Jego krwawa wybranka
Autorzy
Amelia Storm
Lektury
15.1K
Rozdziały
27
Nicolai Dracul stąpa po ziemi od ponad sześciu stuleci – książę wampirzej dynastii, mistrz opanowania i więzień własnej nieśmiertelności. Lata stępiły w nim wszystko oprócz głodu, a towarzystwo ludzi już dawno przestało go ekscytować. Aż do chwili, gdy pojawia się ona.
Księżniczka Alisa Petrov, następczyni potężnego ludzkiego imperium, świętuje swoje osiemnaste urodziny, gdy Nicolai widzi ją po raz pierwszy. Jest bystra, zdystansowana i całkowicie nieświadoma pradawnej więzi, która nagle między nimi rozbłysła. Dla Nicolaia sprawa jest oczywista: ona jest jego krwawą towarzyszką. Ale Alisa tego nie czuje. Jeszcze nie.
Skrępowany polityką i dziedzictwem, Nicolai musi zachować dystans, podczas gdy więź kipi tuż pod powierzchnią. Gdy Alisa zaczyna odkrywać prawdę o tym, kim jest i co dla niego znaczy, ich relacja przeradza się w coś niebezpiecznego, intymnego i niemożliwego do zignorowania.
Rozdział 1: Rozkaz, nie prośba
NICOLAI
Siedzę w przyćmionym półmroku podziemnego klubu, azylu dla istot nadprzyrodzonych i potępionych. Tutaj politykę i uprzedzenia zostawia się za drzwiami — przynajmniej w teorii. W praktyce to tylko kolejne szambo pozerstwa i desperacji.
Nigdy bym tu nie zajrzał, gdyby nie Sergei — stary druh — który upiera się, bym pokazywał się publicznie.
Pozory, jak twierdzi. Jakbym w ogóle o to dbał.
Ponad sześć wieków na tej ziemi sprawiło, że dawno straciłem smak do życia nocnego. Muzyka drażni, krew jest zwietrzała, a towarzystwo? Przewidywalne.
Tatiana owija się wokół rury niczym dym, wpatrzona we mnie z tym samym głodnym błyskiem, który nosi od stulecia. Za bardzo się stara, kołysząc biodrami, z rozchylonymi ustami i błagalnym spojrzeniem. Przemieniłem ją sto lat temu, gdy Sergei zostawił ją w ciemnej alejce, wpół wyssaną niczym porzucony ochłap.
Od tamtej pory mnie ściga, przekonana, że ten czyn oznaczał coś więcej niż tylko litość.
Mój ojciec włada jako król wampirów, a nasz rodowód wywodzi się bezpośrednio od Pierwszych — starożytny, nieprzerwany i czczony. Sergei nigdy nie męczy się przypominaniem mi, że książę musi być widywany, musi dowodzić, że wysoko urodzeni są gotowi zejść z piedestałów i bratać się z pospólstwem.
Jakby stulecia potęgi mogły zostać złagodzone przez kilka publicznych wyjść i wymuszonych uśmiechów.
Tatiana wślizguje mi się na kolana, jakby należały do niej, cuchnąc tanimi perfumami i miedzianym aromatem zwietrzałej krwi. Zapach osiada mi z tyłu gardła, kwaśny i mdły, a ja już żałuję, że nie wyszedłem wcześniej. Rzucam Sergeiowi spojrzenie — ostre, ostateczne.
Mam dość.
— Jestem gotowa do wyjścia, jeśli ty jesteś, Nicolai — mruczy, a w jej głosie pobrzmiewa nadzieja zmieszana z desperacją. Znowu próbuje trafić do mojego łóżka, przekonana, że dzisiejsza noc może być tą, w której mnie zdobędzie.
Nie będzie. Nigdy nie będzie.
Przez dziesięciolecia znieczuliłem się na ich zaloty — każda myśli, że zdoła wydrapać sobie drogę do korony, marząc o tytule królowej. Ale tego tytułu nie zdobywa się uwodzeniem ani pochlebstwami.
On jest przypieczętowany krwią.
U nas nie jest tak jak u wilków z ich pobłogosławionymi przez księżyc bratnimi duszami i boskim przeznaczeniem. Mówią o losie, o jedynej prawdziwej partnerce wybranej przez ich boginię. Romantyczne bzdury.
