Jej Pan nieWłaściwy Książka 4
Autorzy
E. R. Knight
Lektury
159K
Rozdziały
66
Życie Zary zmienia się diametralnie, gdy poznaje Nathaniela, czarującego, lecz skomplikowanego mężczyznę z burzliwą przeszłością. W miarę jak ich rodząca się relacja się rozwija, muszą stawić czoła licznym wyzwaniom – zazdrosnym byłym partnerom, rodzinnym sekretom i niebezpiecznym spotkaniom. Wśród tego chaosu Zarę coraz bardziej pociąga niezachwiana miłość i opieka Nathaniela, ale czy ich więź przetrwa czekające ich próby? Zanurz się w opowieść o namiętności, sile i poszukiwaniu prawdziwej miłości.
Prolog
Jej Irytujący Wielbiciel
Panowała grobowa cisza. Jedynym dźwiękiem był szelest liści w odległym kącie parku.
Chłopak ukrył twarz za swoimi długimi dłońmi, gdy ciosy spadały na niego z każdej strony. Było ich trzech — zdecydowanie za dużo, by mógł z nimi walczyć.
Poczuł, jak krew spływa mu po brodzie z rozcięcia na czole. Chciał jej dotknąć, żeby sprawdzić, jak bardzo go zranili.
Ale nie mógł tego zrobić. Tamci chcieli jeszcze bardziej zniszczyć mu twarz. On i tak nie uważał, że jest na co patrzeć.
Mocne uderzenie w biodro sprawiło, że zgiął się wpół z bólu. Jego twarz nie była już bezpieczna. Poczuł trawę pod palcami. Zwinął się w kłębek i modlił się, żeby to bicie szybko się skończyło.
Przez ból, który teraz zasnuwał mu zmysły, wciąż wyraźnie słyszał ich śmiech i szyderstwa. Mówili, że jest gejem. Mówili, że jest brzydki.
Wątpił w to. Gdyby był gejem, nie podobałaby mu się ta ładna brunetka z lekcji przyrody.
Jakaś jego część wiedziała, że jest tchórzem. Nie powinien pozwalać im na takie poniżenie. Nie zasłużył na—
„Co wy, do cholery, sobie myślicie?” krzyknął jakiś głos.
Bicie ustało.
Chłopak w myślach podziękował Bogu.
„Kim ty, kurwa, jesteś?” warknął jeden z nich.
Chłopak odważył się odsunąć dłonie od twarzy. Usiadł, aby spojrzeć na swojego wybawcę.
Stała jakieś dwa kroki od niego. Trzymała ręce na biodrach. Wyglądała na osobę w jego wieku. Może była młodsza, sam nie wiedział.
Jej czarne włosy opadały na twarz. Ale to jej oczy przykuły jego uwagę. Były szare, prawie czarne. Jak burza, która postanowiła zniszczyć wszystko na swojej drodze.
I była gruba. Może nie do końca gruba, ale na pewno nie chuda.
Był tak przyzwyczajony do chudych dziewczyn w szkole, że zupełnie zapomniał, jak wyglądają początki krągłości na kobiecym ciele.
Była tak samo wysoka jak oni. Ku jego zaskoczeniu i podziwowi nie ruszyła się z miejsca, gdy dręczyciele zrobili krok w jej stronę.
„Jeśli wiesz, co dla ciebie dobre, uciekaj stąd, mała dziwko,” wycedził przywódca. Próbował wyglądać na wyższego od niej.
Uśmiechnęła się kpiąco. Myślał, że mu się to przywidziało.
„A jeśli ty wiesz, co dla ciebie dobre, ty kawałku gówna,” powiedziała, dźgając go palcem w klatkę piersiową, „zabierzesz swój żałosny tyłek i tych swoich żałosnych pachołków, i spierdolicie stąd w tej chwili. Albo po nich zawołam.”
Wskazała za siebie na dwóch ochroniarzy, którzy właśnie obchodzili park.
Zobaczył, jak ochroniarze na sekundę zatrzymali na nich wzrok, po czym odwrócili się. On sam spojrzał na łobuza, który wciąż stał przed dziewczyną.
Łobuz wyglądał na zmartwionego. Na jego koszulce widać było plamy potu. Jego koledzy zaczęli szeptać między sobą, zerkając na niego co jakiś czas.
„Wcale tego nie zrobisz,” wychrypiał ich przywódca. Próbował zgrywać odważnego w obliczu zagrożenia, jakim okazała się ta ciemnowłosa dziewczyna.
