„Wciąż jestem gorąca”, pisze Skyler, „tylko… teraz nieco cichsza”. 😏 A mężczyzna, który to czyta? Jej były. Ten, którego dłonie pamiętają wszystko.

Skyler budzi się w szpitalu polowym z ciszą tam, gdzie powinien być dźwięk, i bandażami w miejscu, gdzie jeszcze niedawno miała nogi. Próbuje się nie rozsypać, uzbrojona w nowy telefon, niepewne pierwsze znaki i jedną, bardzo konkretną prośbę: chce pochować swoje amputowane nogi tak, jakby miały znaczenie (bo miały). Jej przyjaciele medycy zjawiają się z tablicami do pisania i łagodnym spojrzeniem, co jest urocze. A potem wchodzi Wysoki Fin, udając bohatera, bo przeniósł jej kontakty, co szczerze mówiąc, tylko pogarsza sprawę. Bo każde nazwisko na tej liście to mina lądowa… zwłaszcza Declan. I wiesz, że powinna go zablokować. Nie robi tego. Ty też byś nie zrobiła. Sky szarpie kciukiem w stronę drzwi i wskazuje na telefon, a na tablicy Fina pojawiają się nagryzmolone słowa: „On tu jest”. Declan wchodzi na salę. Wszyscy się odwracają.

Pytanie brzmi: Jak pocałować byłego, gdy patrzy na was cała jednostka?

– Jestem twoim ochroniarzem – mówi Nico. – Nie dotykaj mnie. Więc Ariella i tak go dotyka. Ustami. 😇

Odkąd zmarła jej matka, a ojciec nigdy się nie obudził, jej życie to pasmo żałoby, pieluch i rodzinnych narad w szpilkach. Powinna mieć choć jedną rzecz tylko dla siebie. Wtedy jej brat przydziela jej do „ochrony” zabójczo przystojnego nowego żołnierza, który podąża za nią jak cień – z silnymi ramionami i jeszcze silniejszą samokontrolą, co jest wręcz irytujące. Pokocharz to, jak zgrywa twardą, a mimo to wciąż drży, gdy odwiedza szpital. Nico uparcie mówi do niej „proszę pani”, jakby to miało ją powstrzymać. Nie powstrzymuje.

Ariella wychyla się nad siedzeniem SUV-a i szarpie go za kołnierz. On cedzi przez zęby: „Ariella… nie”. Wtedy szyba eksploduje. Latarka Luci omiata ich na wpół obnażone ciała.

Chloe uwielbia kontrolę, cięte riposty i ratowanie reputacji, które wydają się nie do naprawienia. Kiedy więc drużyna Frozen City Vipers zatrudnia ją, by posprzątała po ich ostatnim skandalu, wkracza do akcji w pełnej gotowości. Problem? Ryder. Ponury kapitan drużyny wolałby przejechać przez ścianę niż uśmiechnąć się do kamery i zdecydowanie nie życzy sobie, by królowa PR-u mówiła mu, co ma robić.

Zmuszeni do wspólnych wystąpień i udawanej współpracy, szybko zamieniają nieustanne sprzeczki w niebezpieczną chemię, której żadne z nich nie może zignorować. Pomiędzy lodowatymi spojrzeniami, nocnymi sesjami strategicznymi i napięciem, które mogłoby roztopić lodowisko, Chloe i Ryder zaczynają kruszyć swoje mury obronne. Jednak tajemnice, duma i zawodowe ambicje sprawiają, że wzajemne uczucie staje się najbardziej ryzykownym zagraniem ze wszystkich.

– Przestań się gapić, Ryker. Lilly powtarza to w myślach, robiąc martwy ciąg jeszcze przed wschodem słońca… a on i tak nie spuszcza z niej wzroku. Zanim jakikolwiek chłopak wejdzie jej w drogę, Lilly próbuje po prostu przetrwać w Montisque Academy, nie płacząc kolejny raz na dziedzińcu, trzymać głowę nisko i stać się na tyle silną, by poczuć się nietykalną. Wtedy jej nauczyciel, pan Coleson, spokojnie przesuwa w jej stronę stos kartek i przyznaje, że nie zajmuje się tylko ocenianiem. Jest ochroniarzem jej ojca. Teraz Lilly ma na karku zabójczo przystojnego dorosłego, który łamie wszelkie zasady, snując się za nią po korytarzach, bogatego chłopaka z siłowni, który patrzy na nią, jakby już była jego własnością, i prześladowców kochających publiczność. Powinna nienawidzić tej uwagi – i nienawidzi – co tylko pogarsza sprawę, gdy czuje na skórze to znajome mrowienie. I znacie ten moment, w którym czujecie, że właśnie rodzi się plotka? No właśnie. Coleson odprowadza ją po lekcjach, muskając palcami jej łokieć, jakby to nie było nic wielkiego, a wszystkie głowy naraz się odwracają. – Lilliana Lorenzo? – wołają z sekretariatu.

