De overwinning
Auteur
A. Duncan
Lezers
2,4M
Hoofdstukken
32
Hoofdstuk 1.
WHITLEY
Tja, wie had gedacht dat dit zo'n goed idee zou zijn? Achteraf gezien was het waarschijnlijk de wanhopige stem van mijn broer die me over de streep trok om in te stemmen met een roadtrip door het land om de zomer bij hem door te brengen. Het is de enige reden waarom ik nog steeds in deze auto zit, hopend dat het niet veel verder is.
Mijn broer en ik staan als een huis. Dat is altijd al zo geweest, sinds we klein waren. We schelen maar 19 maanden. We hebben ook een zus die maar 2 jaar jonger is dan wij. Onze ouders waren dol op kinderen krijgen, zoveel is duidelijk.
We lijken ook als twee druppels water op elkaar. Mama zei altijd dat papa's genen de overhand hadden omdat alle drie de kinderen sprekend op hem lijken. Met ons lichtbruin haar, roodachtige highlights en felgroene ogen is het niet moeilijk te zien dat we familie zijn. Op school noemden ze ons de Barrington-drieling.
Kendrick en ik maakten rond dezelfde tijd de middelbare school af en gingen allebei naar de Universiteit van Alabama. Kendrick was de quarterback van het footballteam en ik was cheerleader. Onze familie heeft altijd een sportieve inslag gehad. Onze jongere zus, Devyn, deed aan tennis en zwemmen.
Toen Kendrick oud genoeg was, meldde hij zich aan voor de NFL-draft. Hij werd in de eerste ronde gekozen, waardoor ik zijn droom om professioneel football te spelen kon volgen. Na mijn afstuderen verhuisde ik naar NYU in New York om mijn master te halen.
Ik had net mijn master in Engelse literatuur en communicatie afgerond en wilde even op adem komen. Toen Kendrick belde met de vraag of ik de zomer bij hem in Californië wilde doorbrengen voordat ik serieus naar een baan ging zoeken, begon ik aan mijn reis, denkend dat een roadtrip door het land wel leuk zou zijn.
Tja, iemand had me moeten waarschuwen dat vliegen een betere optie was. Alleen al de gedachte aan terugrijden doet me duizelen. Ik overweeg om mijn auto achter te laten en terug te vliegen.
Terwijl ik door Los Angeles rijd, kom ik eindelijk aan bij het adres dat mijn broer me gaf. Het is een groot, wit huis met een oprit zo lang als een laan.
Lieve help.
Bij de poort word ik tegengehouden door de beveiliging.
'Naam, schatje.'
'Ehm... Whitley Barrington.'
'Ja. Meneer Kendrick wilde dat u in de garage parkeerde bij aankomst. Het is gewoon de oprit op. Er zal iemand zijn om u de weg te wijzen.'
Ik rijd waar hij wijst en zie overal auto's geparkeerd staan. Het lijkt erop dat mijn broer een feestje geeft, zoals gewoonlijk. Als ik aan het eind van de oprit kom, wijst een andere man in een zwart pak me naar de garage.
Ik wacht tot de garagedeuren opengaan en rijd naar binnen. Nadat ik de auto heb uitgezet, stap ik uit en rek me uit tot ik mijn rug hoor kraken. De man komt naar me toe en sluit mijn deur voor me.
'Mevrouw Barrington, neem ik aan?'
'Ja.'
'U kunt het huis binnengaan via de zijdeur,' zegt hij, wijzend. 'Ik kan uw tassen naar binnen brengen.'
'Dank u.' Ik geef hem mijn sleutels. 'Ze zitten in de kofferbak.'
Hij knikt en drukt op de knop van mijn sleutels om de kofferbak te openen. Ik loop naar de zijdeur. Ik kan de luide muziek al door de dikke muren heen horen. Ik open de deur en kom in wat ik denk dat een bijkeuken is.
Waarom heb je een bijkeuken nodig in Los Angeles?
Als ik verder loop, kom ik in een enorme keuken. Als ik enorm zeg, bedoel ik dat deze keuken groter is dan mijn hele appartement in New York.
Ik vind het witte en blauwe stenen eiland echt mooi, waar onze hele uitgebreide familie aan zou passen. De koelkast is van roestvrij staal, net als alle andere apparaten, en groter dan ik ooit heb gezien. Hoe vul je zoiets groots met eten?
De hele achterwand bestaat uit enorme glaspanelen. Het lijkt erop dat ze kunnen wegschuiven, zodat de hele wand opengaat naar het terras en zwembad buiten.
'Je ziet eruit alsof je verdwaald bent.'
