Utracona partnerka lykana Książka 4
Autorzy
A. K. Glandt
Lektury
464K
Rozdziały
23
Po dwudziestu latach poszukiwań partnerki, Sitka wraca do swojego stada i odkrywa, że jego świat wywrócił się do góry nogami. Jego partnerka, Winter, jest już związana z inną, a stado uwikłane jest w polityczne intrygi i zbliżającą się wojnę. Próbując poradzić sobie ze skomplikowanymi emocjami i rosnącym napięciem w stadzie, Sitka musi stawić czoła dawnym zdradom i nowym zagrożeniom. W obliczu niepokojów w Królestwie Lasu i zdrajcy pośród nich, powrót Sitki może okazać się kluczem do przetrwania stada – lub jego upadku.
Rozdział 1
Księga 4: W nocy
Onieśmielające, wysokie mury zamku spoglądały na mnie z góry, jakby prowokując, bym odważył się wkroczyć w jego progi po tym, jak zniknąłem na dwadzieścia lat bez słowa.
Często myślałem o powrocie do tego zamku przed upływem limitu czasu.
Ale zawsze udawało mi się trzymać z daleka, wiedząc, że gdybym nawet postawił stopę w mieście, porzuciłbym ostatnią próbę odnalezienia własnej partnerki.
Do podjęcia tej decyzji skłonił mnie fakt, że Terrin i Syn w końcu się połączyli. Po tym, jak zobaczyłem tę nieprawdopodobną parę, zacząłem planować moje ostatnie poszukiwania.
Dziewięć długich lat zajęło mi zebranie się na odwagę i poproszenie alfy o urlop.
Być może to było samolubne z mojej strony, że w ogóle zwróciłem się z taką prośbą do Hakoty.
Mimo że czekałem, aż nasze stado i przyszłość będą bezpieczne, kiedy nie było zbliżającego się zagrożenia, a oba samce alfa pracowały nad rozwojem własnego związku, z pomocą Kierana, ich syna, którym pomógł im naprawić więź.
A kiedy Cleo zaszła w ciążę po raz drugi, wiedziałem, że mogę bezpiecznie odejść.
Mimo to, dwadzieścia lat przemieszczania się z jednego końca ziemi na drugi w nadziei na znalezienie partnera nie było łatwym zadaniem.
Jako beta miałem obowiązki wobec mojego stada, ale mimo to opuściłem je, nie odwiedzając watahy ani nie wysyłając wiadomości przez ostatnie dwie dekady.
Przegapiłem trzy narodziny w moim stadzie, z których dwójka była dziećmi mojego alfy, dziećmi mojego najbliższego przyjaciela, do którego nawet nie wróciłem, aby się z nim spotkać.
Słyszałem również, że Syn i Terrin adoptowali chłopca z Leśnego Królestwa po tym, jak moje stado stłumiło ich bunt prawie dziesięć lat temu.
Zgodnie z przewidywaniami, nie byli w stanie sobie odpuścić, a porażka Księżycowych zachęciła ich do rebelii i. Hakota nie potrzebował wiele, by ich rozgromić, ponieważ byli zdezorganizowani i kierował nimi wyłącznie gniew.
Połączyła ich tylko zwykła chęć zniszczenia lykanów i wciąż walczyli między sobą o to, kto przejmie dowodzenie. Ostatecznie zostali dość łatwo pokonani i zjednoczeni pod wodzą króla.
Ten król zmienił rzeczy w Leśnym Królestwie w ciągu ostatnich kilku lat i z nim jako przywódcą, zaczęli reformować się w coś silniejszego i lepszego niż przedtem.
Podzielił nowe stada w obrębie Leśnego Królestwa.
Dał im wolną rękę z wybranym przez nich alfą, dopóki nie zostaną wezwani, co oznaczało, że nie mógł robić nic poza wojną z lykanami, gdzie sam podejmował decyzje dotyczące planów bitewnych.
Nowy system Króla Leśnych usatysfakcjonował jego poddanych, a on sam przyjął do siebie garstkę wilkołaków, które nie należały do żadnego stada w Leśnym Królestwie, ale przebywały stolicy.
Ich codzienne życie niczym się nie różniło, z wyjątkiem czasu wojny.
Kiedy po raz pierwszy usłyszałem o powstaniu Leśnych, kusiło mnie, by wrócić i wstrzymać poszukiwania, ale trzymałem się na uboczu.
Wiedziałem, że kiedy wrócę do Hakoty, już nie odejdę, a to było coś, czego potrzebowałem.
Coś, co musiałem zrobić dla siebie.
Trzymałem się więc na uboczu, zachowując czujność na wypadek, gdyby moje alfy potrzebowały swojej bety. Ale w końcu udało mi się trzymać od tego z daleka i z ulgą przyjąłem fakt, że Hakota i Cleo zajęli się tym bez mojej pomocy.
W końcu dali radę się dogadać, zachowywali się jak dobrana para i myślę, że można to przypisać ich dzieciom.
Ich dzieciom, których nie znałem.
Do diabła, moje stado się podwoiło, a ja, beta, nie znałem nawet połowy z nich.
Szczenięta, które były małe, gdy odchodziłem, stały się dorosłe. Bliźniaki, Sasha i Cahatta, miały teraz ponad trzydzieści lat, a jedno z nich miało już towarzysza. Yana, pierwsze szczenię Innoko i Roshana, również miała ponad trzydzieści lat i również posiadała partnera.
