Jego, technicznie
Autorzy
M. S. Maondo
Lektury
18.5K
Rozdziały
38
On jest ojcem-dawcą, a ona ciotką i jedyną opiekunką jego córki. Max wie, że nie ma do niej żadnych praw, ale zrobiłby wszystko, by stać się częścią życia Grace. Zrobi też wszystko, by stworzyć z nich prawdziwą rodzinę.
Jednak Dyani skrywa pewną tajemnicę. Sekret, który w jej przekonaniu sprawia, że wspólna przyszłość z Maxem jest niemożliwa, a myśl o nich jako o parze — nie do wyobrażenia.
Rozdział 1: Dawca 3291
MAX
Nie było szans, żeby wiedzieli, że to moja sprawka.
Pomyłki i wpadki nie istniały w moim słowniku. Byłem bardzo zdolnym, a wręcz legendarnym hakerem; każda ważna osoba w świecie hakerskim o mnie słyszała. Byłem wystarczająco bystry, żeby nie zostawiać cyfrowych śladów, które mogłyby do mnie prowadzić.
A może jednak zostawiłem ślady. Może moje umiejętności osłabły, bo przez lata nie zajmowałem się hakerstwem. Może zbytnio rozproszyły mnie tajemnice, które odkryłem w aktach kliniki, i przez to popełniłem nieostrożny błąd.
Bo inaczej, dlaczego menadżerka zaprosiłaby mnie tutaj?
Nie mogłem sobie teraz pozwolić na sprawę w sądzie. Nie mogłem dopuścić, by cały świat dowiedział się, co musiałem robić na studiach, kiedy bardzo potrzebowałem pieniędzy.
„Przepraszam, że musiał pan czekać, panie Gonzalo” – powiedziała wchodząca do gabinetu menadżerka kliniki Banfield Spring, kobieta w średnim wieku. „Jestem Lana Hicks. Rozmawialiśmy przez telefon”. Wyciągnęła rękę, a ja ją uścisnąłem. Obchodząc zabytkowe biurko, usiadła wygodnie w swoim fotelu.
„Czego dotyczy to spotkanie?” – zapytałem, by upewnić się, czy powinienem zadzwonić do mojego prawnika.
„Przepraszam, że ściągnęliśmy pana z Nowego Jorku aż do Miami, ponieważ tej sprawy nie mogliśmy omówić przez telefon”. Była zdenerwowana, co stanowiło dobry znak. Nikt nie denerwowałby się tak bardzo, oskarżając kogoś o przestępstwo. „To w ogóle nie powinno było się wydarzyć”.
„Co nie powinno było się wydarzyć, pani Hicks? Dlaczego tu jestem?”
„Tydzień temu ktoś włamał się do systemu naszej kliniki. Próbowaliśmy znaleźć hakera, ale nie znaleźliśmy żadnych śladów”.
„Czy prosi pani o pomoc GoMa Tech? Powinna pani wiedzieć, że usługi mojej firmy są drogie”.
„Nie”. Pokręciła głową. „Nie wezwałam pana w tej sprawie, panie Gonzalo”. Wzięła głęboki oddech. „Jedne z poufnych akt, należące do dawcy 3291... czyli pana, zostały wykradzione”.
Udałem, że jestem zszokowany. „Chce pani powiedzieć, że ktoś wie, że oddałem próbki nasienia do tej kliniki?”
„T-tak”. Na krótką chwilę spuściła wzrok. „Wezwaliśmy pana, by uprzedzić o tej sytuacji, na wypadek gdyby sprawca próbował się z panem skontaktować lub wyłudzić od pana pieniądze. Ale jeśli to osoba, którą podejrzewamy, sprawę można łatwo i po cichu rozwiązać”.
Zmarszczyłem brwi. „A kto pani zdaniem to zrobił?”
