Seria Stado Greystone Ridge Tom 7: Ostatnia Wiedźma
Autorzy
Arri Stone
Lektury
19.4K
Rozdziały
19
Fern wierzy, że jest ostatnią czarownicą, a im więcej czasu spędza z Kalabem — swoim partnerem — tym silniejsze stają się jej moce. Kiedy więc Fern zostaje przyciągnięta przez tajemniczą siłę, nie wiedząc, czym ona jest, Kalab przysięga ją chronić.
Dzięki wizjom Jupitera ujawniają się przelotne przebłyski niepewnej przyszłości wilkołaków. Jako przeznaczeni sobie partnerzy, Kalab i Fern wyruszają, by odkryć prawdę. To, co znajdują, różni się jednak od wszystkiego, czego się spodziewali. Bezprecedensowa sytuacja wystawia ich więź na ciężką próbę. Świat wkrótce dowie się, że wilkołaki istnieją naprawdę.
Rozdział 1: Ostrzeżenie dla jego partnerki
KALAB
Siadam gwałtownie, a moje płuca pracują w szybkich, płytkich oddechach. Krople potu spływają po moich skroniach, więc je ocieram. Na zewnątrz jest całkowicie ciemno, a łóżko obok mnie jest puste.
„Fern?” – wołam cicho, wychodząc z łóżka.
Odkąd wróciliśmy do domu, mojej partnerce nie było łatwo. Spędziła lata w niewoli, ledwie utrzymywana przy życiu przez Kathrine, więc powrót do normalnego świata jest trudny.
Podążam za uczuciem w sercu, za naszą więzią, i idę cicho przez dom. Wolf i Xena są na drugim końcu, więc mam nadzieję, że ich nie obudzę.
Moje serce bije szybko, a mój wilk staje się niespokojny. Nie czuję jej zapachu w domu. Przyspieszam krok i wybiegam na zewnątrz w noc.
„Ona tu jest” Onyx, mój wilk, wyczuwa ją.
Zerkam w stronę domu Scarlet i Warwicka, ale tonie on w mroku, tak samo jak dom Noxa i Jupiter. Tylko u nich świeci słaba lampka nocna, ale to ze względu na dziecko, Venus.
Nie wyczuwam żadnego zagrożenia. Tutaj jest to proste, bo powietrze zmienia się natychmiast, gdy pojawia się ktoś niechciany. Ziemia rozpoznaje naszą małą watahę, tak przynajmniej mówi Jupiter.
Onyx rwie się do przejęcia kontroli, więc zdejmuję bokserki i zmieniam postać. Jest czarny jak noc i natychmiast rusza przed siebie, kierując się węchem.
„Jak, u diabła, zdołała tu wyjść, a my niczego nie zauważyliśmy?” – mruczę do Onyxa w trakcie biegu. Odpowiada mi tylko cichym pomrukiem.
Pędzi w górę zbocza i wtedy ją dostrzegamy. Moje serce przyspiesza, gdy zwalniamy, by do niej podejść. Jestem ostrożny, żeby jej nie przestraszyć, na wypadek gdyby była w jakimś transie.
Wokół niej unosi się fioletowa mgła, więc powstrzymuję Onyxa. Siada na tylnych łapach i po prostu obserwujemy. Nie chcę jej przeszkadzać.
Ziemia wokół nas drży, a ja się napinam. Fern właściwie nie używała swoich mocy, odkąd tu zamieszkała, więc to dla nas nowość. Z tego co wiemy, jest ostatnią wiedźmą.
Ziemia pochłania fioletową mgłę, a ja słyszę, jak Fern bierze ostry, rozpaczliwy, spragniony powietrza wdech. Pada do przodu, a ja przejmuję kontrolę od Onyxa i biegnę w jej stronę.
„Fern?” Ostrożnie podnoszę jej ciało i przytulam do siebie. Jest lodowata. Odgarniam jej włosy, przytulam ją mocniej i całuję w czoło. „Mam cię.”
