Black Hollow 1: Zaczarowana Luna
Autorzy
Lee Ellis
Lektury
18,8K
Rozdziały
25
„Zejdź mi z drogi” – warczy ten gbur… jednocześnie stojąc o wiele za blisko. Kat przyjechała do Black Hollow po nowy start, a nie po spotkanie z wysokim, dzikim mężczyzną, który traktuje ją jak problem, od którego nie może oderwać wzroku. Zanim zaczęło się całe to dziwactwo, była po prostu kompetentną technicznie weterynarii z motelowym kacem i nową pracą w Thorn Veterinary. Wtedy wchodzi Kael z rannym owczarkiem niemieckim i nastawieniem typu „dotknij źle mojego psa, a cię ugryzę”, a Kat musi uklęknąć przed nim, by opatrzyć łapę. Można by pomyśleć, że podziękuje. On wypowiada jej pełne imię tak, jakby mu smakowało. Co jest… niegrzeczne. Później Kat idzie za swoim małym czarnym kotem do lasu i znajduje Kaela bez koszulki na siłowni pod chmurką – cały w pocie, mięśniach i złych decyzjach, a on wciąż próbuje nią dyrygować (powinna go nienawidzić – i nienawidzi). Mimo to on chwyta latarkę i prowadzi ją na „teren watahy”, by pomóc w poszukiwaniach, a ty, chcąc nie chcąc, idziesz z nimi. Razem przekraczają linię drzew. Czy najpierw przyprze ją do ściany, czy będzie jej bronił?
Rozdział 1
KAT
Gdyby ktoś powiedział mi pół roku temu, że wyląduję z ręką po łokieć w tyłku bernardyna, w mieście, którego nie ma nawet na Google Maps, pewnie bym się roześmiała. Potem bym zapłakała i nalała sobie kolejną lampkę wina. Ale tak właśnie wyglądał mój pierwszy dzień w Black Hollow. Miałam na sobie bluzę medyczną z podejrzaną plamą, wstrzymywałam oddech i poważnie kwestionowałam swoje życiowe wybory.
Znak na wjeździe głosił: Witamy w Black Hollow. Populacja: Pilnuj Własnego Nosa.
Uroczo. Naprawdę przyjaźnie.
Przyjechałam tu kilka tygodni temu. Byłam w mieście zaledwie od trzydziestu siedmiu minut, kiedy dostałam ofertę pracy. Złożył mi ją weterynarz, który ukrywał więcej mrocznych sekretów niż podcast kryminalny i miał zakres emocjonalny wypchanej wiewiórki. Doktor Elias Thorn. Zimny. Cichy. I na tyle ponury, by odstraszyć samego Ponurego Żniwiarza.
Ale jak się okazało, najdziwniejszy wcale nie był upiorny las. Nie byli to też mieszkańcy, którzy zdawali się mnie obwąchiwać przed powiedzeniem „cześć”. Nawet nie to, że lokalny bar serwował tylko mięso. Żadnych warzyw, żadnych sałatek, tylko… mięso.
Najdziwniejszy był on.
Wysoki, wytatuowany i wkurzony na cały świat. Kael był typem mężczyzny, przy którym zapomina się własnego imienia. Kiedy spotkałam go po raz pierwszy, spojrzał na mnie, jakbym to ja właśnie nasikała na jego dywan. A za drugim razem? Kazał mi trzymać się z dala od swojego stada.
Nawet nie wiedziałam, co to znaczy. A jednak oto byłyśmy.
I najwyraźniej?
Byłam przeznaczona alfie.
Uważał, że jestem zbyt uparta, by przeżyć, a o nim ja myślałam, że jest zbyt zrzędliwy, by normalnie funkcjonować.
Ale powiedzmy sobie szczerze. Jeśli ktoś miał przetrwać w tym mieście pełnym tajemnic, terytorialnych wilków i mężczyzn warczących z frustracji…
To właśnie ja.
