Cienie 1: Cień łotra
Autorzy
Tara Lee Curtains
Lektury
2.8M
Rozdziały
44
Josette ucieka przed okrucieństwem, pragnąc wolności od stada, które złamało jej ducha. Jednak jej ucieczka prowadzi ją prosto na terytorium brutalnego Alphy – jeszcze bardziej strasznego niż potwory, których pozostawiła za sobą. Zimny, władczy i związany starożytną mocą, zamyka ją ponownie w klatce… ale tym razem coś się zmienia. W jego spojrzeniu jest niebezpieczeństwo, tak – ale także coś głębszego. Gdy ich więź zaczyna się splatać w coś, czego żaden z nich nie rozumie, Josette musi wybrać: uciec ponownie czy stanąć twarzą w twarz przed ciemnym ogniem, który między nimi płonie. W świecie na krawędzi zagłady ich więź może skazać ich oboje… albo uratować wszystko.
Niepokojący sen
JOSETTE
Moje ciało wisi w ciemności, a moje skute ręce są wyciągnięte wysoko nad głową. Metal wbija się w nadgarstki, piekąc zranioną skórę. Próbuję się poruszyć, choć jeden raz, ale łańcuchy brzęczą i trzymają mocno. Moje stopy ledwie dotykają kamiennej podłogi.
Wszystko mnie boli.
Powietrze jest wilgotne i zimne, a w nosie czuję gęsty zapach pleśni. Nie wiem, gdzie jestem, ani dlaczego tu trafiłam. Czuję tylko strach, ostry i rosnący w mojej piersi, który zmienia się w krzyk, jakiego nie potrafię z siebie wydobyć.
W korytarzu rozlega się echo kroków. Powolnych. Ciężkich. Miarowych.
Zastygam w bezruchu z zaschniętym gardłem. Wtedy go widzę — to Alfa Curtis. Jego wielka, potężna sylwetka wypełnia wejście do lochu. Kiedy podchodzi bliżej, na jego twarzy pojawia się złośliwy uśmiech.
Otwieram usta, żeby coś powiedzieć, błagać, zapytać, ale on podnosi rękę. Jego gruba, szorstka dłoń zakrywa mi usta, uciszając mnie. Z jego skóry bije smród potu i krwi, którym dławię się, szeroko otwierając oczy.
A potem, bez słowa, wyciąga długi, ząbkowany nóż. Jego ostrze łapie słabe światło, błyszcząc, jakby było głodne.
„Nie! Proszę...”
Zanim udaje mi się odsunąć, w moim brzuchu wybucha ból, a mnie brakuje tchu.
Patrzę w dół, łapiąc powietrze, i z przerażeniem widzę rękojeść wystającą z mojego brzucha. Ciemna, gęsta krew spływa po moich udach i wsiąka w podłogę.
Śmieje się. Cicho. Okrutnie. Radośnie.
Próbuję krzyczeć, ale z moich ust nie wydobywa się żaden dźwięk. Moje kolana uginają się, a ciało zwisa bezwładnie na łańcuchach. Świat zaczyna wirować, podczas gdy ciemność napiera na mnie coraz mocniej i ciaśniej.
Mój ostatni oddech uchodzi ze mnie z rzężeniem, a jego śmiech odbija się echem od kamiennych ścian.
Gwałtownie otwieram oczy, wyrywając się ze szponów tego dziwnego, niepokojącego snu. Czuję ogromną ulgę, gdy patrzę na swoje otoczenie, wdzięczna, że wróciłam do rzeczywistości.
Wypuszczam z ust powolny, uspokajający oddech i z trudem wstaję z łóżka. Zniszczona drewniana podłoga jest chłodna pod moimi bosymi stopami. Sięgam pod łóżko, a moje palce zaciskają się na naszyjniku, który mama dała mi, gdy byłam jeszcze dzieckiem. Srebrny łańcuszek oplata czerwony klejnot w kształcie łzy, który wciąż błyszczy.