Jej powieki drgają i się otwierają. „Kalab?” Rozgląda się, całkowicie zdezorientowana. „O mój Boże! To nie był sen?” Łapie z trudem powietrze, a w jej głosie słychać panikę.
„Jaki sen?” Siadam na trawiastym szczycie góry i trzymam ją na kolanach.
„Jesteś nagi.” Jej oczy błyszczą, odbijając światło gwiazd.
„Wypuściłem Onyxa, żeby cię znalazł. Tak było szybciej.” Całuję jej policzek, czując, że robi się cieplejsza. „Mówiłaś, że myślałaś, że to sen?” – dopytuję o szczegóły.
Zsuwa się z moich kolan, klęka i przyciska dłonie do ziemi. „Ostrzeżenie. Coś jest nie tak i muszę iść.”
Sierść na karku Onyxa jeży się. On nie lubi tych słów tak samo jak ja. „Co masz na myśli, mówiąc, że musisz iść? Jakie ostrzeżenie?”
„Nadchodzi zmiana, czuję to. Tu nie chodzi tylko o narodziny hybryd wampirów i wilkołaków, one nie są zagrożeniem. Nox zapanuje nad nimi, gdy dorosną.” Jej palce zagłębiają się w glebę. „Watahy są w niebezpieczeństwie i mogą zostać odkryte przez ludzi. Muszę do nich wyruszyć i je ostrzec.”
„Mogę wysłać Radnego Hawka, by ich ostrzegł.”
„Nie, nie rozumiesz. To jest ważniejsze niż cokolwiek innego. Możliwe, że istnieje inna wiedźma, która zamierza wszystkich zdemaskować.” Wstaje i wyciąga do mnie rękę. „Nie poznałam jeszcze w pełni swoich mocy, ale potrzebowałam wyrwać się z mgły, która mnie otaczała. Tutaj na górze czuję się, jakbym widziała w nieskończoność.”
„To tutaj pod ziemią spoczywa moja matka.” Zalewa mnie fala smutku.
„Byłaby dumna z tego, jakim mężczyzną się stałeś. Czuję tutaj wielką moc. Była jasnowidzką?” Podchodzi i staje obok mnie.
„Tak.” Opowiedziałem jej historię mojej matki. O tym, jak szalony wilkołak zrobił jej dziecko, a kiedy mnie urodziła, ludzie mnie znaleźli i zabrali. W ten sposób przeżyłem pierwsze lata mojego życia, myśląc, że jestem szalony.
Fern drży w nocnym powietrzu. Ma na sobie tylko koszulę nocną, więc chcę zabrać ją do domu. „Masz ochotę na mnie pojeździć?” To zdanie ma dwa znaczenia, a Onyx cicho warczy w moim wnętrzu.
Chociaż naznaczyłem ją jako moją partnerkę, to jako wiedźma nie ma szans na przemianę w wilka. Widziałem, co stało się z moją matką, i nie chciałbym, żeby Fern zwariowała. Jupiter ma wizje, w których jesteśmy razem tylko w ludzkiej postaci.
„Wiesz, że kocham Onyxa.” Jej dotyk to delikatny nacisk na moją twarz, gdy jej oczy spotykają się z moimi. Jej wzrok przenika przez moją ludzką powłokę wprost do mojego umysłu, szukając Onyxa. „Bardzo chętnie wrócę na nim do domu.”
Nadal trzymając moją twarz, łączy swoje usta z moimi, a my czujemy to samo znajome mrowienie. „To pomaga wzmocnić naszą więź.” Czuję, że staje się silniejsza.
„Pójdziemy rano do Jupiter, jeśli nie będzie zajęta. Może zobaczy tę wizję, którą miałaś?” – proponuję to, choć Fern nie lubi zawracać głowy Jupiter. – „Moja siostra cię kocha.”