Bo sarkazm był moim językiem miłości.
I nikt, nawet wielki na prawie dwa metry futrzak z zabójczą linią szczęki, nie będzie mi rozkazywał.
KILKA TYGODNI WCZEŚNIEJ
Kiedy przyjechałam do Black Hollow, miałam dokładnie trzy atuty:
1. W połowie sprawne auto z tajemniczym grzechotaniem, które mogło być zepsutym wydechem albo małym duchem.
2. Świeżutki certyfikat technika weterynarii i równe zero ofert pracy w wielkim mieście.
3. Pozytywne nastawienie, które opierało się na potężnej dawce kofeiny i było całkowicie udawane.
Klinika stała na skraju miasta. Wyglądała tak, jakby miała ochotę uciec do lasu. Na szyldzie widniał napis Thorn Veterinary, wykonany wyblakłą, białą farbą. Sam budynek wyglądał, jakby miał się zawalić przy najbliższej burzy. Uroczo.
Gdy pchnęłam drzwi, nad głową zadźwięczał dzwonek. Od razu uderzył mnie zapach środków odkażających, mokrego psa i czegoś jeszcze. Czegoś bardziej piżmowego. Ziemistego. Prawie… dzikiego?
„Halo?” – zawołałam, wchodząc do głównego pomieszczenia.
Golden retriever z plastikowym kołnierzem na szyi zamrugał do mnie zza biurka recepcji. Wyglądał, jakby obsługiwał telefony. W zasięgu wzroku nie było żywej duszy.
„Pani musi być nowym technikiem weterynarii” – rozległ się głos za moimi plecami.
Odwróciłam się, omal nie przewracając stojaka z zabawkami do żucia. Stojący tam mężczyzna był wysoki. Bardzo wysoki. Miał ciemne włosy z odrobiną siwizny, podwinięte rękawy i taki rodzaj spokoju, który sprawiał wrażenie, że facet słyszy bicie twojego serca. Jego oczy miały dziwny odcień szarości. Nie były burzowe. Nie były smutne. Po prostu… zimne. Zamknięte w sobie.
„Nie… Nie jestem. Nie oficjalnie” – powiedziałam, unosząc brodę. „Ale mam w swoim CV bycie obrzyganą zarówno przez koty, jak i psy, więc powiedziałabym, że mam odpowiednie kwalifikacje.”
Nie uśmiechnął się. Boże, z tym facetem będzie naprawdę wesoło.
„Doktor Thorn” – powiedział, wyciągając do mnie rękę. Zrobił to tak, jakby proponował mi suchą transakcję biznesową, a nie pracę. „Zatrudniona. Zaczynasz od teraz.”
„Od teraz?”
„Masz na sobie strój medyczny.”
„Tylko dlatego, że prowadziłam samochód przez siedem godzin, a te spodnie mają gumkę w pasie” – odpowiedziałam z całkowitą powagą. „A nie dlatego, że spodziewałam się zatrudnienia przez faceta, który wygląda, jakby dla zabawy zakopywał w lesie sekrety.”
Jego warga lekko drgnęła. To nie był uśmiech. Ale może chociaż jego cień.
Poszłam za nim na zaplecze. Zrzędliwy buldog z kołnierzem wielkości anteny satelitarnej próbował tam zaciekle pogryźć własną łapę. Doktor Thorn podał mi gumowe rękawiczki. Wykonał gest, jakby oczekiwał, że po prostu od razu wezmę się do pracy.
„Szybkie pytanie” – powiedziałam, naciągając rękawiczki na dłonie. „Czy to jakaś ukryta kamera? Czy to początek horroru? Bo to miejsce zdecydowanie ma klimat: znikniesz, a nikt nie będzie cię szukał.”
Uniósł brew. „Zawsze tyle gadasz?”
„Tylko kiedy czuję się niekomfortowo. Albo kiedy jestem głodna. Albo kiedy wyczuwam, że ktoś jest wyraźnie stłumionym emocjonalnym wrakiem, z nieprzepracowaną traumą i kompleksem boga.”