Przez chwilę trzymam go mocno, pozwalając, by jego znajomy ciężar uspokoił moje nerwy. Potem biorę cichy wdech i chowam go z powrotem do skrytki.
Światło w łazience migocze, gdy wchodzę do środka, ale nie zwracam na to uwagi. Przemywam twarz zimną wodą, a moje drżące dłonie opierają się o zlew.
„Weź się w garść, Josette”, szepczę do swojego odbicia drżącym głosem.
Z lustra patrzy na mnie blada, zmęczona twarz, z oczami podkrążonymi od nieprzespanych nocy. Słaby strach, że coś może czaić się za moimi plecami, wciąż krąży mi po głowie.
Odwracam się szybko i sprawdzam wzrokiem cały pokój.
Nie ma tam nic.
Moja paranoja słabnie, choć nie znika całkowicie. Z westchnieniem wychodzę z łazienki i z wciąż napiętymi nerwami idę w stronę kwater alfy i luny, aby zacząć moje codzienne obowiązki.
Droga zajmuje trochę czasu, jako że skrzydło alfy znajduje się na drugim końcu posiadłości, daleko od miejsc, w których mieszkają omegi takie jak ja.
To z pewnością celowy projekt. Alfa Watahy Nocnego Skrzydła nie odważyłby się mieszkać blisko kogoś takiego jak my. Poczucie wyższości po prostu emanuje z każdego pora jego ciała.
To normalne, że alfowie mają wielkie ego, ale ten facet przenosi to na zupełnie nowy poziom.
Na samą myśl o nim mam ciarki na plecach. Sposób, w jaki traktuje mnie i inne omegi, jest okropny, okrutny i wyrachowany.
On uwielbia pokazywać swoją władzę i kontrolować innych. Doświadczyłam jego sadyzmu więcej razy, niż chciałabym przyznać.
Najgorzej było, gdy na tydzień zakuł mnie w łańcuchy w lochach.
Nawet nie pamiętam, co takiego zrobiłam. Może nie ukłoniłam się wystarczająco nisko, a może odezwałam się nieproszona.
Szczegóły się zamazują, ale ból pozostaje bardzo wyraźny.
Przejmujące zimno łańcuchów, głośny trzask bata na moich plecach i okropne cierpienie, które nadeszło później, są na stałe wypalone w mojej pamięci.
Blizny pokrywają moje plecy, chociaż nigdy nie byłam w stanie na nie spojrzeć. Nie potrzebuję przypomnienia.
Niektóre omegi kiedyś mi dokuczały, nazywając mnie brzydką, oszpeconą i zepsutą.
Ale teraz wszystkie odeszły, sparowane z wilkami z innych watah, i prowadzą życie, o którym ja mogę tylko pomarzyć.
W końcu docieram do skrzydła alfy. Ten widok zawsze robi na mnie wrażenie. Wielkość tego miejsca jest wręcz przytłaczająca, z błyszczącymi schodami, bogatymi obrazami i luksusowymi dywanami, które wyglądają, jakby były zbyt miękkie, żeby po nich chodzić.
Każdy pokój jest ogromny, z wielkimi łóżkami, błyszczącymi toaletkami i łazienkami większymi niż całe nasze kwatery. To stałe przypomnienie o przepaści między nami.
Nie pukam przed wejściem do pokoi alfy i luny. Nigdy ich tu nie ma o tej porze dnia.
A przynajmniej zazwyczaj ich tu nie ma.
W momencie, gdy wchodzę do środka, zamieram. Żołądek ściska mi się w supeł, gdy Luna Suzanne wypada ze swojej sypialni. Jej lodowate spojrzenie skupia się na mnie, a z jej gardła wydobywa się złowrogi wargot.
Moje ciało sztywnieje ze strachu. Znam jej wybuchowy temperament. Same wspomnienia wystarczą, żebym zaczęła drżeć.
Nawet nie czeka, aż spróbuję przeprosić. Jej ręka uderza w mój policzek z taką siłą, że aż się zataczam.
