Twórca Gry
Autorzy
Noah Ashlee
Lektury
6,1M
Rozdziały
33
Nova Conners to wielka pasjonatka fizyki i fanka futbolu. Jest zachwycona, gdy Atlanta Cruisers oferuje jej pracę na podstawie jej pracy dyplomowej. Natychmiast chwyta tę szansę - wymarzoną pracę. Jednak ich gwiazdorski quarterback, Maxwell Garland, to arogancki, ambitny zawodnik, który nie słucha nikogo: ani trenera, ani drużyny, a już na pewno nie jakiejś fizyczki. Ale jeśli chcą zachować swoje posady, nie mogą pozwolić, by cokolwiek stanęło na drodze ich profesjonalizmu... jak na przykład ich niekontrolowana żądza do siebie nawzajem.
Kategoria wiekowa: 18+.
Ostateczna Dysertacja
NOVA
Bawię się luźną nitką swetra, siedząc w gabinecie doktora Ronana. Nie mam pojęcia, dlaczego wezwał mnie na to niespodziewane spotkanie.
Wiem tylko, że chodzi o moją pracę dyplomową, i to mnie niepokoi.
Jest sierpień. Powinnam już mieć ocenę końcową, ale jej nie dostałam. Skończyłam studia, jednak dyplom jeszcze do mnie nie dotarł.
Podjęłam spore ryzyko z tematem mojej pracy – nadając jej osobisty charakter – i nie jestem pewna, jak wypadłam na tle innych studentów.
Wielu ludzi myśli, że bycie bardzo inteligentnym oznacza, iż wszystko przychodzi mi z łatwością, w tym nauka. Ale to nieprawda.
Przeskoczenie dwóch klas oznaczało, że musiałam się naprawdę przyłożyć, żeby nadążyć za trudniejszymi zajęciami. Przekonałam się, że zdobycie doktoratu wśród studentów, którzy wiedzieli więcej i mieli grubsze portfele, było nie lada wyzwaniem.
Musiałam przywyknąć do ciężkiej pracy i robiłam to, gdy większość moich rówieśników kończyła studia licencjackie lub wyprowadzała się z akademików.
Teraz mam 24 lata, w świecie, gdzie otaczający mnie ludzie są 4 lata starsi.
Nie mam zbyt dużego doświadczenia życiowego i zdobyłam doktorat z matematyki i fizyki, ale nie wiem, co z nim począć.
Moje emocje nie dojrzały tak, jak powinny.
Większość dziewczyn w moim wieku miała już chłopaków, pierwszy pocałunek i pierwszy orgazm.
Testy mówią, że jestem bystrzejsza niż większość moich rówieśników, ale w kontaktach z ludźmi jestem jak słoń w składzie porcelany.
Próba nadrobienia zaległości w przyjaźniach i uczuciach jeszcze bardziej utrudniała mi nadążanie za nauką.
Pracuję też na dwóch etatach, aby pomóc ojcu i sobie. Jestem zdziwiona, że dostałam same piątki ze wszystkich przedmiotów – może z wyjątkiem pracy dyplomowej. Na razie.
Zastanawiam się, dlaczego doktor Ronan tak długo zwleka, gdy słyszę otwierające się drzwi. Wygładzam tanią spódnicę, gdy przystojny mężczyzna siada przy biurku z żółtą teczką.
Pierwszego dnia zajęć polubiłam mojego profesora. Wydawał mi się inteligentny, ale wyluzowany, a jego niebieskie oczy, siwe włosy i zadbana broda wyglądały atrakcyjnie.
Nie przypomina typowego belfra. Wygląda bardziej jak ktoś, kto pracuje na świeżym powietrzu niż profesor, ale właśnie dlatego kobiety – takie jak ja i moje koleżanki – go lubią.
Niestety dla nas, jest bardzo szczęśliwie żonaty.
– Przepraszam, że musiałaś czekać, Nova. Byłem długo na telefonie i właśnie skończyłem – mówi doktor Ronan.
Wygląda na bardzo zadowolonego. Cieszę się, że nie wezwał mnie tu, by powiedzieć, że moja praca była do bani, ale teraz jestem ciekawa.
– Nic nie szkodzi. Ale dlaczego tu jestem?
Doktor Ronan śmieje się i jest tak podekscytowany, że aż denerwuje mnie oczekiwanie na jego wiadomość.
– Panno Connors, nigdy nie miałem pracy tak nowatorskiej i odmiennej jak twoja, i chcę, żebyś wiedziała, że podzieliłem się nią z kimś.
Znowu ciągnę za nitkę, czekając, aż będzie kontynuował.
To normalne, że nauczyciele dzielą się pracami studentów, ale nienormalne jest, gdy zachowują się, jakby 20-stronicowa praca o tym, jak fizyka może pomóc słabej drużynie futbolowej – i może uratować posadę rozgrywającego – była ekscytująca jak Gwiazdka dla małego dziecka.
– Panno Connors, czy wiesz, kim jest Gabriel Winters?
Moja szczęka opada i nie jestem pewna, czy dobrze usłyszałam.
– Czy powiedział pan Gabriel Winters, trener Atlanta Crusaders?
Chyba nie podzielił się moją pracą z trenerem drużyny, o której pisałam, prawda? Teraz się martwię.
Nie wiem, jak trener zareagowałby na krytykę planów gry jego najlepszego zawodnika przez jakąś studentkę matematyki.
– Tak, Nova. Wysłałem ją jemu i Mike'owi Rodneyowi, który planuje ofensywę. Nie sądziłem, że ją przeczytają, ale zrobili to. Właśnie rozmawiałem z Rodneyem przez telefon i chce, żebyś przyjechała na rozmowę.
Mój profesor klaszcze jak podekscytowana mała dziewczynka i nie mogę powstrzymać się od radości. Ale jest jedna rzecz, której nie rozumiem...
– Chwileczkę. Kiedy mówi pan rozmowa... Co...
– Chce cię zatrudnić, żebyś pomogła mu z ofensywą w tym sezonie. Nova, twoja praca była tak dobra, że drużyna NFL chce cię zatrudnić, żebyś ją wykorzystała!
Próbuję słuchać doktora Ronana po usłyszeniu „zatrudnić cię” i „drużyna NFL”, ale nie mogę.
Mogę myśleć tylko o tym, że idę na rozmowę o pracę, o której nigdy nie marzyłam, że mogłabym ją dostać.
Po tym, jak moja matka odeszła, gdy miałam 12 lat, ja i tata oglądaliśmy razem futbol, żeby poczuć bliskość i poradzić sobie z jej odejściem.
Pokochałam ten sport i stał się on dla mnie i taty jak religia. Dorastałam, oglądając Atlanta Crusaders, a teraz chcą, żebym dla nich pracowała?
Pierwsza myśl po wyjściu z gabinetu profesora to: Muszę powiedzieć tacie.