Wpatrywał się we mnie o sekundę za długo. Potem podał mi strzykawkę.
„Gratulacje” – powiedział. „Jesteś jedyną osobą w Black Hollow, która tak do mnie mówi. Stado cię pokocha.”
Zamilkłam. „Stado?”
Zamrugał. „Skład. Skład z zaplecza. To właśnie powiedziałem.”
Jasne.
A ja byłam Królową Anglii.
Później tego popołudnia weszłam do pokoju socjalnego. Tak naprawdę był to tylko kąt z małą lodówką i pasywno-agresywną karteczką o podpisywaniu swojego jedzenia. Znalazłam tam mężczyznę. Siedział przy maleńkim stoliku z kubkiem czarnej kawy. Miał tyle tatuaży, że zawstydziłby niejednego motocyklistę.
Spojrzał w moją stronę, a ja przysięgam, że moje jajniki dokonały rytualnego poświęcenia.
Miał opanowany styl niegrzecznego chłopca w każdym calu. Jego linia szczęki mogłaby ciąć szkło, a obcisła czarna koszula leżała na nim idealnie. Jego spojrzenie mówiło: Dotknij mnie, a zginiesz. A kiedy nasze oczy się spotkały, coś przemknęło przez jego twarz.
Zaskoczenie? Zdezorientowanie? Wściekłość?
Świetnie.
To zawsze wspaniała mieszanka na pierwsze spotkanie.
„Nie jesteś stąd” – powiedział. To nie było pytanie. To było niskie, szorstkie stwierdzenie.
„A ty musisz być z komitetu powitalnego” – powiedziałam, siadając na krześle naprzeciwko niego. „Niech zgadnę. Jesteś tu, żeby mnie ostrzec przed niebezpieczeństwami życia w małym miasteczku. Czy po prostu z natury jesteś taki radosny?”
Nie uśmiechnął się. Oczywiście, że nie. Jego cała osobowość wydawała się opierać na ponurym milczeniu i agresywnym kontakcie wzrokowym.
„Jestem Kael” – odezwał się w końcu. Jego oczy nadal były we mnie wpatrzone. „Schodź mi z drogi.”
Zamrugałam. „O! Czy to ten moment, w którym ujawniasz, że jesteś seryjnym mordercą? A to miasteczko ukrywa wszystkie twoje małe sekrety? Za to ja jestem tą naiwną osobą z zewnątrz, która psuje wszystko swoim istnieniem?”
Jego szczęka drgnęła.
Zaśmiałam się. „Boże, jesteś taki spięty. Czy ty właśnie na mnie zawarczałeś? Czy to jest jakieś… lokalne przywitanie?”
Wstał. Krzesło głośno zaszurało po podłodze. Przez jedną, wspaniałą sekundę myślałam, że widzę delikatny rumieniec wpełzający na jego szyję.
„Przekonasz się, że to miejsce wcale nie jest tak spokojne, na jakie wygląda” – mruknął. Wyszedł z pokoju, jakby to sam wiatr go obraził.
Oparłam się wygodnie na krześle i wzięłam powolny łyk kawy.
Black Hollow, ty dziwne małe miasteczko.
Chyba mi się tu spodoba.
***
Zanim wyszłam z kliniki, miałam na sobie podejrzaną plamę po bernardynie i krwawy odcisk łapy na ramieniu. Dostałam też trzy nieproszone ostrzeżenia o „samotnym wchodzeniu do lasu”. Do tego czułam rosnące podejrzenie, że doktor Thorn nie mrugał jak normalny człowiek. Szczerze mówiąc, byłam wdzięczna, że mogłam się wreszcie przebrać i wyjść.
Słońce już krwawiło pomarańczą, chowając się za wzgórzami. Ulice Black Hollow zaczęły pustoszeć, zupełnie jakby mieszkańcy mieli ustaloną wspólną porę snu, o której woleli nie rozmawiać.