– Czy zawsze włamywasz się do sypialni kobiet... czy jestem wyjątkowa? – 😏 Jasmine krzyczy. Mason się uśmiecha. Potem smaży omlet, jakby to miało wszystko naprawić (nie naprawia. Ale irytująco pomaga).

Zanim romans zdemoluje jej grafik, Jasmine próbuje żyć jak dorosła kobieta – z wyznaczonymi granicami i zamkniętymi drzwiami do sypialni. Szkoda tylko, że Mason ma klucz, zero wstydu i ten rodzaj energii pod tytułem „ja się tym zajmę”, który sprawia, że masz ochotę rzucić w niego poduszką, a zaraz potem go zatrzymać. Powinna go nienawidzić – i nienawidzi – dopóki on nie wyciera jej sosu z kącika ust w miejscu publicznym, jakby to było normalne, i nie płaci za niespodziewaną wycieczkę swojej mamy, jakby pieniądze mogły uciszyć chemię. Znasz ten typ faceta, który zachowuje się, jakby cały pokój należał do niego? A teraz wyobraź sobie, że to syn twojej najlepszej przyjaciółki, który co chwilę dotyka twoich pleców, jakby zapomniał, że ma przytwierdzoną do nich rękę.

Jasmine obraca to w żart. Mason udaje słodkiego. Aż w końcu, gdy ona idzie w stronę samochodu, jego matka odwraca głowę i pyta na tyle głośno, by wszyscy słyszeli: – Więc... kiedy zamierzasz powiedzieć Jasmine, że ci się podoba?

– Powiedz, że się mnie nie boisz – mówi Alejandro, a Destiny… nawet nie drgnie. Wciąż całuje jej dłoń jak dżentelmen. To czyni sytuację jeszcze gorszą.

Destiny to świeżo upieczona magister z nazwiskiem na czarnej liście i lodówką pełną wymówek. Wtedy najprzystojniejszy król nocnych klubów w mieście uznaje jej karierę za swoje osobiste hobby. Obserwuje, jak tańczy, jakby już był właścicielem tego widoku, wsuwa jej swoją wizytówkę i uśmiecha się, gdy jej przyjaciele nazywają go „kłopotami” (bo oczywiście to robią). Pokochasz ją, bo stara się być ostrożna, a marzy o tak przyziemnych rzeczach jak czynsz zapłacony w terminie. Znienawidzisz go, bo naprawia jej życie jednym telefonem, nie prosząc o pozwolenie. Nie powinien włączać jej światła o północy. Zdecydowanie nie powinien kłaść jej do łóżka, jakby był jedyną bezpieczną rzeczą w pokoju.

Nagle nachyla się i szepcze: – Przyjdź do mojego klubu o dziesiątej rano. Zapytaj o mnie.

Więc… idziesz tam, czy kłamiesz? 😉

Pościg za bezwzględnym mordercą zmusza Theę do opuszczenia znanego terytorium i prowadzi do rywalizującego stada, gdzie w każdym spojrzeniu czai się niebezpieczeństwo. Działając pod przykrywką i w ciągłym napięciu, dziewczyna balansuje na cienkiej granicy między zaufaniem a przetrwaniem, zwłaszcza że na jej drodze wciąż staje Alfa bez partnerki, który intryguje swoim urokiem, potęguje napięcie i ukrywa stanowczo zbyt wiele sekretów. Każdy krok ku prawdzie rodzi nowe pytania, a stawka rośnie wraz z każdym pełnym emocji spotkaniem. Poczucie lojalności słabnie, instynkty walczą ze sobą, a pożądanie grozi tym, że wszystko ostatecznie się skomplikuje. W stadzie, które zaciekle strzeże swoich tajemnic, Thea musi zdecydować, jak wiele może zaryzykować, goniąc za odpowiedziami, które nie chcą pozostać w ukryciu. Co się stanie, gdy śledztwo nabierze niezwykle osobistego charakteru?

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów za jedną noc rozkoszy z trzema tajemniczymi mężczyznami. Sophia postanawia przyjąć ofertę.

Summer jest zdeterminowana, by przemknąć przez ostatni rok nauki niezauważona, dbając o to, by jej życie pozostało uporządkowane, ciche i wolne od dramatów. Nowa szkoła, nowe zasady, żadnych rozpraszaczy. Proste… dopóki nie wpada na Jake’a, gwiazdę hokeja, który jest w równym stopniu ucieleśnieniem uroku, co chaosu. Ich pierwsze spotkanie jest niefortunne, ich przekomarzania ostrzejsze, niż się spodziewała, a jego obecność – niemożliwa do zignorowania.

