Błękitny lód 2: Zakochana w Blue Ice
Autorzy
Donna Richards
Lektury
353K
Rozdziały
41
Harry Preston. Najlepszy przyjaciel mojego brata. Hokeista, na którego nie powinnam nawet patrzeć. Ale kiedy jest przy mnie w chwili, gdy wszystko zaczyna się sypać, nie potrafię powstrzymać uczuć, które zawsze do niego żywiłam.
Evie Carter. Siostra mojego najlepszego przyjaciela. Dziewczyna, która wygląda jak bogini i jest całkowicie poza moim zasięgiem. Jednak teraz, gdy mieszkamy razem, panowanie nad sobą staje się coraz trudniejsze. Obiecałem jej bratu, że będę się nią opiekować, a robiąc to, zakochałem się w niej jeszcze mocniej.
Kiedy brat Evie składa im wizytę po odniesionej kontuzji, napięcie rośnie, a oni próbują ukryć przed nim swój związek. Czy Harry i Evie zdołają go przekonać, że są sobie pisani? Czy może wszystko rozpadnie się na kawałki?
Rozdział 1: Ogromny problem
HARRY
„Słuchasz mnie?” wykrzyknęła Evie. „Kiedy Layson zaproponował ci wprowadzkę, na pewno nie spodziewał się, że będziesz rozrzucać wszędzie swoje majtki!”
Zrobiła krok do przodu, a ja delikatnie chwyciłem ją za nadgarstek, tuż przed tym, jak zamierzała rzucić we mnie moimi majtkami. Rozluźniła uścisk, a one opadły na podłogę.
Zapadła cisza.
Serce biło mi jak szalone, gdy na skutek kontaktu naszych ciał przeszedł mnie prąd. Mój kciuk otarł się o jej nadgarstek. Wstrzymała oddech i lekko rozchyliła usta.
Jej ramiona uniosły się wysoko, po czym powoli opadły. Spojrzałem jej prosto w oczy i żadne z nas nie potrafiło odwrócić wzroku. Zapierała dech w piersiach. Wyglądała jak grecka bogini z tą lśniącą cerą kontrastującą z czarnymi włosami.
Wypuściłem powietrze z płuc, a mój wzrok powędrował z podłogi na jej jaskraworóżową piżamę. Róż to zdecydowanie jej kolor. Odkąd ją znam, nigdy nie widziałem jej w niczym innym. Naprawdę miałbym ochotę pieścić ustami te jej opalone uda...
Zauważyłem jednak rumieniec na jej szyi, wyraźnie odznaczający się na jasnej skórze, gdy tylko spojrzała na moją nagą klatkę piersiową. Zastanawiałem się, co jeszcze potrafiłoby wywołać u niej takie wypieki.
Nie powinienem tak na nią patrzeć ani o tym myśleć, ale coraz trudniej było zignorować ten nieporządny kok na czubku jej głowy, który podskakiwał, gdy krzyczała o moich majtkach. Obserwowałem, jak kilka pasm jej jedwabistych, kruczoczarnych włosów opada jej na twarz, i zastanawiałem się, czy są w dotyku tak samo miękkie, jak wyglądają.
Spojrzałem w jej mahoniowe oczy, które wwiercały się w moje. Nawet nie zauważyłem, jak blisko mnie stała, dopóki ten jej słodki, wiśniowy zapach nie uderzył mi do głowy.
Cholera.
Wypuściłem z głośnym świstem powietrze. To będzie ogromny problem.
Wyrwała swój nadgarstek i w ciągu kilku sekund zniknęła z mojego pokoju.
Kurwa. Jęknąłem i ponownie potarłem twarz dłońmi, próbując w pełni się obudzić. Nie powinienem był tak na nią patrzeć.
Wiedziałem tylko, że mam kaca, jest na to wszystko za wcześnie, a Evie Carter zdążyła już wykrzyczeć moje imię.
Spojrzałem na swoje majtki leżące na podłodze. Świetnie. Moja bielizna była teraz tutaj głównym tematem. Powinienem zacząć ją sprzedawać na eBayu czy coś, póki jest taka sławna. Wyglądało na to, że nikt nie ma nic lepszego do roboty, niż gadanie o moich gaciach.