Ból pojawia się natychmiast, a ja powstrzymuję jęknięcie, gdy moja dłoń odruchowo wędruje do pulsującej twarzy.
„Jak śmiesz wchodzić do moich komnat, kiedy wciąż tu jestem?” warczy, a jej głos jest pełen autorytetu, który przygniata mnie jak wielki ciężar.
Zaczynam ją przepraszać, ale ona mi przerywa śmiechem, w którym jest tyle samo jadu, co drwiny.
„Omega bez wilka”, kpi. „Co za hańba”.
Jej słowa bolą bardziej niż policzek.
Jej śmiech cichnie, gdy węszy w powietrzu, a jej twarz mrocznieje. „Czuję ją jednak. Twoją wilczycę”.
Gdy nie odpowiadam, uśmiecha się złośliwie, przysuwając się bliżej. „Za słaba, żeby wyjść, prawda?”.
Jej słowa pieką, ale nic nie mówię. Nauczyłam się na własnych błędach, że pyskowanie tylko pogarsza sprawę. Z jeszcze jednym warknięciem mija mnie szybko i znika na korytarzu.
Stoję tak przez chwilę, patrząc w puste miejsce, w którym jeszcze przed sekundą stała.
Mój policzek pulsuje, ale to nic w porównaniu z bólem gniewu i upokorzenia, który we mnie kipi. Dusząc to wszystko w sobie, odwracam się z powrotem do pokoju i biorę się do pracy.
Ścieranie kurzu, szorowanie, odkurzanie — to wszystko jest bezmyślne, powtarzalne i męczące. Kiedy sprzątam, mój gniew rośnie i wylewa się na zewnątrz.
„Dlaczego nie chcesz wyjść?” syczę pod nosem, kierując swoją złość na wilczycę ukrytą głęboko we mnie. „Dlaczego jesteś taka słaba?”.
Ale jak zawsze, nie ma odpowiedzi. Nie ma żadnego poruszenia. Nie ma znaku, że ona w ogóle istnieje. To rozczarowanie staje się coraz cięższe z każdym mijającym dniem.
Wzdychając, popycham miotłę po podłodze z większą siłą, niż to konieczne, i wracam do pracy, przeklinając wilczycę, która odmawia wyjścia na zewnątrz, i świat, który nie pozwala mi być wolną.
Znajome, ciche głosy odbijają się echem z korytarza. Zatrzymuję się w pół kroku, czując dreszcze na plecach. To Alfa Curtis i jego zastępca, Sam.
Nie muszę ich widzieć, by wiedzieć, że to oni. Wszędzie rozpoznałabym te kroki i ten ton głosu. Przechodzą obok bez słowa, ale czuję na sobie ich ciężki, mrożący wzrok.
W ciągu dnia przyłapuję ich, jak znów mnie obserwują, zbyt długo i zbyt często. Żaden nic nie mówi. Nie muszą. Ich cisza mówi wystarczająco dużo.
Sposób, w jaki patrzy Alfa Curtis, przyprawia mnie o dreszcze. Czuję się, jakby w myślach już zdarł ze mnie ubranie.
Sam nawet nie próbuje ukryć, jak wykrzywia wargi. Wiem, że powstrzymuje śmiech albo coś gorszego. Mimo to tym razem trzymają się z daleka. A ja zmuszam się do wdzięczności za to.
Po pracy idę do kuchni, a w moim brzuchu burczy po długim dniu. Kiedy wchodzę do środka, na mojej twarzy pojawia się mały uśmiech, gdy zauważam Chrissy, szefową domu watahy, krzątającą się po kuchni.
Ona jest moim jedynym jasnym punktem w tym dusznym miejscu.
„Hej, Chrissy”, wołam lekko, opierając się o blat. „Co dziś w menu?”.
Chrissy ledwo na mnie spogląda i przewraca oczami, choć nie ma w tym prawdziwej złośliwości. „Zapiekanka makaronowa. To samo, co w każdy wtorek, Josette”.
