Uwięziona
Autorzy
Onaiza Khan
Lektury
739K
Rozdziały
26
Rozdział 1
Czubek trawy muskał moją skórę, gdy leżałam leniwie na ziemi, czując zapach ziemistego błota, które powoli wsiąkało w tył mojej sukienki. Moje włosy były mokre od rosy lub wody, nie potrafię powiedzieć.
Delikatny wietrzyk potargał moją spódnicę, co sprawiło, że lekko zadrżałam.
Moje włosy były w nieładzie, ale podobał mi się cytrusowy zapach szamponu, który mieszał się z naturalnym aromatem. Dotknęłam swoich włosów; były trochę szorstkie, ale to nie miało znaczenia. Nie chodziło o to, jak wyglądam, ale jak się czuję.
Wczesnoporanne słońce ogrzewało moją skórę, sprawiając, że czułam się jak przez pryzmat.
Nawet z zamkniętymi oczami widziałam, jak promienie słońca tańczą wokół mnie we wszystkich pięknych kolorach tęczy. To było jak połączenie ciepła i miłości w doskonałą, nierozerwalną więź.
Przekręciłam się na bok, a gdy otworzyłam oczy, wpatrywałam się w zieleń rozpościerającą się po całym miejscu. Zauważyłam trawę w pobliżu mojej ręki, a potem mój wzrok powędrował na sam koniec ogrodu.
Płot. Był brązowy. Niebo było pomarańczowe, a potem, idąc w górę, coraz bardziej żółte, a następnie niebieskie.
Kolory były tak prawdziwe i namacalne. Mogłam ich niemal dotknąć i narysować na nich palcami wzory.
Wilgoć z moich pleców zaczęła przenosić się na przód w postaci potu. Chciałam go zetrzeć z czoła, pozbyć się go natychmiast, ale minęło już dużo czasu, odkąd się spociłam...
Więc pozwoliłam mu zostać.
Jasne słońce sprawiło, że zmrużyłam oczy, przyjmując całą jego złość i gniew.
Trawa była trochę szorstka i trochę miękka jednocześnie.
Materiał sukienki przylegał do mojego spoconego ciała.
Wszystko to sprawiało, że czułam się taka żywa, taka prawdziwa. To było odurzające.
I ostry ból przeciął mój sen, budząc mnie do realnego świata.
To wszystko było tylko snem. I to pięknym. Nie był prawdziwy, bo wokół mnie nie było nic prawdziwego ani naturalnego, nawet powietrze.
Minęły miesiące, odkąd byłam pod gołym niebem, czułam na skórze powiew świeżego powietrza, a słońce pieściło moje ciało swoim światłem i ciepłem.
Wszystko, co miałam, to okno, przez które mogłam to wszystko widzieć i tęsknić za tym w każdej minucie.
Góry, niebo i słońce tworzyły piękny krajobraz, a wiatry czasami wiały gwałtownie.
Wszystko było przede mną, a ja nie miałam dostępu do powietrza wartego nawet igły. To było prawie surrealistyczne.
Czułam, że zaraz obudzę się z kolejnego długiego, złego snu, otworzę okna, wykąpię się w słońcu, zaparzę kawę i dokończę książkę, którą zostawiłam niedokończoną na nocnym stoliku.
Ale dość już o snach. W rzeczywistości byłam zakładnikiem. Nie w małej celi ani w ciemnym lochu, ale w pięknej sypialni.
Pokój, w którym spędzałam dni, był ogromnym i pięknym miejscem, w którym z przyjemnością można się zatracić.
W kształcie prostokąta, w połowie niewykorzystany. Pusty. Zwykły. Schludny. Zimna marmurowa podłoga przyprawiała o dreszcze. Sztuczne ogrzewanie tylko czasami ją ogrzewa. W przeciwnym razie jest zimna jak lód.
Na szczęście miałam do spania królewskie łóżko, grubo wyścielone materacem, prześcieradłem i kołdrą. Owszem, było ciepło i wygodnie, ale daleko od moich fantazji o słońcu i trawie.
Było prawdziwe i fałszywe jednocześnie.
Łóżko i kanapa znajdowały się po drugiej stronie pokoju, a w rogu stał mały drewniany stół jadalny.
Ogromna łazienka i ogromna szafa pełna ubrań i butów również miały zaspokoić moje potrzeby i być może sprawić, że będzie mi wygodnie. Jeśli to w ogóle było możliwe.
Tuż przed łóżkiem stał telewizor, który był widoczny z sofy. Ale rozrywką musi być wpatrywanie się w czarny lub niebieski ekran, nie było kablówki.
Zamiast wpatrywać się w ten ekran, wpatrywałam się w drzwi biblioteki.
Tak, w pokoju znajdowała się biblioteka i to z klasą. Niestety zawsze była zamknięta, a ja nigdy nie miałam okazji jej zobaczyć. Mimo to fascynowała mnie.
