Echa dnia
Autorzy
Lily Blackwood
Lektury
16.0K
Rozdziały
30
„Czy zdoła uciec przed przeszłością… czy ulegnie mężczyźnie, który widzi wszystko?”
Ariel buduje swoje spokojne życie na plaży, powoli, fala za falą, po tym jak przetrwała przemoc, która odbiera oddech i sen. Trzyma się z boku, dba o ciszę, dba o spokój swojego świata… dopóki Aaron nie wkracza w niego jak iskra, pełen własnych opinii, żaru i uśmiechu, który powinien być opatrzony ostrzeżeniem. Zmusza ją, by znów poczuła, że żyje, a to przeraża ją bardziej niż cienie, przed którymi uciekła. Jednak właśnie wtedy, gdy pożądanie zaczyna dawać jej oparcie, pogrzebana przeszłość budzi się i wyciąga po nią ręce. Teraz Ariel stoi na rozdrożu – może dalej kryć się w bezpiecznej kryjówce albo zaufać mężczyźnie, który dostrzega każde jej pęknięcie, a mimo to pragnie być bliżej.
Rozdział 1: Odpływ
ARIEL
Plaża była prawie pusta. Dokładnie tak, jak lubiła Ariel.
Szła powoli brzegiem morza, a z każdym krokiem jej bose stopy zapadały się w chłodny, mokry piasek. Fale przypływały i odpływały w ten pradawny, niespieszny sposób, który zawsze przynosił jej spokój.
Daisy truchtała przodem. Jej złota sierść lśniła w bladym, porannym świetle, a ogon merdał tak szybko, że stał się radosną rozmytą plamą.
Słońce ledwie wychyliło się znad horyzontu, malując ocean na bursztynowo i jasnoróżowo. Jedynymi dźwiękami był szum fal, wiatr i sporadyczne szczekanie, gdy Daisy goniła uciekającego ptaka.
Ariel odetchnęła głęboko. Sól i jaśmin. Pachniało czymś dzikim, czego jeszcze nie potrafiła nazwać, choć mieszkała tu od trzech lat. To była jej ulubiona pora.
Świat należał wyłącznie do niej. Żadnych głosów, żadnych pytań i żadnych nagłówków w gazetach. Tylko morze, pies i ostrożnie zbudowane, spokojne życie z tego, co jej pozostało.
Celowo wybrała to miasto, tak jak wybiera się kryjówkę. Nie dlatego, że było oczywistym wyborem, ale dlatego, że było spokojne. Kameralne. To było miejsce, gdzie ludzie pilnowali własnych spraw, a szum oceanu zawsze zagłuszał złe wieści.
Kucnęła, by podnieść z piasku gładką, białą muszlę. Obracała ją w palcach i przyglądała się jej drobnym skazom. Szczerze mówiąc, przypominała jej samą siebie. Kogoś, kto został poturbowany, z czasem wygładzony, ale jakimś cudem wciąż był w jednym kawałku.
Muszla wpadła z powrotem w fale. Ariel patrzyła, jak odpływa.
Wciąż tam stała, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała i wzrokiem utkwionym w horyzoncie, gdy jej telefon zawibrował w kieszeni kurtki. Już wiedziała, kto to.
Em
Aktualne na dziś? Powiedz, że tak. Nie myśl, po prostu powiedz, że tak.
Ariel wpatrywała się w wiadomość. Potem spojrzała na ocean. I znów na wiadomość.
Emily pojawiła się w jej życiu tak, jak większość dobrych zawirowań: z boku, niespodziewanie i nie znosząc sprzeciwu. Co gorsza, zazwyczaj miała rację. Trzy dni wcześniej napisała nawet:
Em
Mecz hokeja. Drużyna kumpla Jasona. Są w mieście, będzie elektryzująco. A potem zawodnicy idą do Hannigan's. Idź ze mną. Nigdy nigdzie nie chodzisz.
Ariel
Chodzę w różne miejsca.
Em
Wymień jedno.
Ariel nie potrafiła wymienić ani jednego. Więc wbrew zdrowemu rozsądkowi, odpisała:
Ariel
Dobra. Jeden drink. Nie zostaję do późna.
Em
TAAAK. Będę o szóstej. Załóż ten niebieski top.
Ariel
Nawet nie mam...
Em
Wiem. Przyniosę.