Powoli jej starannie nakreślone plany zaczynają pękać, gdy zostaje wciągnięta w świat późnych nocy, lojalnych przyjaźni i uczuć, na które wcale się nie pisała. Im bardziej się opiera, tym bliżej on się znajduje. Czy naprawdę może pozostać niewidzialna, gdy ktoś dostrzega ją tak wyraźnie?

Jade przyszła z jubileuszowym tortem. Wyszła ze złamanym sercem. Para szpilek. Dwa kieliszki do wina. Mąż, który przysięga, że ona wszystko źle zrozumiała. Ale Jade ma już dość bycia idealną żoną. Tajemnice. Pożądanie. Zdrada. Troje dzieci. Małżeństwo, które zaraz eksploduje.

CZY TY byś mu wybaczyła?

Savannah Baker zbudowała swoje życie na lojalności, rutynie i cichym przekonaniu, że miłość – ta prawdziwa – oznacza trwanie. W małym miasteczku Camden, gdzie każda droga niesie wspomnienie, a każda twarz opowiada jakąś historię, świat Savannah zawsze kręcił się wokół jej męża, Johna Bakera, oraz ich dwóch córek.

John jest typem człowieka, któremu ufa się bez pytań – oddanym ojcem, opoką, mężczyzną, który przez lata budował życie z pozoru nie do zdarcia. Ale pozory potrafią skutecznie ukrywać to, co najważniejsze.

Kiedy John nagle i bez ostrzeżenia traci przytomność, kruche fundamenty ich życia zaczynają pękać. To, co zaczyna się jako nagły przypadek medyczny, szybko staje się czymś znacznie bardziej skomplikowanym, wciągając Savannah w rzeczywistość, na którą nie była przygotowana. Podczas gdy John walczy o powrót do zdrowia, cicha przestrzeń między nimi zaczyna wypełniać się pytaniami, na które żadne z nich nie jest gotowe odpowiedzieć.

Ponieważ na długo przed tym upadkiem… coś już było nie tak.

Savannah wyczuwa to w sposobie, w jaki John unika jej wzroku. W napięciu, które utrzymuje się w ich domu długo po tym, jak lekarze uznali jego stan za stabilny. W małych, niemal niewidocznych zmianach, które dostrzec może tylko żona.

I jest jeszcze Claire Whitmore. Nazwisko, które nie powinno należeć do ich świata – a jednak w jakiś sposób do niego należy.

Claire istnieje na obrzeżach wszystkiego, nigdy w pełni widoczna, nigdy do końca wyjaśniona, ale niemożliwa do zignorowania. Gdy Savannah zaczyna układać prawdę w całość, dociera do niej, że życie, które chroniła, może nie być tym, którym w rzeczywistości żyła.

Mimo to Savannah nie konfrontuje się z nim. Jeszcze nie teraz.

Zamiast tego robi to, co zawsze – zostaje. Dla swoich córek. Dla rodziny, którą wciąż uważa za wartą ratowania. Dla tej wersji Johna, której nie chce puścić. Ale wkrótce przekona się, że miłość to nie to samo co zaufanie.

W miarę upływu dni, gdy John odzyskuje siły w domu, napięcie między nimi gęstnieje, zaciskając się niczym węzeł, którego żadne z nich nie potrafi rozwiązać. Każda rozmowa wydaje się niepełna. Każda cisza staje się głośniejsza. A każde spojrzenie niesie ciężar czegoś niewypowiedzianego.

John coś ukrywa. A Savannah kończy się czas na udawanie, że o tym nie wie.

Wokół nich życie w Camden toczy się dalej – przyjaciele wpadają z domowymi obiadami i cichą troską, córki próbują zrozumieć zmianę, którą wyczuwają, ale której nie potrafią nazwać, a znajomy rytm małomiasteczkowego życia przymusza do przodu, jakby nic się nie zmieniło.

Ale zmieniło się wszystko. Bo w prawdzie nie chodzi tylko o zdradę. Chodzi o to, co zostaje po niej.

Gdy przeszłość nie daje się pogrzebać, Savannah zostaje zmuszona do zmierzenia się z pytaniem, którego unikała przez całe życie: Co robisz, gdy osoba, którą kochasz najbardziej, staje się kimś, kogo już nie rozpoznajesz? I co ważniejsze… Czy małżeństwo może przetrwać ciężar tego, co nigdy nie miało wyjść na jaw?

What Remains: The John Baker Story to naładowana emocjami opowieść o miłości, lojalności i cichym spustoszeniu, jakie sieją tajemnice. Osadzona w scenerii zżytego, nadmorskiego miasteczka historia rozplata kruche nici łączące rodzinę i stawia pytanie, czy miłość może przetrwać, gdy zaufanie zostaje złamane, czy też niektóre prawdy zmieniają wszystko na zawsze.