Uśmiecham się szeroko, próbując poprawić jej humor. „Tylko sprawdzam, czy nie straciłaś pamięci. I czy przypadkiem nie widzę tam siwych włosów?”.
Kiedy udaję, że wyrywam jeden włos z jej głowy, odtrąca moją dłoń ze śmiechem. „Wiesz, że jesteś wrzodem na tyłku?” Kręci głową. „To dobrze, że masz w sobie jeszcze trochę iskry. Niewielu z nas ją ma, żyjąc tutaj”.
Jej słowa sprawiają, że mój uśmiech gaśnie, i przyglądam się jej bliżej. Chrissy, zazwyczaj pełna życia, wydaje się bardzo zmęczona, jej uśmiech jest wymuszony, a ruchy powolne.
„Wszystko u ciebie w porządku?”, pytam cicho.
Ona kiwa głową i szybko przeciera blat.
Jem szybko, ledwo czując smak jedzenia, a potem idę do zlewu, żeby zacząć zmywać naczynia.
„Zostaw to, Josette”, mówi łagodnie Chrissy. Dotyka mojego nadgarstka. „Ja to zrobię. Idź odpocząć”.
Z wdzięcznością kiwam głową i wymykam się do swojego pokoju. W sekundzie, gdy moja głowa dotyka poduszki, zasypiam kamiennym snem.
Ale to nie trwa długo. Szorstkie dłonie potrząsają mną, budząc mnie i gwałtownie sadzając na łóżku.
Moje serce zamiera. To na pewno Alfa Curtis. Nabieram gwałtownie powietrza i rozglądam się wokół.
To nie on. To Chrissy. Jej twarz jest blada, a oczy szeroko otwarte z paniki.
„Chrissy? Co... co się stało?” wykrztuszam chrypnącym ze snu głosem.
Nie odpowiada od razu, po prostu łapie mnie za ramię i ściąga z łóżka. „Ubierz się. Spakuj coś. Musisz stąd uciekać. Natychmiast”.
„Co? Dlaczego?” pytam, a serce bije mi jak młot.
Chrissy odwraca się do mnie, mocno chwytając mnie za ramiona. Jej głos drży, gdy mówi: „Alfa Curtis zamierza cię zabić”.
Jej słowa wybijają mi powietrze z płuc.
Zanim zdążę cokolwiek odpowiedzieć, pakuje już moje ubrania i latarkę do torby. „Nie ma czasu na wyjaśnienia, Josette. Musimy cię stąd zabrać — w tej chwili!”.
„Musisz iść ze mną”, błagam.
Twarz Chrissy łagodnieje, ale kobieta stanowczo kręci głową. „Jeśli ucieknę, więź z watahą zostanie zerwana i oni się o tym dowiedzą. Żadna z nas nie uszłaby z życiem”.
Łza spływa po moim policzku. Chrissy kładzie uspokajającą dłoń na moim ramieniu.
„Ale ty możesz pomóc. Udaj się do Watahy Cienia, kierując się na północ. Przekonaj tego szalonego Alfę Kage, żeby tu przybył i zniszczył tę zgraję potworów”.
Kiwam głową, z trudem przełykając ślinę, gdy wręcza mi plecak.
„Biegnij, Josette”, mówi. „I nie oglądaj się za siebie”.
Sięgam pod łóżko i wyciągam czerwony naszyjnik, wsuwając go bez słowa do kieszeni. Następnie odwracam się, zarzucam ręce na szyję Chrissy i mocno ją przytulam.
Chrissy wciska w moje ręce zwitek zgniecionych ziół. „Wetrzyj to w skórę”, mówi cicho. „To ukryje twój zapach”.
„Dziękuję”, szepczę. Słowa więzną mi w gardle.
Moje serce wali, gdy sięgam do klamki. Opuszczam piekło, jedyny dom, jaki tak naprawdę kiedykolwiek miałam. Teraz w końcu mogę uciec — ale będę sama, wyruszając w nieznane.
Wymykam się przez drzwi i znikam w nocy.