Uśmiecha się i kiwa głową. Wypuszczam Onyxa, a on zniża się, żeby Fern mogła na niego wejść. Jej palce zaciskają się w jego futrze, a my ruszamy powoli. Kiedy jesteśmy na dole, na bardziej płaskim terenie, Onyx przyspiesza. Po powrocie do domu Fern zsiada, a ja wracam do ludzkiej postaci i zakładam bokserki, które wciąż leżały na ziemi.
Idziemy na górę. Fern idzie się umyć, zanim wraca do mnie do łóżka. Gdy przytula się do mnie, ciepło mojego ciała przenika na nią, a jej stopy i całe ciało wkrótce stają się przyjemnie ciepłe.
Pożądanie jest między nami zawsze obecne, ale Fern obawia się tego, jak będzie wyglądał seks. Jako wiedźma jeszcze go nie doświadczyła i boi się tego, co może się wydarzyć. Ja z kolei nie robiłem tego od lat. Przeżyłem to jako młody chłopak z jedną osobą, więc technicznie oboje jesteśmy niedoświadczeni.
Jej dłoń wędruje w dół do mojego kutasa i mocno go zaciska. Wydaję z siebie cichy jęk, gdy zaczyna poruszać nią w przód i w tył. Pulsowanie pod jej palcami sprawia, że mój kutas pęcznieje, a kiedy liże jego czubek, aż wywracam oczami.
„Fern” – duszę z siebie, ledwo mogąc wypowiedzieć jej imię.
Przy niej każde doznanie jest spotęgowane. To nie jest zwykłe robienie loda, to doświadczenie, które dotyka mojej duszy. Jej dłoń nadaje tempo, a jej usta chwytają mnie całego, podczas gdy jej język pieści spód mojego kutasa.
Pomijając jej moce wiedźmy, ona jest po prostu niesamowita.
Mój kutas pulsuje intensywnie z pożądania. Gdy go ssie, wsuwam palce w jej włosy i czuję, jak dreszcze rozchodzą się po całym moim ciele. Onyx warczy w moim wnętrzu, dołączając do tych wrażeń. Jestem pewien, że to również jej sprawka, jej sposób na dzielenie się miłością z nami oboma.
Moje jaja puchną i zaciskają się. Finał jest blisko. Fern zerka na mnie z dołu, a moje usta się otwierają. Ssie jeszcze mocniej, a jej język ociera się o sam czubek, wysyłając fale prądu w dół mojego kutasa. To jest niesamowite.
Z każdym pulsem buduje we mnie coraz większe napięcie, aż w końcu nie mogę się już powstrzymać. Moje ciało sztywnieje, a moje palce wbijają się w materac. Zawsze obawiam się, że wysuną mi się pazury i ją zranią.
„Kuuuurwa.” Długi, głęboki jęk wyrywa się z mojego wnętrza, gdy dochodzę, a Fern połyka wszystko.
„Mm, uwielbiam smak twojego magicznego eliksiru.” Wyciera brodę, oblizuje palec i rzuca mi łobuzerski uśmiech.
Może i nie jest gotowa na pełny seks, ale to na pewno nie powstrzymuje nas przed robieniem wszystkiego innego.
Delikatnym ruchem przyciągam ją do siebie, a moja dłoń gładzi pełne kształty jej piersi. Jej wargi się rozchylają, gdy pociągam za jej sutek palcami.
Zmieniam pozycję, składając pocałunek na jej delikatnej skórze, po czym delikatnie biorę jej sutek do ust.
„Kalab” – wykrztusza, a jej głos drży z każdym ciężkim oddechem.
Jej podniecenie wypełnia powietrze, a jego słodki, ziemisty zapach jest już bardzo wyraźny. Szybkim ruchem ściągam z niej szorty. Przesuwam się niżej i rozchylam jej nogi.
„Jesteś gotowa?” Moje usta zakrywają jej łono, a ona krzyczy z rozkoszy.