Zapytałam Siri o to, co można tu zjeść. Siri się tylko zaśmiała i pokazała mi jedną pinezkę na mapie: „The Rusty Fang – Bar, Grill i Muzyka na Żywo w Każdy Czwartek”.
Idealnie.
Budynek wyglądał, jakby ktoś przerobił go ze stodoły. I to ktoś, kto nigdy w życiu nie widział stodoły na oczy, a tym bardziej pozwolenia na budowę. Pchnęłam ciężkie drzwi i natychmiast zderzyłam się ze ścianą ciszy.
Wszystkie głowy odwróciły się w moją stronę.
Widelce zatrzymały się w połowie kęsa. Szklanki z piwem zawisły w drodze do ust. Jeden facet wpatrywał się we mnie tak bardzo, że zapomniał zamknąć buzię w trakcie jedzenia.
Zamarłam w progu. Mój uśmiech lekko zrzedł. „Cześć?” – spróbowałam. „Przybywam w pokoju. Zasadniczo jestem po prostu bardzo głodna.”
Nikt mi nie odpowiedział.
Przez pełne pięć sekund jedynym dźwiękiem w pomieszczeniu było ciche skrzypienie wentylatora sufitowego. Kręcił się, jakby w swoim życiu widział już zbyt wiele i po prostu próbował jakoś się trzymać.
Wtedy zza baru dobiegł kobiecy głos. „No cholera. Ty musisz być tą nową dziewczyną od weterynarza!”
Odwróciłam się. Zobaczyłam wysoką, rudą kobietę z mocną czarną kreską na powiekach i szerokim uśmiechem. Sprawiła, że od razu przestałam się bać, że zaraz ktoś rzuci się na mnie z widłami.
„Stacy” – powiedziała, przesuwając butelkę piwa po blacie z profesjonalnym wdziękiem. „Masz dokładnie ten sam wyraz twarzy, który ja miałam, kiedy się tu wprowadziłam. Pół na pół przerażenia i głodu. Chodź. Usiądź. Zanim Hank tam w kącie dostanie udaru, próbując wyczuć twój zapach z drugiego końca sali.”
Zamrugałam. „Próbując wyczuć co?”
„Twój zapach” – powtórzyła beztrosko. „On ciągle tu węszy. Nie martw się, w większości przypadków jest nieszkodliwy.”
Powoli zbliżyłam się do baru. Wspięłam się na wysoki stołek z ostrożnością, jakby krzesło miało mnie nagle ugryźć.
„Wy, nowi, zawsze wchodzicie i zachowujecie się, jakbyście trafili prosto na plan Strefy Mroku” – powiedziała Stacy z mrugnięciem oka, rzucając przede mną kartę dań. „Spokojnie. My nie gryziemy.”
„Chyba że ktoś was sprowokuje?” – odpowiedziałam z kamienną twarzą.
Parsknęła śmiechem. „Dokładnie tak. Szybko załapiesz zasady.”
Przejrzałam menu. W dziewięćdziesięciu procentach składało się z samego mięsa. Pięć procent to było mięso w nieco innym kształcie. A podejrzanie pusta sekcja dla wegetarian głosiła tylko jedno zdanie: „Nawet nie próbuj.”
„Czy znajdę tu… jakąś sałatkę?” – zapytałam cicho.
Pochyliła się do mnie, udając, że szepcze z powagą. „Nigdy nie wymawiaj tu tego słowa. Jeszcze wywołasz panikę.”
Od razu ją polubiłam.
Zamówiłam najmniej groźną pozycję z karty dań. Było to coś, co nazywało się „Wilczy Burger”. Powiedziano mi, że zawiera „prawdziwe mięso, bez zbędnych pytań”. Starałam się w tym czasie nie patrzeć na grupkę ludzi, którzy nadal bardzo wyraźnie starali się nie patrzeć na mnie.