„Matka dziecka, dla którego był pan dawcą; w próbie uzyskania alimentów od biologicznego ojca… czyli od pana” – przerwała na chwilę. „Pana DNA doprowadziło do poczęcia dziewięć miesięcy temu. Lekarz potwierdza, że ta młoda kobieta wychowuje dziecko sama i nie ma dobrze płatnej pracy. Problemy finansowe, które wiążą się z dzieckiem, mogły zmusić ją do tego kroku”.
„To nie jest wystarczający dowód. Ktoś inny mógł to zrobić”.
Pokiwała głową. „Tak, oczywiście. Klinika będzie monitorować internet i media, aby upewnić się, że zostaniemy poinformowani, jeśli te informacje staną się publiczne. Mamy nadzieję, że jeśli tak się stanie, usuniemy je, zanim obiegną sieć. Ale jeśli ta osoba zażąda pieniędzy, to bardzo nam przykro, lecz klinika nie będzie w stanie pomóc. Umowa, którą pan podpisał…”
„Sam się wszystkim zajmę. Klinika nie musi nic robić”.
„Naprawdę?” – zapytała z wielkim niedowierzaniem.
„Tak. Mam ludzi, którzy mają doświadczenie w takich sprawach”.
Posłała mi nerwowy uśmiech. „Klinika docenia, że zachowuje pan spokój w tej sytuacji”. Prawda była taka, że nie mogłem ich pozwać, jeśli to ktoś inny włamał się do systemu. Moja umowa mi tego zabraniała. Ale pewnie myśleli, że użyję moich pieniędzy i władzy, by ukarać ich w inny sposób.
„Rozumiem, że takie rzeczy się zdarzają; w przeciwnym razie moja firma by nie istniała. Mam jednak prośbę”.
„Zrobię wszystko, panie Gonzalo” – powiedziała z entuzjazmem.
„Byłbym wdzięczny, gdyby usunęła pani moje próbki z listy dawców”. Sięgając do wewnętrznej kieszeni mojej kremowej marynarki, wyciągnąłem książeczkę czekową oraz długopis, po czym zapisałem kwotę na jednej z białych kartek. „To powinno być wystarczającą rekompensatą za zapłatę, którą kiedyś otrzymałem, i za wszelkie kłopoty, jakie mogę teraz sprawić”. Przesunąłem czek po stole.
Głośno wciągnęła powietrze w momencie, gdy zobaczyła kwotę. „Pięćset tysięcy dolarów to bardzo hojna rekompensata, panie Gonzalo”. Wiedziałem o tym. Kwota, którą dostałem od kliniki trzynaście lat temu, nie stanowiła nawet dziesiątej części tej sumy. „D-dziękuję. Załatwię to od razu”.
Oparłem się wygodnie w skórzanym fotelu. „Zakładam, że nigdzie indziej nie ma mojego DNA”. Wiedziałem, że nie ma, ale musiałem mieć pewność.
„Zgadza się. Przez te wszystkie lata użyliśmy tylko jednej próbki. Czy chce pan, żebyśmy oddali resztę próbek?”
„Nie. Mam nadzieję, że będą tutaj bezpieczne”.
Pokiwała głową. „Oczywiście, panie Gonzalo. Wzmocniliśmy też nasz system komputerowy; coś podobnego nigdy więcej się nie powtórzy”.
Wstałem i wygładziłem marynarkę. „Jeśli skończyliśmy, mam ważną sprawę do załatwienia”.
„Tak, skończyliśmy”. Wstała, by uścisnąć mi dłoń. „Dziękuję za przybycie”. Ponownie spojrzała na czek. „I dziękuję za to”.
„Nie ma za co”.
Gdy tylko wyszedłem z kliniki Banfield Spring, zadzwoniłem do mojego asystenta. „Deac, mam nadzieję, że znalazłeś dla mnie tę kobietę”.
„Tak, szefie. Ale mam dla pana złe wieści” – zamilkł na chwilę.
„Co się stało, Deac?”
„Kiana Hale zmarła miesiąc temu”.