Zerkając na telefon leżący na szafce nocnej, pokręciłem głową, widząc godzinę. Siódma rano. Wstawanie o tej porze w niedzielę powinno być karalne. Nawet ptaki nie zaczęły jeszcze śpiewać. Nawet one szanowały niedzielny spokój.
Chwyciłem spodnie dresowe i zacząłem podskakiwać, próbując je szybko wciągnąć. Naprawdę nie chciałem być obudzony o tej porze. Marzyłem tylko o tym, żeby przespać tego kaca. Burczało mi jednak w brzuchu, co oznaczało, że potrzebuję teraz porządnego śniadania. To na pewno pomogłoby pozbyć się tego bólu głowy.
Kiedy wszedłem do kuchni, James siedział przy stole i popijał napój. Spojrzał na mnie. Pokręcił głową, a ja wiedziałem, że to pewnie przez stan, w jakim wróciłem wczoraj w nocy do domu.
„Co?” skrzywiłem się w jego stronę.
Wstał od stołu. „Wczoraj byłeś wrakiem człowieka. Musisz skończyć z tymi imprezami. Przez to opuszczasz treningi”.
„Opuściłem dwa treningi. Wielkie mi rzeczy”. Wzruszyłem ramionami.
„To ważne, kiedy mają przyjechać łowcy talentów”. Mając takiego kaca, nie potrzebowałem teraz jego kazań. „Będą na meczu z Providence. To już za miesiąc, Harry. Ogarnij się”.
„Nie musisz się o to martwić”.
Posłał mi tylko spojrzenie i wyszedł z kuchni, zostawiając mnie samego. Wypuściłem ciężko powietrze, a moje ramiona opadły.
Telefon zawibrował mi w kieszeni. Wyciągnąłem go, zobaczyłem wiadomość od ojca i usunąłem powiadomienie. Potem schowałem go z powrotem.
„Evie”. Uśmiechnąłem się, gdy weszła do kuchni. „Chodźmy na śniadanie. Ja stawiam”.
„Nie da rady. Idę na śniadanie z Chadem” odpowiedziała Evie.
Spojrzałem na nią i zauważyłem, że ten jasny błysk, który zawsze miała w oczach, jakoś przygasł. To nie było w jej stylu; zawsze była taka radosna.
Chad. Chłopak Evie. Layson spotkał go zaledwie kilka razy, zanim przeprowadził się z Natashą do Toronto, i wcale za nim nie przepadał. Szczerze mówiąc, to chyba nie przepadał za nikim, kto spotykał się z jego siostrą.
Chad był u nas w domu kilka razy, odkąd James i ja się wprowadziliśmy, i jakoś go nie polubiłem. Nigdy nie śmiał się z moich żartów. A z moich żartów śmiali się wszyscy.
Mruknąłem pod nosem, gdy mój telefon znów zaczął wibrować. Wyciągając go z kieszeni, modliłem się, żeby to nie był mój ojciec.
„Layson” powiedziałem, odbierając połączenie wideo.
„Cześć stary, jak tam u was?” zapytał.
„Próbuję namówić Evie, żeby poszła ze mną na śniadanie”. Oplotłem ramieniem jej szyję, przyciągając ją w kadr kamery.
„Dlaczego nie pójdziesz z Harrym?” zapytał Layson.
„Spotykam się z Chadem i mam jeszcze inne sprawy do załatwienia”.
Skrzywił się. „Chad? Nie podoba mi się, że się z nim spotykasz”.
„Nie podoba ci się, kiedy spotykam się z kimkolwiek” odgryzła się.
„No cóż, jak myślisz, dlaczego poprosiłem Harry'ego i Jamesa, żeby z tobą zamieszkali? Bo wiedziałem, że żaden z nich nie będzie próbował cię podrywać”.
Zaśmiałem się nerwowo, a Evie mnie odepchnęła. Layson by mnie zabił, gdyby widział, jak patrzyłem na nią tego ranka.
„Nie możesz mi mówić, co mam robić” rzuciła do niego.
„Nie martw się, będę miał na nią oko”. Próbowałem go uspokoić.
„Wiem, że mogę ci ją powierzyć” powiedział.