Wren nigdy nie chciała dziecka. Ani chłopaka. Ani widzieć swojego najlepszego przyjaciela Morgana nago. Ups. Jeden na trzy to i tak nieźle.

Wren Lancaster ma swoje życie pod pełną kontrolą – żadnych trudnych uczuć, żadnych miłosnych uwikłań i absolutnie żadnych dzieci. Wszystko zmienia się w dniu, w którym jej irytująco czarujący najlepszy przyjaciel, Morgan, proponuje coś nie do pomyślenia: wspólne dziecko.

To nie tak, że wcześniej nie przekraczali pewnych granic. No dobrze, przekroczyli ich całkiem sporo. Jednak to, co zaczyna się jako całkowicie logiczny, zupełnie nieseksualny układ (z kilkoma gorącymi wyjątkami, oczywiście w celach naukowych), szybko przeradza się w chaotyczny wir nocnych wyznań, przygód pod prysznicem i niespodziewanych uczuć.

Teraz w drodze jest dziecko. Być może również miłość. I zdecydowanie całe mnóstwo krępujących rozmów.

Jeśli Wren zdoła przetrwać demony przeszłości, listę imion dla dziecka z motywem ptaków autorstwa Morgana oraz najbardziej natrętną byłą dziewczynę świata, być może w końcu trafi na tę jedną rzecz, której poprzysięgła nigdy nie chcieć… szczęście.

Poziom pikanterii: 🔥🔥🔥🔥 Skala namiętności: Od slow burn po żar

Książka buduje napięcie od emocjonalnego oczekiwania i niewyjaśnionej chemii aż po odważne, szczegółowe sceny erotyczne pełne intensywnych emocji. W środku znajdziesz:

• Napięcie typu slow-burn • Motyw od przyjaciół do kochanków • Odważne i bezpośrednie sceny intymne • Dirty talk i naładowane emocjami zbliżenia • Dużo pikanterii zrównoważonej głębią uczuć

Powrót do domu nigdy nie był częścią planu Anahí. Jednak po śmierci ojca i wobec problemów matki, dziewczyna nie ma wyboru – musi wrócić do życia, od którego próbowała uciec. Teraz wychowuje braci i z trudem wiąże koniec z końcem.

Ostatnią osobą, którą spodziewa się spotkać, jest Koen – w liceum złoty chłopiec, a obecnie emerytowana gwiazda NHL i samotny ojciec. Kiedy Koen oferuje jej pracę niani swojej córki, dawne rany się otwierają, pożądanie wybucha z nową siłą, a pogrzebane sekrety grożą zniszczeniem ich obojga.

Nicolas Marcello Fitzpatrick nie był gotowy na miłość – a już na pewno nie na dziewiętnastoletnią Férię Akhan, która pojawiła się w domu jego rodziców po morderstwie jej majętnych bliskich. Féria jest niedoświadczona, a mimo to jej uroda całkowicie go zniewala. Choć nigdy nie zaznała miłości, dziewczyna czuje, że to właśnie on jest tym jedynym. Czy ich namiętność przetrwa starcie ze śmiertelnymi wrogami i niebezpiecznymi tajemnicami?

„Zejdź mi z drogi” – warczy ten gbur… jednocześnie stojąc o wiele za blisko. Kat przyjechała do Black Hollow po nowy start, a nie po spotkanie z wysokim, dzikim mężczyzną, który traktuje ją jak problem, od którego nie może oderwać wzroku. Zanim zaczęło się całe to dziwactwo, była po prostu kompetentną technicznie weterynarii z motelowym kacem i nową pracą w Thorn Veterinary. Wtedy wchodzi Kael z rannym owczarkiem niemieckim i nastawieniem typu „dotknij źle mojego psa, a cię ugryzę”, a Kat musi uklęknąć przed nim, by opatrzyć łapę. Można by pomyśleć, że podziękuje. On wypowiada jej pełne imię tak, jakby mu smakowało. Co jest… niegrzeczne. Później Kat idzie za swoim małym czarnym kotem do lasu i znajduje Kaela bez koszulki na siłowni pod chmurką – cały w pocie, mięśniach i złych decyzjach, a on wciąż próbuje nią dyrygować (powinna go nienawidzić – i nienawidzi). Mimo to on chwyta latarkę i prowadzi ją na „teren watahy”, by pomóc w poszukiwaniach, a ty, chcąc nie chcąc, idziesz z nimi. Razem przekraczają linię drzew. Czy najpierw przyprze ją do ściany, czy będzie jej bronił?