Niefortunni przyjaciele 3: Heavy Metal Księga 2
Autorzy
Ruth Robinson
Lektury
132K
Rozdziały
21
Stevie McGabe i jej chłopak Darryl Nelson stoją u progu wielkich zmian: Stevie przeprowadza się do Nowego Jorku na studia, a Darryl wyrusza w pierwszą trasę koncertową ze swoim zespołem. Mierząc się z wyzwaniami związku na odległość, muszą stawić czoła pokusom, nieporozumieniom i własnemu rozwojowi. Przy wsparciu przyjaciół i rodziny muszą zdecydować, czy ich związek wytrzyma presję nowego życia, czy też siły wokół nich ich rozdzielą.
Rozdział 1.
Stevie McGabe
Jeszcze nie wyjechał, a już tęsknię za Darrylem jak diabli. Ostatni tydzień był jak szalony - ciągle przygotowania do pierwszej trasy zespołu. Prawie nie mieliśmy chwili tylko dla siebie.
Kiedy nie zajmuje się sprawami zespołu, to rodzinnymi. Rozumiem to. Wypuszczenie prawie 19-latka w podróż po kraju musi być nerwowe, ale chciałabym spędzić z nim trochę czasu sam na sam.
Od tamtej nocy, którą spędziliśmy razem, nie byliśmy blisko. A ja naprawdę chcę znów być blisko. Zwłaszcza że nie zobaczę go przez kilka miesięcy.
Nawet gdy skończy trasę, ja będę w szkole w Nowym Jorku, a on... cóż, jeszcze nie powiedział, co planuje robić po trasie.
– Jak tam plany na czas po maturze, młoda? – Carrie siada obok mnie na kanapie.
Wzdycham i kładę głowę na ramieniu siostry. – Nie mogę o tym myśleć. Czuję się jak zbłąkana owieczka.
– Ach, młodzieńcza miłość – uśmiecha się. – Słuchaj, już pokazaliście, że potraficie sobie radzić bez widywania się codziennie. W końcu nie gadaliście ze sobą przez cztery lata! Te kilka miesięcy to będzie pestka.
– Ale to właśnie jest ta wielka różnica! – narzekam, prostując się. – Myśleliśmy, że się nie znosimy. Teraz naprawdę jesteśmy razem, a nie będziemy mogli się widywać codziennie, i Darryl pewnie wpadnie w oko jakiejś ślicznej piosenkarce i się w niej zakocha, i znowu zostawi mnie na lodzie!
– Co? – Głęboki śmiech Darryla sprawia, że moje policzki robią się czerwone jak burak. Starałam się nie zdradzać mu moich zmartwień w tych kilku chwilach, kiedy udało nam się pobyć razem i pogadać.
– Jak długo tu stoisz? – Krzywię się, widząc jak jego uśmiech się poszerza, co jasno pokazuje, że na bank słyszał wszystko, co powiedziałam.
– Zostawię was samych, siostrzyczko – Carrie wstaje z kanapy i czochra włosy Darryla, mijając go. On poprawia fryzurę z przewróceniem oczu i siada na jej miejscu.
– No to opowiedz mi więcej o tej ślicznej piosenkarce, którą mam spotkać. – Darryl śmieje się, gdy uderzam go w ramię. – Stevie, obiecuję ci, że rozłąka niczego między nami nie zmieni. Będę do ciebie dzwonił codziennie; nie ominie nas nic, co dzieje się w naszym życiu.
– Moja rozsądna część wie o tym, wie, że będzie dobrze – wzdycham, wtulając się w niego i wdychając jego przyjemny zapach. – Ale ta zmartwiona część podsuwa mi straszne, okropne myśli.
Delikatnie całuje mnie w czoło. – Cóż, będę musiał udowodnić twojej zmartwionej stronie, że się myli, bo będziemy się mieli świetnie, nawet z dystansem między nami.
***
– Nie mogę uwierzyć, że Smit i Darryl mogą sobie odpuścić tę nudę – narzeka Rhea, próbując uwolnić ręce z wielkiej togi, która zakrywa sukienkę, jaką dla niej wybrałam—uznałam, że powinna wyglądać w miarę normalnie przynajmniej jeden dzień w liceum. – Gdzie w ogóle są teraz ci głośni chłopcy?
– Są w drodze do Kansas City na pierwszy koncert dziś wieczorem. – Staram się powstrzymać łzy, które zawsze napływają mi do oczu, gdy mówię o nieobecności Darryla.