Ik draai me om en voor me staat een vrouw die eruitziet als Barbie. De blonde vrouw is erg dun en draagt een strapless top en sportshorts. Ze kijkt naar me alsof ik niet fris ben in mijn afgeknipte shorts en tanktop, mijn haar in een rommelige knot bovenop mijn hoofd.
Kom op, Barbie. Ik heb net het hele land doorgereden! Geef me een break!
'Pardon?' vraag ik.
'Als je op zoek bent naar een countrybar, er is er een ongeveer vijf kilometer verderop. Dit is het huis van Kendrick Barrington. Jij hoort hier duidelijk niet thuis. Hoe ben je überhaupt binnengekomen met zijn beveiliging?'
'Je weet toevallig niet waar deze Kendrick is, of wel? Ik ben nieuw in de stad.'
Haar ogen lichten op, waarschijnlijk denkend dat ik net zo snel weer weg zal zijn zodra Kendrick erachter komt dat ik hier niet hoor.
'Hij staat bij de bierpong-tafel. Daarginds,' zegt ze, wijzend.
'Dank je—'
'Brittany. Ik ben Kendricks vriendin,' zegt ze trots.
'Natuurlijk ben je dat. Excuseer me... eh... Brittany.' Ik loop richting de bierpong-tafel, met Brittany achter me aan. Ik hou niet van de naam Brittany. Niets tegen alle Brittany's in de wereld, maar ik heb slechte ervaringen gehad met degenen die ik heb ontmoet.
Ik zie Kendrick bij de tafel staan, de bal in zijn hand terwijl hij opkijkt. Hij glimlacht breed en laat de pingpongbal vallen. Brittany staat vlak achter me met een trotse blik op haar gezicht, wachtend tot hij me eruit gooit.
'Verdomme. Ze heeft het eindelijk gehaald!' zegt hij. Dan zet hij zijn handen om zijn mond en schreeuwt over de muziek heen. 'Gabriel! Het is tijd voor de smash and bash!'
Oh nee.
Ik was het vergeten. Gabriel Underwood, Kendricks beste vriend, is naar Californië verhandeld en nu zitten ze in hetzelfde team. Ik mocht hem altijd wel, maar hij heeft me nooit als iets anders gezien dan de zus van zijn beste vriend. Dat is jammer. Ik wed dat we goed samen hadden kunnen zijn, in en uit bed.
Ik hoor wat klinkt als donder de trap af komen achter me en een enorme stamp als Gabriel beneden landt.
'Maak ruimte, mensen. Ik kom eraan!' roept hij.
Ik kijk naar Malibu Barbie.
'Oh, shit. Je had misschien gelijk, Barbie. Ik hoor hier niet thuis.'
'Mijn naam is Brittany. Ik begin te denken dat je Kendrick kent, maar ik ben zijn vriendin. Probeer niet eens met hem te slapen.'
'Ach, kom op! Hoeveel bleek je eigenlijk in dat haar? Ga gewoon opzij! Ik moet hier weg!'
Als ik me omdraai om weg te rennen, grijpt mijn broer me van achteren vast en Gabriel grijpt me van voren voor de smash and bash. Ze knijpen me tussen hen in in een stevige groepsknuffel die mijn ogen bijna uit mijn hoofd doet poppen.
'Het werd tijd dat je er was, Whit. Ik ben zo blij dat je er bent. Ik heb mijn kleine zusje gemist,' zegt Kendrick, me nog steviger knijpend.
'Kendrick, ik—kan—niet—ademen.'
'Pech gehad. We zijn nog niet bij het bash-gedeelte.'
Inmiddels heeft iemand de muziek zachter gezet en kijkt iedereen toe. Ik voel Gabriel me optillen en op de grond smijten. Hij doet altijd het bash-gedeelte, maar hij laat me nooit te hard vallen. Deze keer krijg ik echter kippenvel als Gabriel over me heen hangt en me van top tot teen bekijkt. Hij leunt voorover en fluistert in mijn oor.
'Verdomme, Whit. Als je nog mooier wordt, moet ik je voor mezelf nemen.'
Wat de hel?
Hij helpt me overeind en Kendrick neemt me in zijn armen.
'Iedereen! Ik wil jullie graag voorstellen aan mijn zus, Whitley Barrington! Wie haar aanraakt, is dood!'
Ik geef Kendrick een elleboogstoot in zijn maag en hij steekt zijn handen op.
'Oké! Wie haar aanraakt zonder mijn toestemming, is dood!'
Om de een of andere reden kijk ik weer naar Gabriel. Hij staart me hard aan. Hij heeft een blik in zijn ogen die ik niet helemaal kan plaatsen. Iets in mijn onderbuik zegt me dat dit een interessante zomer gaat worden.