Nasza więź jest genetyczna. Brutalna. Wiążąca. Kiedy się pojawia, jest absolutna — nie ma miejsca dla nikogo innego. Tylko wtedy możemy się rozmnażać, tylko wtedy ród trwa dalej.
Dopóki nie znajdzie się to dopasowanie, reszta to tylko szum.
— Tatiana, nie jestem w nastroju — mówię głosem płaskim jak kamień. Żadnego ciepła. Żadnego zaproszenia. Tylko nadzieja, że zrozumie aluzję bez zmuszania mnie do użycia zauroczenia.
Nie rozumie.
— Ty nigdy nie jesteś w nastroju, skarbie — mruczy, przysuwając się bliżej. — Mogłabym sprawić, że poczujesz się tak dobrze.
Wątpię. Minęły wieki, odkąd jakikolwiek dotyk cokolwiek we mnie poruszył. Mój ojciec twierdzi, że to krew, moja własna szukająca swojego dopełnienia. Mówi, że rozpoznam ją po zapachu, że moja krew rozpozna jej i zareaguje.
Co za stek bzdur.
Jej dłoń wędruje w stronę mojego krocza.
— Jeśli nie zabierzesz rąk — warczę, a moje oczy stają się jak lód — to ja je oddzielę od twojego ciała.
Odskakuje, jakbym wypalił ją ogniem, w milczeniu zsuwając się z moich kolan. Powinna uważać się za szczęściarę. Tylko dzięki przemianie przez wysoko urodzonego może chodzić w świetle dnia.
Sam ten dar powinien nauczyć ją szacunku.
Wstaję z miejsca, przecinając klub niczym ostrze przecinające dym. Oczy podążają za mną — głodne, desperackie, chwytające się nadziei. Żałosne. Nie widzą księcia. Widzą trofeum.
Na zewnątrz wsiadam do samochodu. Drzwi ledwo zdążyły trzasnąć, gdy Tatiana wślizguje się na miejsce pasażera, nieproszona. Wciąż nie rozumie.
Odwracam się do niej, chwytam ją za podbródek na tyle mocno, by drgnęła. W jej oczach miga ból, ale nie odwraca wzroku. Powinna.
Pozwalam swojej aurze wypełnić przestrzeń między nami, zimnej i duszącej. — Zostawisz mnie w spokoju — mówię niskim, zabójczym głosem. — Dotknij mnie jeszcze raz, a zakończę twoją nędzną egzystencję.
Wysiada z samochodu, zanim wybrzmi ostatnie słowo, uciekając niczym ofiara, która właśnie pojęła, że została zapędzona w kozi róg.
Wydycham powietrze, powoli i gwałtownie. Wreszcie cisza.
Tej nocy nie kieruję się do penthouse’u. Myśl o szklanych ścianach, światłach miasta i nieustannym szumie ludzkiego życia sprawia, że skóra mi cierpnie. Zamiast tego skręcam w stronę posiadłości moich rodziców, połaci ziemi nietkniętej przez czas, ukrytej za żelaznymi bramami i sędziwymi drzewami.
Tu jest prywatnie. Odosobnienie. Miejsce, o którym świat zapomina, by do niego nie nachodzić.
Posiadłość jest cicha, wycięta ze starego świata i pozostawiona, by oddychała własnym milczeniem. Żadnych dronów nadzorujących nad głową. Żadnych cyfrowych oczu śledzących każdy mój ruch. Tylko kamienne korytarze, blask świec i zapach ziemi oraz wspomnień.
Tutaj mogę istnieć, nie musząc udawać.
Tęsknię za średniowieczem. Wtedy świat był mroczniejszy, to prawda – ale prostszy. Żadnych wyjących syren. Żadnego dławiącego smogu. Żadnych niekończących się strumieni danych katalogujących każdy nasz oddech. Karmiliśmy się w ciszy, znikaliśmy w cieniu. Nikt nie pytał o zaginionego wieśniaka. Nikt nie tropił śladów krwi.
Na swój sposób było to czystsze. Bardziej szczere.
Teraz sączymy ze sterylnych worków, udając, że to wystarcza. Udając, że to zaspokaja głód. Tak nie jest. Krew jest zimna, martwa, pozbawiona tętna, strachu, ognia. Przehandlowaliśmy instynkt za wygodę, głód za protokół.