Był jeszcze Kieran, spadkobierca naszego stada, pierworodny syn moich alf, jedyne dziecko, jakie poznałem z trójki pociech.
Bez względu na to, w jakim zakątku ziemi byłem, do moich uszu docierały wszelkie plotki o stadzie lykanów.
Często byłem bliski powrotu przed upływem dwudziestu lat, ale dręczące mnie uczucie, że nigdy już nie odejdę, gdy tylko wrócę do domu, powstrzymywało mnie.
Potrzebowałem tych dwudziestu lat dla odnalezienia samego siebie, aby dowiedzieć się, że moja potencjalna partnerka nie istnieje, ani nie jest związana z innym.
Ale w zamian za te dwadzieścia lat straciłem tak wiele w moim własnym stadzie, w rodzinie, którą miałem, w poszukiwaniu tej, która nie istniała.
Na szczęście zostałem wystarczająco długo, by być świadkiem narodzin Nahty, drugiej córki Roshana i Innoko, oraz dziecka Denahi i Keniego, Iris. Nie było zaskoczeniem, że bliźniaki miały wspólną partnerkę.
Chociaż nie było to powszechne, czasami bliźnięta dzieliły duszę, więc otrzymanie jednego partnera było konieczne, aby uzupełnić ich duszę.
Patrząc, jak znajdują sobie partnera, Flickę, zostawiając mnie jako ostatniego samotnego lykanina z naszego pierwotnego stada, w końcu nie wytrzymałem.
Te dwadzieścia lat było moją ostatnią nadzieją, ale zostałem z pustymi rękami.
Mój duch został zmiażdżony, moja wiara utracona. Musiałem po prostu zaakceptować fakt, że nigdy nie znajdę partnera.
Luna zlekceważyła mnie z jakiegokolwiek powodu i żadna ilość mojej tęsknoty czy rozczarowania nie zmusi jej do podarowania mi towarzyszki.
Musiałem nauczyć się być szczęśliwy z rodziną, którą miałem, nie zazdrościć szczęścia członkom mojego stada, nie złościć się, gdy dzieci z mojego stada znajdowały sobie partnerów, a ja nadal pozostawałem sam.
Sam.
Być może nadszedł czas, by zapomnieć o pragnieniu posiadania towarzysza, poszukać partnera gdzie indziej, zakochać się bez więzi, która wszystko czyniła silniejszym.
Ale mój znak nie zmieniłby wilkołaka w lykanina. Zadziałałby tylko w przypadku mojego przeznaczonego partnera.
Jeśli więc zdarzyłoby mi się zakochać, musiałbym patrzeć, jak starzeje się i umiera, zostawiając mnie samego.
To wydawało się gorsze niż całkowite zapomnienie o całej sprawie.
Teraz jednak nie było czasu, by o tym myśleć.
Pozostawiłem to w rękach Losu, bo być może on miał dla mnie coś w zanadrzu, czego nie mogła zaoferować Luna.
Zaczynałem rozumieć, dlaczego wilkołaki nienawidziły Luny i, w związku z tym, również jej dzieci, lykanów.
Naprawdę była suką o zimnym sercu.
A ja byłem zgorzkniały. Tak bardzo zły i zdenerwowany tym, jak niesprawiedliwe było to wszystko.
Nie robiłem nic innego, jak tylko służyłem mojemu stadu; stałem u boku mojego alfy, musiałem radzić sobie w pojedynkę, gdy moi bracia i siostry zostali wymordowani, gdy moi rodzice zginęli w wojnach lykanów.
Spędziłem ostatni wiek wędrując z Hakotą, zbierając ostatnich pozostałych członków naszego gatunku, będąc świadkiem ich brutalnego traktowania, gdy ich ratowaliśmy.
Zasługiwaliśmy na szczęście.
Ale oni byli szczęśliwi.
Tylko ja byłem nieszczęśliwy.
Czy to była moja kara za to, że zasugerowałem Hakocie zabicie jego partnerki?
Czy Luna ukradła moją partnerkę, tak jak ja próbowałem zabrać towarzyszkę mojemu alfie, przez co musiałem sam doświadczyć tego, do czego zmusiłbym Hakotę?
Zaśmiałem się smutno, spoglądając na mury zamku, zanim zwróciłem wzrok ku niebu.
„Suka”, zawołałem do bogini. To była jej wina, że narobiła bałaganu w więzi Hakoty i Cleo. Byłem po prostu dobrym beta, próbując chronić moje stado przed niebezpieczeństwem, które Cleo sprowadziła swoimi zamiarami.
A co z Terrinem i Synem? Terrin był małym kutasem, jeśli chodzi o więź z Synem i bawił się z nim, żonglując między nim a tą wredną samicą. A potem Syn prawie pozwolił swojemu towarzyszowi umrzeć po tym, jak go okaleczył.
Jednak w końcu i tak żyli szczęśliwie.
Dlaczego więc ja nie mogłem?
Spojrzałem na mury zamku. Cóż, będę szczęśliwy. Udowodnię Lunie, że mogę być szczęśliwy również bez partnera.
Dopóki moje stado było szczęśliwe, to mi wystarczało.
„Co za żart”, mruknąłem, widząc moją absurdalną próbę motywacji.
Wypuściłem głęboki oddech.
W pewnym momencie będę musiał przejść nad tym do porządku dziennego, a ponowne dołączenie do stada było prawdopodobnie dobrym miejscem na zrealizowanie tego postanowienia.