Czasami chciałam tam wejść, zobaczyć półki, powąchać książki, dotknąć papieru, poczytać coś, albo po prostu nic nie robić, tylko tam być.
I to, wraz ze szklaną witryną, kończyło kompas mojego widzenia.
Poza tym wykonywałam jedno ważne zadanie: pilnowałam czasu.
Na stoliku przy telewizorze leżał mały kalendarz. To był stary kalendarz. Po prostu skreślałam dni w kalendarzu na rok 2014 i jakoś udawało mi się pozostać na tym samym kursie czasu, co świat na zewnątrz.
Ten kalendarz mówił, że 1 lipca 2014 r. był wtorkiem, ale ja wiedziałam, że jest 1 lipca 2016 r. i jest to piątek.
To było moje jedyne połączenie ze światem zewnętrznym, światem rzeczywistym.
Miałam nadzieję, że pewnego dnia będę wolna. Że ja też tam będę. I nie była to głupia nadzieja, ale wiara. Wierzyłam w siebie, że zawsze będę próbowała.
Wierzyłam też w tego jedynego Boga, który twierdzi, że widzi nas wszystkich i wie o nas wszystko. Jeśli On naprawdę tam jest, nie ma mowy, żeby pozwolił mi ciągle ponosić porażki w moich próbach.
Ostatnio, podobnie jak moje oczy, również moje uszy miały coś do zrobienia. Słuchać kogoś.
Gdzieś na dole mieli jeszcze jednego zakładnika, takiego samego jak ja, prawdopodobnie mężczyznę. Słyszałam, jak czasami krzyczał, krzyczał z bólu, a nawet przeklinał.
Nie wiedziałam, dlaczego on tam jest. Do diabła, nie wiedziałam, dlaczego ja tam byłam. Zrobiło mi się go żal i przykro. Ale przede wszystkim byłam ciekawa, jak wygląda, kim jest i cokolwiek, co mogę się dowiedzieć.
Jedyną twarzą, jaką widziałam, oprócz twarzy mojego porywacza, była czarna kobieta, która przynosiła mi trzy posiłki dziennie: o dziewiątej, pierwszej i siódmej.
Zawsze obdarzała mnie ciepłym uśmiechem, ale nigdy nie odezwała się ani słowem. Wiele razy próbowałam nawiązać rozmowę, ale ona nigdy nie odpowiadała. Ten uśmiech sprawiał, że myślałam, że jest jej mnie żal.
Przeraźliwe krzyki mężczyzny na dole przerażały mnie jak diabli. Zegar tykał, a moje serce stawało się coraz cięższe na myśl o pojawieniu się mojego porywacza.
Punktualnie o ósmej drzwi się otworzyły, a on wszedł z lekkim uśmiechem na twarzy, jego zęby lśniły bielą, a czarne, kuszące oczy wpatrywały się w moje.
Nie był zbyt wysoki, zaledwie kilka centymetrów wyższy ode mnie, ale w jakiś sposób zawsze udawało mu się mnie onieśmielać. Założył mi włosy za uszy.
– Co robiłaś, kochanie? – zapytał tak chłodnym tonem, jak to tylko było możliwe.
Ale wiedziałam, że to tylko blef. On był potworem w przebraniu. Jego piękne czarne oczy już mnie nie zwodziły. Widziałam w nich zwierzę, które było gotowe rozszarpać wszystko, co stanie mu na drodze.
Nie spodziewał się, że odpowiem. Najwyraźniej tylko bawił się ze mną i moim temperamentem. To była dla niego gra.
Odpowiedziałam mu mrocznym spojrzeniem. To wszystko, co robiłam w tamtych czasach. Nie było sensu marnować na niego słów. Nie uważałam go za wystarczająco ludzkiego, aby prowadzić z nim rozmowę.
– Co masz na sobie, kochanie? Jego oczy przeszyły moje ostrym spojrzeniem gniewu, nie aprobując mojej koszulki i piżamy. Nie znosił mnie w nich oglądać.
Miałam nosić jedwabiste i lśniące ubrania z szafy, żeby mu się podobać. Czasami celowo próbowałam go wkurzyć. To była jedyna broń, jaką miałam: moja postawa, nie poddawanie się jego sposobom.
Zawsze to ja za to płaciłam, ale i tak to robiłam. Nienawidziłam ubierać się dla tego potwora, który nie miał prawa mnie tam trzymać i traktować według swoich zachcianek.
Z gniewem w oczach ruszył w drogę, nie odwracając się ani na chwilę. Na początku nie rozumiałam jego zachowania. Dlaczego mnie nie uderzył, nie krzyczał, nie zrobił żadnego ze swoich pijackich wyczynów? Po prostu odszedł.
To było rzadkie, bardzo rzadkie. Nie przypominam sobie, żeby w ciągu ostatnich trzech miesięcy kiedykolwiek wyszedł z tego pokoju po godzinie dwudziestej.