– Po prostu nie mogę uwierzyć, że dostają specjalną wzmiankę na zakończeniu, które opuszczają dla sławy i pieniędzy. – Rhea poddaje się i zdejmuje togę z ramion, a biret spada na podłogę. Widząc moje zdezorientowane spojrzenie, wzrusza ramionami. – Co! Moi rodzice mają już wymagane zdjęcie, przeszłam przez scenę nie przewracając się... teraz jestem gotowa wrócić do domu i obżerać się, oglądając film.
– Obiecałaś, że pójdziesz ze mną na imprezę! – Robię smutną minę.
– Nie znoszę tu wszystkich oprócz ciebie. No i chyba Darryla. Dlaczego miałabym chcieć iść i upijać się z bandą matołów, o których nigdy więcej nie pomyślę, a co dopiero zobaczę?
– To taka tradycja czy coś – podnoszę jej biret i togę z zakurzonej podłogi, zdejmując własne i oddając je starszej pani stojącej za składanym stolikiem z uprzejmym uśmiechem. – Tylko na chwilę, proszę, proszę, proszę!
Rhea przewraca oczami. – Pół godziny, maksymalnie. I ty prowadzisz. Skoro jestem zmuszana do pójścia tam wbrew mojej woli, to przynajmniej zamierzam wypić darmowy alkohol.
***
Czuję, jak coś wibruje mi w tylnej kieszeni. Tańczę z Rheą od godzin. Jej groźba, że będę prowadzić, poszła w las, gdy Greyson zaoferował, że będzie kierowcą, jeśli wprowadzimy go na imprezę. Bycie jedynym dziesięcioklasistą na imprezie maturzystów zapewni mu popularność na cały rok.
Nie mogę uwierzyć, że mój młodszy brat będzie już w dziesiątej klasie! Wydaje się, jakby dopiero wczoraj zaczynał liceum. Obracam moją najlepszą przyjaciółkę, śmiejąc się. Oczy Rhei są zamglone od alkoholu. – Nadal uważasz, że to był zły pomysł? – krzyczę ponad głośną muzyką.
– Nie!! – Rhea krzyczy z powrotem. – To był naprawdę świetny pomysł!
Trzymając się nawzajem, skaczemy w rytm muzyki, wykrzykując słowa. Czuję się wspaniale—najmniej zmartwiona od kilku tygodni.
O nie! Szybko wyciągam telefon z ciasnej tylnej kieszeni dżinsów i widzę kilka nieodebranych połączeń od Darryla. Pokazuję telefon Rhei i wskazuję na zewnątrz. Kiwa głową, nie przestając tańczyć do piosenki.
Głośna muzyka cichnie, gdy siadam na frontowych schodach, wybierając numer Darryla. Od razu włącza się poczta głosowa i przeklinam. Rozłączam się i dzwonię ponownie, tylko po to, by usłyszeć to samo. Patrzę na godzinę i zdaję sobie sprawę, że jest już dobrze po czasie, kiedy powinien być na scenie. Nie mogę uwierzyć, że przegapiłam jego telefon. Chciałam życzyć mu powodzenia przed jego pierwszym profesjonalnym występem.
Chowam twarz w dłoniach, a łzy, z którymi walczyłam przez cały dzień, w końcu wypływają i spływają po policzkach. Pocieszająca dłoń głaszcze mnie po włosach. – Och, Stevie – mówi cicho Rhea.
– Ja... ja przegapiłam jego telefon. Jestem beznadziejną dziewczyną – płaczę. Rhea przytula mnie i trzyma, podczas gdy ja szlocham. – Teraz będzie mnie nienawidził.
– Przestań! Ten chłopak cię kocha. Zrozumie, że potrzebowałaś się zabawić po tej nudzie, przez którą musiałyśmy dziś przesiedzieć. – Odsuwa się, trzymając mnie za ramiona i patrząc poważnie. – Słuchaj, Stevie, za kilka dni przeprowadzamy się do Nowego Jorku i zaczynamy następny etap naszego życia. To wydaje się takie złe tylko dlatego, że czujesz, jakby cię zostawił, żeby wyruszyć na wielką przygodę. Kiedy zaczniemy naszą własną przygodę, poczujesz się lepiej.
Pociągając nosem, kiwam smutno głową. – Chyba masz rację.
– Oczywiście, że mam! Zawsze mam rację – uśmiecha się swoim pijanym, krzywym uśmiechem.