Wszystko w imię pokoju.
Ale pokój to kłamstwo. To tylko cisza obwarowana zasadami.
Ludzki król rządzi tym kontynentem na aksamitnej smyczy, a jego wpływy rozciągają się przez granice niczym cień. Utrzymuje nasze istnienie pogrzebane pod warstwą mitów i milczenia, dbając o to, by to, co nadprzyrodzone, pozostało dla mas jedynie folklorem.
Kiedy któremuś z nas noga się powinie, gdy krew rozleje się zbyt publicznie albo ciało zostanie znalezione zbyt zmasakrowane, zostaje to zamiecione pod dywan szeptem i nagłówkiem: Dopust Boży.
A ludzie w to wierzą. Łatwowierne stworzenia, chętne przełknąć każdą fikcję, którą ich karmimy. Kurczowo trzymają się swoich złudzeń niczym deski ratunku, nigdy nie pytając o cenę.
Zatem, co król zyskuje w zamian za swoją lojalność? Władzę. Dziedzictwo. Jego ród nosi koronę, odkąd mój ojciec objął panowanie nad wampirami prawie osiem wieków temu. Cichy układ, zapieczętowany krwią i milczeniem. My rządzimy z cienia. On rządzi w blasku światła.
I razem utrzymujemy świat w ślepocie.
Podjeżdżam pod bramę i wpisuję kod. Żelazo jęczy przy otwieraniu, powolne i celowe, a skrzypnięcie przecina ciszę niczym ostrzeżenie. Posiadłość wyłania się przed mną, spowita w milczenie i mrok.
— Niki! — Valentina wpada przez frontowe drzwi, boso, z dzikim spojrzeniem, a jej głos rozbija ciszę na kawałki.
Ma teraz dziesięć lat — niespodziewany cud w naszym rodzie, który niemal stracił już nadzieję. Moi rodzice przestali liczyć na cud wieki temu. Wysoko urodzone wampiry rzadko się już rozmnażają. Więzi krwi są rzadkością, a bez tej więzi poczęcie jest niemożliwe.
Niektórzy decydują się na przemianę ludzi, by wypełnić pustkę czymś wystarczająco podobnym.
Ale Valentina nie jest substytutem. Urodziła się, nie została stworzona. Ciało z naszego ciała. Dowód na to, że stara magia wciąż tli się w naszych żyłach.
Wysiadam z samochodu i biorę ją w ramiona, obracając w kółko, aż jej śmiech niesie się echem po dziedzińcu. Tuli się do mnie, chichocząc, promienna.
Wygląda zupełnie jak nasza matka — zielone oczy ostre jak szkło, kruczoczarne włosy spływające kaskadą po plecach, wysokie kości policzkowe wyrzeźbione z elegancją i niebezpieczeństwem. Piękna. Zabójcza. Prawdziwa dziedziczka.
— Witaj, malutka — mówię cicho, kucając, by spojrzeć jej w oczy. — Grzeczna byłaś?
— Zawsze, Niki — świergoce, a za jej uśmiechem tańczy psota. Jest jedyną osobą, która tak mnie nazywa. W ustach kogokolwiek innego to imię brzmiałoby niedorzecznie — miękko, poufale, niezasłużenie.
Ale do niej pasuje.
Chwyta mnie za rękę i ciągnie w stronę domu, zdyszana. — Papa kupił mi szczeniaka — ogłasza z błyskiem w oczach. — Chodź zobaczyć.
Valentina prowadzi mnie przez główne foyer, jej mała dłoń jest ciepła w mojej, a ekscytacja wibruje w każdym jej kroku. Posiadłość jest cicha, otulona swoim zwykłym spokojem, ale jej śmiech wypełnia korytarze niczym światło słoneczne — rzadkie, złote, niemożliwe do zignorowania.
— Jest w oranżerii — mówi. — Papa powiedział, że jest mój, tylko mój.
Skręcamy za róg i oto on, zwinięty w plamie światła na marmurowej podłodze, maleńkie stworzenie z za dużymi łapami i futrem w kolorze popiołu i blasku księżyca. Jego uszy drgają na nasz widok, podnosi głowę i mruga do mnie oczami zbyt mądrymi jak na coś tak młodego.
Valentina opada przed nim na kolana, owijając ramiona wokół jego miękkiego ciałka. „Czyż on nie jest idealny?” – szepcze, jakby bała się, że ta chwila może prysnąć.