Skrzyżowała ręce na klatce piersiowej.
„Co wy, kurwa, sobie myślicie?” wrzasnęła nagle na całe gardło.
Dwie rzeczy wydarzyły się w tym samym czasie. Chłopaki spojrzeli na nią przez ułamek sekundy, po czym rzucili się do ucieczki, jakby ktoś spuścił na nich piekielne ogary. A dziewczyna zaczęła się śmiać.
Gapił się na jej twarz. Zmiana była niesamowita. Burza w tych szarych oczach zniknęła, a na jej miejscu pojawił się radosny blask.
Jakiś ruch za jej plecami sprawił, że odwrócił wzrok.
Zauważyli ich ochroniarze. Mężczyźni podeszli do nich szybkim krokiem.
„Wszystko w porządku, panienko?” zapytał młodszy z nich.
Dziewczyna przestała się śmiać i spojrzała na niego.
„U mnie tak. U niego nie.” Wskazała na chłopaka.
Ochroniarze spojrzeli na chłopaka. Obaj mieli zmartwione miny.
On znowu poczuł ból po pobiciu.
„Macie apteczkę?” zapytała. Przyglądała mu się z bliska.
Zaczerwienił się, bo tak uważnie na niego patrzyła.
„Mamy jedną w stróżówce,” odpowiedział starszy mężczyzna.
„Zaprowadzę go tam. Dajcie nam dwie minuty,” powiedziała. Usiadła obok niego na trawie.
Ochroniarze spojrzeli po sobie, a potem na nią. Kiwnęli głowami i odeszli w stronę, z której przyszli.
Wpatrywała się w niego bez mrugnięcia okiem.
„Kim oni byli?” zapytała cichym głosem.
Patrzył na nią i czuł się nieswojo.
Czy ona też uważała go za tchórza?
„Chłopaki ze szkoły,” wyszeptał ze wstydem.
Nagle wyciągnęła rękę i dotknęła jego policzka, obracając jego twarz na bok i przysuwając się, żeby obejrzeć ranę na jego czole.
Po raz pierwszy jakaś dziewczyna była tak blisko niego i rozkoszował się jej dotykiem, lubiąc czuć jej palce na swojej wrażliwej skórze. Potem odsunęła się, wstała i otrzepała dżinsy.
„Chodź, ogarniemy cię,” powiedziała. Wyciągnęła do niego rękę.
Gapił się na jej dłoń przez dwie sekundy, po czym ją chwycił. Bardzo starał się nie skrzywić z bólu w łydkach i plecach, ugryzł się w język i wstał.
Poprowadziła go ścieżką w stronę stróżówki.
Szli w ciszy, a chłopak ukradkiem na nią spoglądał. Wydawała się bardzo zamyślona, a jej włosy zasłaniały mu widok na jej twarz.
Trzymała ręce splecione za plecami. Cicho nuciła jakąś piosenkę. Nadstawił uszu, żeby usłyszeć melodię.
Rozpoznał piosenkę „Lay All Your Love On Me” zespołu ABBA.
Spojrzał na nią z ciekawością. Czy była staroświecka, czy co?
Wcale na taką nie wyglądała.
Wtedy oblał się rumieńcem. Przypomniał sobie, że sam też zawsze był fanem ABBA. Cóż za hipokryzja z jego strony.
Zbliżyli się do stróżówki. Przez otwarte okna widział w środku ochroniarzy.
Dziewczyna zatrzymała się tuż przed drzwiami.
„Nic ci nie będzie?” zapytała. Zmrużyła oczy przed promieniami słońca.
Pokiwał głową. Z jakiegoś powodu chciał, żeby z nim została.
„Okej. Trzymaj się,” powiedziała. Zaczęła odchodzić.
Nagle się zatrzymała. Spojrzała na niego z powrotem.
„Nie pozwól, żeby to się powtórzyło, dobra?” powiedziała. Odgarnęła włosy z twarzy.
Zastygł w bezruchu.
„Dobra,” obiecał.
Drzwi do stróżówki otworzyły się. Starszy ochroniarz wyszedł na zewnątrz i zaprosił go do środka. Chłopak zajrzał do pomieszczenia. Następnie spojrzał na puste miejsce obok siebie.
Dziewczyny już tam nie było.
Wtedy zrozumiał, że nawet nie poznał jej imienia.