A teraz, po najnowszej wiadomości od Emily, Ariel odłożyła telefon ekranem do dołu i w spokoju dokończyła spacer.
***
Do szóstej Ariel zdążyła wziąć prysznic, pomalować rzęsy i założyć jasnoniebieski dzianinowy top, który Emily podrzuciła po południu. Ariel wmawiała sobie, że zgodziła się na niego zupełnie przypadkiem.
Emily zatrąbiła, zanim Ariel zdążyła zasznurować buty, co oznaczało, że była punktualnie. Oczywiście według własnego czasu, który nie miał nic wspólnego z tym wspólnie ustalonym.
„Cholera, dziewczyno” – zawołała Emily z fotela kierowcy przez opuszczoną szybę. – „Wyglądasz, jakbyś miała dziś łamać serca”.
„Wyglądam, jakbym wzięła prysznic” – odparła Ariel, wsuwając się na fotel pasażera. – „To wszystko, na co mnie stać”.
„Wzięłaś prysznic, użyłaś tuszu do rzęs i założyłaś dżinsy na suwak. To się nazywa zaangażowanie”.
„Zrobiłam to dla ciebie”.
„Zrobiłaś to dla hokeistów, kochana”. Emily uśmiechnęła się szeroko, wyjeżdżając z podjazdu z typową dla siebie pewnością i całkowitym ignorowaniem lusterek. „Ci faceci nie są zwyczajnie gorący. Mają zęby, które widać z księżyca, i uda, które mogłyby zmiażdżyć arbuza”.
„Emily”.
„Powiedz, że się mylę”.
Ariel ukryła twarz w dłoniach, śmiejąc się mimo woli.
Hala tętniła specyficzną energią, na którą Ariel nie była przygotowana. Ciepło tłumu mieszało się z ostrym chłodem lodu, dudniły głośniki, pachniało popkornem, silnym środkiem czyszczącym i czymś, co niewytłumaczalnie przypominało ambicję.
Powoli się do tego przyzwyczajała, idąc za Emily na ich miejsca w dolnym rzędzie, tuż nad ławką rezerwowych. Byli tak blisko, że wydawało się to wręcz przytłaczające.
„Dobra” – rzuciła Emily, podając jej napój gazowany i wskazując na lód – „zanim zacznie się mecz, ten z numerem czterdzieści dwa nie ma pojęcia, co zrobić z łokciami. Kompletne zagrożenie”.
„Nawet nie oglądasz hokeja”.
„Oglądam hokeistów. To inna dyscyplina”. Emily lekko się odwróciła, lustrując ławkę w skupieniu profesjonalnego eksperta. „Ale ten, na którego naprawdę chcesz patrzeć, to ich kapitan. Numer dziewiętnaście. Aaron Walsh. Chodzące dzieło sztuki”.
Ariel pociągnęła łyk napoju. „Mówisz tak w zasadzie o każdym zawodniku”.
„Właściwie mówię tak o bardzo niewielu osobach. Mam swoje standardy”. Emily wskazała na drugi koniec lodowiska, gdzie drużyna ćwiczyła w długich, płynnych liniach. „To ten w środku. Ciemne włosy. Patrz”.
Ariel spojrzała. Znalazła go niemal natychmiast. Nie dlatego, że uważnie szukała, ale dlatego, że poruszał się inaczej niż reszta. Jeździł z taką lekką, absolutną pewnością siebie, którą ludzie albo mają, albo nie. Żaden trening tego nie da, jeśli nie ma się tego we krwi.
Przeciął lód gładkim łukiem i posłał krążek na bramkę. Krążek uderzył w poprzeczkę i odbił się z głośnym trzaskiem, niczym wystrzał z pistoletu. Ariel drgnęła. Stary odruch.
„Widzisz?” – zapytała Emily.
„Jest niezły” – przyznała Ariel.
„Jest zabójczo przystojny i tak się składa, że gra w hokeja. Hokej to tylko dodatek”. Emily już wyciągała telefon, by napisać do Jasona, którego znajomi siedzieli rząd za nimi.
„Jason trochę go zna. Podobno jest całkiem w porządku, co szokuje, biorąc pod uwagę to całe…” – machnęła dłonią w stronę lodowiska – „…powalająco idealne ciało”.