Kucam obok nich, przyglądając się szczeniakowi. Trzęsie się lekko, niepewny, ale nie odsuwa się. Wyciągam rękę, pozwalam mu powąchać dłoń. Przyciska się do niej.
„Jest odważny” – mruczę. „Albo głupi”.
Valentina chichocze. „Jest mój”.
Zerkam na nią – jej zielone oczy lśnią, a kruczoczarne włosy opadają na ramiona niczym korona.
Szczeniak liże ją po policzku, a ona piszczy z zachwytu. Na moment stulecia odchodzą w niepamięć. Żadnej polityki. Żadnych więzów krwi. Tylko moja młodsza siostra i jej pies, i cichy cud czegoś nowego.
Mój ojciec wchodzi do pokoju, a szczeniak warczy – to niski, niepewny dźwięk, który wywołuje u króla mroczny śmiech. Jest ubrany na czarno od kołnierzyka po mankiety, jego krucze włosy są precyzyjnie zaczesane do tyłu, a niebieskie oczy lśnią niczym szron, gdy spoczywają na mnie.
„Czemu zawdzięczamy tę przyjemność, Nicolai?” – pyta głosem gładkim, lecz podszytym czymś ostrzejszym.
Wstaję i podaję mu dłoń, gest jest formalny, wyćwiczony. „Miasto ostatnio zaczęło mnie drażnić”.
Uśmiecha się drwiąco. „W końcu uznałeś, że ten hałas nie jest tego wart?”
„Moja cierpliwość do niego się wyczerpuje”.
„Chodź” – mówi, odwracając się na pięcie. To rozkaz, nie sugestia. Nie ma miejsca na odmowę.
Odchodząc, rzuca spojrzenie przez ramię. „Vivi, nakarm swojego pupila”.
„Oszczędziłeś mi telefonu, synu” – zaczyna mój ojciec, jego głos jest gładki, ale ciężki od znaczenia.
Unoszę brew, czekając.
„Córka Dimitriego kończy w przyszłym tygodniu osiemnaście lat. Organizują przyjęcie, a my zostaliśmy serdecznie zaproszeni”.
Oczywiście, że zostaliśmy. Tłumię westchnienie.
Król Dimitri, zawsze chętny do paradowania ze swoim rodem, zawsze goniący za znaczeniem. Nienawidzę tego człowieka. Jego uśmiech jest zbyt wygładzony, jego ambicja zbyt głośna.
Ale jego syn… on jest inny. Cichy. Odcięty od cyrku ich tytułów. Nie łaknie blasku fleszy, co czyni go znośnym. Prawie.
„Niech zgadnę” – mówię, a gorycz ostro piecze na języku. „Oczekuje się ode mnie obecności na tym spędzie”.
„Oczekuje” – odpowiada mój ojciec głosem szorstkim i nieznoszącym sprzeciwu. „I będziesz wyglądał tak, jakbyś cieszył się każdą chwilą”.
Nakaz, nie prośba. Jak zawsze.
Myśl o przyjęciu u Dimitriego wywołuje we mnie mdłości. Osiemnaście lat, ledwo wyszła z dzieciństwa, a oni już stroją ją jak trofeum, by paradować z nią przed starymi rodami w nadziei na przyciągnięcie wzroku kogoś z pozycją.
To nie jest świętowanie. To transakcja owinięta w jedwab i uśmiechy.
Już słyszę tę muzykę, zbyt głośną, zbyt nowoczesną. Zapach krwi maskowany przez perfumy i desperację. Niekończąca się parada pochlebców, z których każdy pragnie przypomnieć mi o swoim pochodzeniu, swoich ambicjach, swoich córkach.
Nienawidzę tych ludzkich zgromadzeń. Wymuszony śmiech. Puste toasty. Ojciec oczekuje, że będę się uśmiechał. Będę czarował. Będę grał rolę dziedzica z wdziękiem i opanowaniem.
Ale nie czuję nic z tych rzeczy. Żadnego ciepła. Żadnego zainteresowania. Tylko ciężar stuleci napierający na moje ramiona i gorzki smak obowiązku.
Niech świętują. Niech tańczą. Będę tam, zgodnie z rozkazem. Ale nie będę się czerpał z tego radości. Ani przez chwilę.