Gdy tylko usłyszałam niepokojący krzyk mojego nowego współlokatora, dotarło do mnie, co zamierza mój porywacz. Ten człowiek prawdopodobnie płacił cenę za moje wybryki.
To bolało bardziej niż cokolwiek innego.
Nie chcę, żeby ktoś ucierpiał za moje czyny. Ja taka nie jestem. Przynajmniej tak mi się wydaje.
Brutal wrócił po godzinie z dziwnym wyrazem twarzy. Czegoś takiego jeszcze nie widziałam. Było to spojrzenie, w którym mieszało się zwycięstwo i ból.
Nie dotknął mnie potem, tylko wskoczył na swoją stronę łóżka i spał.
Przypomniało mi to pierwszą noc, którą spędziliśmy razem jako małżeństwo.
Wziął mnie na ręce i zaniósł do tego pokoju, położył na łóżku i obsypał pocałunkami. Powiedziałam mu, że jestem zmęczona, a on pozwolił mi zasnąć.
Byłam szczęśliwa i dumna, że znalazłam mężczyznę, który naprawdę mnie kocha. Gdybym wiedziała, co mu chodzi po głowie, uciekłabym, nie oglądając się za siebie.
Leżałam na kanapie, ciesząc się tym, co na jedną noc uchroniło mnie przed jego gniewem. Czułam się komfortowo, a nawet bezpiecznie. Wiedziałam, że kiedy obudzę się rano, jego już nie będzie.
Alba lekko zapukała do drzwi i otworzyła je. W pokoju unosił się zapach kawy i francuskich tostów. Sobota to dzień francuskich tostów.
Nagle zaczął padać deszcz. Wszystko za oknem stało się rozmazane i ciemne.
Deszcz, który zawsze był muzyką dla moich uszu, zabrzmiał jak okrzyk bojowy. Jego stukanie o ściany i dach było jak armia żołnierzy atakujących mnie spiczastymi, jadowitymi strzałami.
Powoli wszystko stawało się coraz straszniejsze: hałas, smuga, wilgoć.
Po raz pierwszy od tych wszystkich miesięcy cieszyłam się, że jestem w bezpiecznym domu. I jakkolwiek ironicznie to zabrzmi, w jego obecności poczułam też dziwny komfort. Pocieszało mnie to, że nie jestem sama.
Po cichu położyłam się więc do łóżka obok niego.
Ale nie mogłam zasnąć. Hałas i dziwne uczucia tak mnie zdezorientowały, że sen był ostatnią rzeczą, jaką mogłam zrobić.
Leżałam i wpatrywałam się w sufit. Był taki piękny, a jednocześnie miałam wrażenie, że w każdej chwili deszcz może go roztrzaskać na kawałki i wszystko będzie na mnie.
Cegły, gruz, szkło rozpadały się na drobne kawałki i atakowały mnie z prędkością błyskawicy, a potem sama błyskawica spalała mnie na popiół.
Przekręciłam się na bok i gdy zobaczyłam jego twarz, poczułam się lepiej. Lekko chrapał, pogrążony w głębokim śnie.
Jego wyrzeźbione ciało, opalona skóra i boska twarz, która lśniła jak u anioła.
Rzucił koszulę na krzesło przy stole, a dżinsów nie zdążył zmienić. Wyglądał tak dobrze, że w każdej innej sytuacji oddałabym mu cześć.
Właściwie to uwielbiałam go trzy miesiące temu. Był mężczyzną z moich marzeń. Był bogaty, inteligentny i przepiękny jak diabli. Nie wierzyłam, że ten człowiek tak bardzo mnie kocha i zamierza się ze mną ożenić.
Mojej rodzinie nie podobała się moja decyzja o ślubie z Danielem, ale olałam to. Zerwałam z nimi wszelkie więzi. Chciałam tylko jego.
Pogoda wcale się nie poprawiła. Z dnia na dzień było coraz straszniej.
Wątpiłam, czy następnego dnia pójdzie do pracy. Nie wiedziałam, jak spędzę ten dzień w jego towarzystwie.
Chciałam, żeby spędził dzień na dole w domu. Chciałam być sama przez te dwanaście godzin.
Od ósmej rano do ósmej wieczorem. To był mój czas. Czas, w którym on nie był moim właścicielem. Czas, w którym nie musiałam go widzieć, tolerować.
Czas, w którym czułam się jak bezużyteczna kobieta, a nie jak szmaciana lalka, którą on ma się bawić.
Ze wszystkimi myślami biegającymi w przód i w tył w moim umyśle stawałam się coraz bardziej niespokojna i znów zaczęłam myśleć o drugim zakładniku. Krzyki, które słyszałam.
Zapytałam o to Albę, a ona rzuciła mi zdziwione spojrzenie. Czasami wydawało mi się, że mnie rozumie, że rozumie po angielsku, ale innym razem czułam się tak, jakbym mówiła do ściany.
Próbowałam zamknąć oczy i odciąć się od wszystkiego. Choć zajęło mi to dużo czasu, w końcu udało mi się zasnąć.