Ariel znów spojrzała na lód. Był teraz blisko ławki, przejął podanie od kolegi i obrócił się na jednej łyżwie z płynnością, która nie powinna być możliwa na takiej powierzchni. Ciemne włosy miał wilgotne na skroniach. Szczękę zaciśniętą w skupieniu.
Patrzyła na niego. Wiedziała, że patrzy. Wmawiała sobie, że patrzy na niego tak samo, jak na wszystko, co pięknie się porusza: na ptaka w prądzie wznoszącym, na idealną falę. Czysto obserwacyjnie. A potem on podniósł wzrok.
Stało się to bez ostrzeżenia, jak to zwykle bywa. W jednej chwili była tylko widzem z dużym napojem, zachowującym bezpieczny dystans, a w następnej jego oczy odnalazły jej spojrzenie na lodowisku z bezpośredniością kogoś, kto od jakiegoś czasu ją obserwował.
Dźwięki rozgrzewki trwały wokół nich. Tłum rozmawiał i przepychał się. Emily pisała coś z agresywnym entuzjazmem. Nic z tego nie miało znaczenia przez te trzy sekundy, kiedy Aaron Walsh patrzył na nią i nie odwracał wzroku. Ariel też nie odwróciła wzroku.
Jego wyraz twarzy nie zmienił się zbytnio. Pojawiła się zaledwie drobna zmiana wokół oczu. Coś, co nie było do końca uśmiechem, ale nie było też obojętnością. Był to wyraz czujnego rozpoznania, jakby szukał czegoś i znalazł to tam, gdzie się wcale nie spodziewał.
Trwało to wystarczająco długo, by można to było uznać za celowe. Wystarczająco długo, by poczuć, że bez słów przekazali sobie jakąś wiadomość. Następnie jeden z kolegów z drużyny uderzył kijem o lód, a Aaron się odwrócił. Zniknął.
Ariel odetchnęła.
„Wszystko w porządku?” – zapytała Emily, nie podnosząc wzroku znad telefonu.
„W porządku” – odparła Ariel. – „Zimno tu”.
„To przecież lodowisko”.
„Wiem. Dzięki”.
Wpatrywała się w swój kubek, a jej serce robiło coś, co wcale jej się nie podobało. Stanowczo wmawiała sobie, że to dziwne uczucie w klatce piersiowej było po prostu zasługą chłodnego powietrza, hałasu i przebywania w tak głośnym, zatłoczonym miejscu po tygodniu wczesnych poranków i cichych pacjentów.
Wmawiała to sobie z wielką pewnością. Jednak nie była do końca przekonująca.
Rozległ się dźwięk syreny. Światła się zmieniły. Mecz się rozpoczął. A gdzieś w dole, po drugiej stronie szyby, Aaron Walsh ustawił się do pierwszego wznowienia gry i już więcej nie podniósł wzroku.
Po meczu, który zakończył się pewnym zwycięstwem relacjonowanym przez Emily z dramatyzmem filmu przyrodniczego, grupa wyszła na nocne powietrze. Spotkali się ponownie dwie przecznice dalej, w barze, który pachniał piwem, starym drewnem i radosnym świętowaniem.
Neony malowały chodnik paskami czerwieni i bursztynu. Ariel ciaśniej otuliła się kurtką i weszła za Emily do środka, już obmyślając plan cichej ucieczki. Jeden drink. Może dwa. Potem dom, Daisy i ten wyjątkowy spokój o jedenastej w nocy na huśtawce na werandzie.
***
W środku bar był słabo oświetlony, głośny i pełen ludzi, którzy się znali lub chcieli udawać, że się znają. Ich grupa zajęła kilka wysokich stołów na końcu sali. Zamówili kolejkę i zanurzyli się w znajomym, przyjemnym chaosie ulgi po meczu.
Ariel wcisnęła się w kąt i pozwoliła, by głos Emily po prostu obok niej płynął, a ciepło tego miejsca powoli rozluźniało jej spięte ramiona.
Właśnie zaczynała czuć się naprawdę swobodnie, kiedy otworzyły się drzwi. Zmiana atmosfery była niemal natychmiastowa. Ariel na moment wstrzymała oddech, a jej dłonie lekko zadrżały na szklance.
Kiedy ich spojrzenia znów się spotkały, poczuła ostre ukłucie w klatce piersiowej. Świadomość. Elektryczność. Jej serce przyspieszyło, ale nie potrafiła się zmusić, by odwrócić wzrok i przerwać ten kontakt.
