Królowa Wojowników Książka 5
Autorzy
Danni D
Lektury
157K
Rozdziały
25
Ariel, nieustraszona wojowniczka związana z królewskim alfą, nieoczekiwanie tworzy więź z nowym rekrutem, Mattem. Rozdarta i zdeterminowana, by zerwać tę więź, Ariel otrzymuje wizytę Selene, Bogini Księżyca, która wyjawia, że serce Matta wymaga uzdrowienia. Mierząc się z tym nowym wyzwaniem, Ariel musi pogodzić swoje obowiązki, miłość do Alexa i tajemniczą więź z Mattem, odkrywając przy tym głębsze sekrety, które mogą odmienić losy ich watahy.
Nie łam mi serca
ARIEL
Moje serce w tej chwili biegnie w klatce piersiowej jak w maratonie.
Próbuję wziąć głęboki oddech, żeby się uspokoić, ale w moim ciele pulsuje sto różnych doznań.
Pragnienie, tęsknota, pożądanie, żądza, podniecenie...
Wymieniając tylko kilka...
Czuję, jak nerwy łączą się w moich synapsach, jak elektryczność przepływa przez moje żyły.
Tworzy się nowe połączenie...
Więź godowa.
Wpatruję się w mężczyznę stojącego na arenie treningowej naprzeciwko mnie. Wygląda na tak samo zdezorientowanego i zagubionego jak ja.
Ma złotobrązową skórę, ciemne, kręcone włosy i bliznę nad lewym okiem, która każe mi myśleć, że jest bardziej doświadczonym wojownikiem, niż sugeruje jego status rekruta.
Kręci mi się w głowie, gdy patrzę na jego zarysowane mięśnie, posągowe ciało, potem na gęsty zarost, a na końcu na jego przenikliwe bursztynowe oczy.
Jedno z nas musi się odezwać, powiedzieć coś - cokolwiek - by przerwać tę ciszę, ale oboje jesteśmy w szoku.
Mój wilk jest tak samo cichy w moim umyśle. Wie, kto jest jej prawdziwym towarzyszem, ale to przeklęte przeznaczenie ją odrzuca.
Rekrut robi krok do przodu i mój wilk odzyskuje przytomność, podobnie jak ja. Natychmiast stajemy na baczność.
– Kim jesteś? – udaje mi się w końcu wykrztusić.
– Jestem – waha się. – Jestem... mam na imię Matt.
Mój nowy kolega, Matt. Kurewsko wspaniały.
– Jesteś nowym rekrutem wojowników Royal Pack? – pytam.
On przytakuje, wciąż wyglądając na zdezorientowanego z powodu nagłej więzi, która wtargnęła do jego ciała jak obcy.
– Słuchaj – mówię stanowczo. – Wiem, że to skomplikowane i nie mogę nawet zacząć wyjaśniać, jak do tego doszło - ta historia jest zbyt długa...
Matt czeka, aż będę kontynuować, zakłopotany.
– Ale ja nie mogę być twoją towarzyszką! – mówię o wiele głośniej, niż planowałam.
Z zaskoczeniem zauważam, że na twarzy Matta nie pojawia się rozczarowanie, ale... ulga.
– O, dzięki bogini – mówi, a jego ramiona natychmiast się rozluźniają.
Chwila! Co?!
Nie chodzi o to, że nie chcę, żeby mnie pożądał, ale też...
Co do cholery?
Czy jestem tak odrzucająca?
– Wszystko w porządku? – pyta Matt, wyrywając mnie z moich myśli.
– O, tak, przepraszam – mówię. Niemal słyszę głos Amy z tyłu głowy, mimo że jest w stadzie Scripture. Zbierz się do kupy, jasna cholera!
– Więc technicznie jesteśmy towarzyszami, ale nie chcemy tego... zgoda? – mówi Matt, pocierając zarost na policzkach. Jego palce wyglądają na zrogowaciałe i szorstkie.
– Zgadzam się – odpowiadam.
Nauczyłam się czegoś z moim pierwszym przeznaczonym towarzyszem.
Przeznaczenie zbrukało mnie z Xavierem. Przeznaczeni partnerzy sprawiają o wiele więcej kłopotów, niż są warci.
Nie dzisiaj, Fate, NIE DZISIAJ.
– Jestem już skojarzona i bardzo zakochana – mówię. – W królewskim Alfa.
