn miljardenbedrijf aan. Cyrus Brentstone is koud, cynisch en agressief – alles wat Ava in mannen probeert te vermijden. Waarom blijft ze zich dan toch zo tot hem aangetrokken voelen? En waarom lijkt hij er alles aan te doen om haar ervan te weerhouden met andere mannen uit te gaan?
Hoofdstuk 1
AVA
"Kan hij dat echt doen? Het is verdomme Kerstmis! En we hebben elkaar al een hele tijd niet gezien!"
Ik pakte de grote kartonnen doos met kerstversieringen die ik droeg beter vast.
"Ik weet zeker dat er een regel moet zijn tegen het weigeren van verlof rond de feestdagen. Je hebt het op tijd aangevraagd, toch?"
Het werd al laat; straatlantaarns verlichtten de straat om me heen en de meeste winkels gingen dicht. Behalve ik en af en toe een voorbijrijdende auto was de straat helemaal leeg.
Het was al uren donker buiten en mensen wisten wel beter dan de vrieskou van november op te zoeken.
Mijn adem vormde vluchtige wolkjes voor mijn gezicht. Mijn vingers werden wit en stijf, omdat ik geen handschoenen droeg.
"Luister, we praten hier later wel over."
Ik zette de doos met kerstversieringen neer, pakte mijn telefoon van de plek waar hij tussen mijn oor en schouder geklemd zat, hing op en rolde mijn nek om mijn verkrampte spieren te ontspannen.
Ik haalde diep adem door mijn neus, bukte en pakte de doos weer op. Ik had nog geen vijf stappen gezet of ik hoorde het vage geluid van scheurend nat karton.
De doos scheurde en tientallen versieringen vielen door de nu open bodem naar beneden en rolden alle kanten op.
"Dit geloof je toch niet?!" schreeuwde ik de lucht in.
Om het nog erger te maken, begon het te sneeuwen. Ik haalde nog eens diep adem en keek om me heen om de schade op te nemen.
Gelukkig waren de versieringen allemaal van plastic, dus er was niets gebroken, maar ze hadden zich over de stoep en de weg verspreid. Het moesten er minstens honderdvijftig zijn.
Ik hield de rest van de doos omhoog. Er was geen manier om het te redden. Ik zou een andere manier moeten bedenken om ze allemaal te dragen.
Ik besloot mijn jas uit te trekken-gelukkig had ik een langere aan-om er een provisorische knapzak van te maken en te proberen er zoveel mogelijk te redden.
Ik was hem net aan het klaarleggen toen ik een auto hoorde stoppen. Hij stopte vlak naast me, omdat mijn versieringen de weg versperden.
Ik stak mijn handen verontschuldigend in de lucht terwijl ik de weg op rende om de versieringen aan de kant te schoppen. Ik hoorde de deur van de auto achter me open en dicht gaan.
Er was een vriendelijk uitziende man uitgestapt, in een echt chauffeursuniform, zelfs met hoed en handschoenen. Ik keek hem even aan voordat ik zag dat hij mijn versieringen begon op te rapen.
"Het spijt me zo. Ik ben zo'n kluns. Als je ze gewoon op mijn jas kunt leggen, zou dat geweldig zijn. Ik zal de weg voor je vrijmaken." Ik schopte nog steeds verwoed de versieringen naar de stoeprand.
"Leg ze in de kofferbak," hoorde ik een lage, bijna schorre stem roepen.
Ik keek op en zag dat een van de achterramen een stukje open was gegaan. Ik kon de persoon niet zien door het getinte glas.
"Op de jas is prima," zei ik.
"In de kofferbak, alsjeblieft, Miles," hoorde ik de stem weer zeggen terwijl het raam verder naar beneden rolde.
Langzaam werd de figuur zichtbaar en mijn adem stokte toen zijn gezicht tevoorschijn kwam.
De man was adembenemend. Hij zag er iets ouder uit dan ik, misschien midden dertig. Hij had lichtbruin, licht warrig haar en scherpe gelaatstrekken.
Zijn ijsblauwe ogen en laagstaande donkere wenkbrauwen gaven hem bijna een boze uitstraling. Zijn ogen vielen op die van mij en ik voelde mijn hart sneller kloppen.
"Hoe heet je," zei hij. Het klonk meer als een bevel dan als een vraag.
"A-Ava," stamelde ik.
"Stap in de auto."
Mijn wenkbrauwen knepen zich verward samen. Had deze vreemdeling me nu echt bevolen om in zijn auto te stappen?
"Dat geeft niet, ik red me wel." Ik pakte mijn versieringen weer op.
"Het was geen vraag. Stap in de auto, Ava."
Ik staarde hem aan. "Ja, dat ga ik echt niet doen." Ik deed een stapje achteruit, zodat ik buiten bereik was, voor het geval deze mafkees iets raars zou doen.
"Wat is je plan? Dacht je dat je al die kerstversieringen kon dragen in, wat, je jas? En heb je het niet koud?"
De woorden hadden nauwelijks zijn mond verlaten, maar ik was me plotseling hyperbewust van de kou die zich in me had genesteld.
Omdat ik mijn jas had uitgedaan, was ik nu gekleed in slechts een satijnen jurk met knoopjes over een zwarte panty en een licht gebreide trui. Mijn laarzen waren doorweekt door de sneeuw die nu snel viel.
"Het gaat wel."
"Stap gewoon in de auto voordat je onderkoeld raakt en het volgende voertuig waar je in stapt een ambulance is."
Ik keek naar mijn jas die op straat lag, bedekt met sneeuw en versieringen.
"Je denkt toch niet echt dat ik bij een wildvreemde in de auto stap? Ik raak nog liever onderkoeld dan dat ik bij een potentiële seriemoordenaar in de auto stap, bedankt."
De man haalde zijn schouders op. "Wat jij wilt." Hij rolde zijn raam weer omhoog.
Ik bleef even staan om na te denken over mijn opties. Ik keek weer verslagen naar mijn jas.
"Ik denk echt dat het het beste is als we u een lift geven, mevrouw." De chauffeur dumpte twee armen vol besneeuwde kerstversieringen in de kofferbak.
Hij zag er aardig genoeg uit, en het feit dat deze man zelfs een chauffeur had moest wel iets goeds betekenen, toch? Seriemoordenaars werden meestal niet rondgereden in limousines.
Ik liep naar mijn jas en vouwde hem tot de knapzak die ik van plan was te gebruiken. De amper twintig versieringen die erin zaten, kwamen er al bijna uit, dus alle honderdvijftig zouden er toch nooit in gepast hebben.
Ik wiegde de besneeuwde bundel in mijn armen en dumpte hem in de kofferbak, waarna ik met tegenzin naar de achterdeur aan de passagierskant liep.
De chauffeur, Miles, haastte zich om de deur voor me te openen voordat ik de kans had om het zelf te doen. "Goede keuze," zei hij en knipoogde, waardoor ik me op de een of andere manier gerustgesteld en achterdochtig tegelijk voelde.
Ik probeerde sierlijk in de auto te stappen, maar mijn benen waren zo stijf geworden van de kou dat ik eruit moet hebben gezien als een etalagepop die de auto instapte.
Voordat de chauffeur de kans kreeg om de deur achter me dicht te doen, stak ik mijn hand uit en ving hem op.
"Er zit geen kinderslot op deze deuren, hè?"
De chauffeur lachte hartelijk. "Nee, je bent vrij om het voertuig te verlaten wanneer je maar wilt." Toen sloot hij de deur en sloot me op de achterbank op met de zelfvoldane vreemdeling.