Nie byłam paranoiczką. Przysięgam. Ale też nie byłam ślepa.
Pewna kobieta obok szafy grającej dosłownie obwąchiwała powietrze. Wąchała je głośno. Traktowała mnie, jakbym była drogą świeczką zapachową.
„Więc, o co dokładnie chodzi z tym miasteczkiem?” – zapytałam Stacy. „Zawsze jest tu tak… gościnnie?”
Wzruszyła ramionami. „Oni po prostu nie są przyzwyczajeni do obcych. Nie mamy tu wielu odwiedzających. Jesteś dla nich swego rodzaju… niespodzianką.”
„Przyjmę to jako komplement.”
„I tak właśnie powinnaś” – powiedziała, a jej wyraz twarzy odrobinę złagodniał. „Większość ludzi, którzy się tu pojawiają, albo bardzo szybko wyjeżdża, albo nie dostaje pracy w klinice pierwszego dnia. Thorn zazwyczaj nie zatrudnia nieznajomych z ulicy.”
Zmarszczyłam brwi. „Więc dlaczego zatrudnił właśnie mnie?”
Stacy posłała mi bardzo długie spojrzenie. „Może wcale nie uważał cię za obcą.”
Okej. To wcale nie było ani trochę zagadkowe.
Po kolacji przetrwałam lokalny quiz barowy. Padło w nim między innymi pytanie: „Które mięso można najbezpieczniej jeść na surowo?” Nie odpowiedziałam na nie poprawnie. Potem postanowiłam wrócić do mojego motelu na pieszo.
To było zaledwie kilka przecznic stąd, a ja naprawdę potrzebowałam świeżego powietrza.
Gdy wychodziłam, Stacy puściła do mnie oko i wręczyła mi brązową papierową torbę. W środku była tania butelka czerwonego wina i karteczka samoprzylepna z napisem: Za przetrwanie pierwszego dnia. Pij, jakby nikt nie patrzył. Bo oni patrzą.
Uroczo.
Mój motel był stary, skrzypiący i zdecydowanie należał do miejsc, w których tanie pokoje wynajmuje się na godziny. Wewnątrz śmierdziało pleśnią i trudnym dzieciństwem, a cienkie zasłony kompletnie nie radziły sobie z zatrzymywaniem światła księżyca. Nie tłumiły też dźwięków odległego, głośnego wycia.
Więc naturalnie otworzyłam wino korkociągiem przymocowanym do breloczka i pociągnęłam długi łyk prosto z butelki. Wyszłam na zewnątrz, by usiąść na zniszczonej ławce przed moimi drzwiami.
„Zdrowie mojej przeprowadzki do miasta, w którym wszyscy gapią się na mnie tak, jakbym była darmowym głównym daniem w nocnym bufecie” – mruknęłam pod nosem.
Oparłam się wygodnie i spojrzałam w górę, w niebo. Księżyc był już w pełni. Świecił jasno, jakby wiedział o czymś, o czym ja nie miałam bladego pojęcia.
Gdzieś w dalekiej odległości coś głośno zawyło.
I nie brzmiało to wcale jak kojot.
Nie. Ten dźwięk był znacznie dłuższy. Bardziej niski.
I bardzo bliski.
Pociągnęłam z butelki kolejny duży łyk.
„Jeśli to dziwne miejsce okaże się ostatecznie sektą, to po prostu do nich dołączę” – mruknęłam. „I tak nie mam absolutnie nic do stracenia.”
Po tych słowach jeszcze szczelniej otuliłam się moją bluzą z kapturem. Przytuliłam wino niczym sok dający wsparcie emocjonalne. Bardzo starałam się nie myśleć o stalowych oczach Kaela. Ani o tym, jak dziś na mnie patrzył. Jakbym była wielkim zagrożeniem…
Albo słodką obietnicą.
Tak czy inaczej, miałam dziwne przeczucie, że moje sprawy wkrótce przybiorą bardzo nietypowy obrót.