Bursztynowe oczy Matta rozszerzają się z niedowierzaniem.
– Jesteś związana z królem?! Ale to czyni cię...
– Luną – mówię z naciskiem. – I jestem też dowódcą twojego oddziału, co jest równie niestosowne.
– Dobra, to się jeszcze bardziej skomplikowało – mruczy Matt pod nosem.
Tak, jak myślisz, jak się czuję?!
Matt nagle rzuca mi zdecydowane spojrzenie.
– Odrzuć mnie – mówi ostro. – Właśnie tu i teraz.
Jestem zaskoczona tym, jak bardzo wydaje się być pewny siebie.
– To ja będę musiał przyjąć ból – mówi. – To jedyny sposób.
Ból...
Szyderczy głos Xaviera wdziera się do mojej głowy, zanim zdążę go powstrzymać.
Jego głos jest zimny, całkowicie pozbawiony emocji. – Odrzucam cię jako moja partnerkę i Lunę.
Moment, w którym Xavier zerwał naszą więź godową...
Pamiętam to uczucie, jakby to było wczoraj.
Wszystkie tortury, którym poddawano mnie w rękach Łowców, moje ciało rozerwane przez ich eksperymenty...
To wszystko było niczym w porównaniu z tym, co czułam tamtego dnia w Stadzie Crescent Moon.
Czułam się tak, jakby moje wciąż bijące serce zostało wyrwane z piersi i zmiażdżone w pył.
Fala ogromnego poczucia winy uderzyła we mnie, gdy patrzyłam w oczy Matta.
Czy naprawdę mogę to zrobić?
Czy mogę zrobić to, co zrobił mi Xavier, wiedząc, jak bardzo mnie to złamało?
– Proszę cię o to – mówi Matt z nutą desperacji w głosie. – Tak będzie najlepiej dla nas obu.
Wiem, że ma rację, ale to nie sprawia, że jest mi łatwiej.
A on nie ma pojęcia, jaki ból go czeka.
Bogini Księżyca, daj mi siłę.
Muszę to zrobić. Nie tylko dla siebie, ale i dla Alexa.
Przepraszam, Matt...
Biorę głęboki oddech, gotowa wypowiedzieć te słowa...
Słowa, które zerwą nasz związek na zawsze.
Ale zanim słowa odrzucenia zdążą wydostać się z moich ust, białe światło spowija mój wzrok.
– Ariel – mówi jedwabisty, odległy głos.
– Selene? – odpowiadam, nie wiedząc, czy nadal jestem na arenie treningowej z Mattem, czy też jestem gdzieś w głębi własnego umysłu.
Selene pojawia się przede mną z wdzięcznym uśmiechem na twarzy.
Zawsze zadziwia mnie jej eteryczne piękno, niezależnie od tego, ile razy mi się ukazuje i nie inaczej jest tym razem.
Ujmuje moje dłonie w swoje i całuje mnie w czoło.
– Tak wiele od ciebie wymagałam, moje dziecko. Ale muszę jeszcze raz poprosić cię o pomoc.
Czuję się nieważka, gdy Selene kładzie dłoń na moim sercu.
– Twoja miłość do wybranego partnera jest piękna i czysta. Ty i Alex sprawiliście, że znów staliście się dla siebie całością.
Przytakuję, uśmiechając się, gdy myślę o relacji, jaką zbudowałam z Alexem.
Przezwyciężyliśmy każdą przeszkodę, jaką los rzucił nam na drodze.
– Ale twoje nowe przeznaczenie... jego serce nie jest jeszcze całe – mówi Selene, co sprawia, że mój uśmiech słabnie.
– Co masz na myśli? – pytam.
– Jest zagubiony, a jego serce boli.
– Ale co to ma wspólnego ze mną?
– Dałam ci dar uzdrawiania, moje dziecko. Musisz go użyć, aby naprawić to, co jest zepsute.
Nagle zrozumiałam, o co prosi mnie Selene.
Może to przez lata interpretowania niejasnych zagadek dosłownej bogini, ale wiem dokładnie, co powinnam zrobić.
– Nie mogę jeszcze zerwać więzi godowej z Mattem – mówię. Selene kiwa głową.
Wygląda na to, że jeszcze przez jakiś czas będę związana z Mattem...
– Najpierw muszę uleczyć jego złamane serce.
