Nie do końca wróg

Name: Nie do końca wróg
Author: Meria Deveraux

Autorzy

Meria Deveraux

Lektury

15,4K

Rozdziały

Autorzy

Meria Deveraux

Lektury

15,4K

Rozdziały

Romantyczne Studenci Od wrogów do kochanków Niewinne Współczesne Nowy dorosły i studia

Meera uwielbia rywalizację, cięte riposty i wygrywanie każdego pojedynku, który stanie jej na drodze. Studenckie życie wydaje się przewidywalne – dopóki jeden impulsywny, nocny pocałunek z jej odwiecznym rywalem nie wywraca wszystkiego do góry nogami. Nagle chłopak, z którym tak bardzo kocha się kłócić, przestaje wydawać się wrogiem. Dawne psikusy zmieniają się w pełne napięcia spojrzenia, a każda przekorna chwila niesie ze sobą nową iskierę, której nie da się zignorować.

Kiedy wspomnienia nabierają nowych barw, a uczucia stają się coraz głośniejsze, Meera zaczyna się zastanawiać, czy miłość może rozkwitnąć na gruncie wieloletniego, radosnego chaosu. Jednak skomplikowana przeszłość, uparta duma i ciekawscy rodzice sprawiają, że każdy krok naprzód staje się rozkosznie skomplikowany.

O wiiiiiele lepiej

MEERA

Głośna muzyka i ludzie dosłownie ocierający się o ciebie – to zdecydowanie nie był mój pomysł na udany piątkowy wieczór.

„Dalej, wyluzuj!” nakazała moja przyjaciółka, Maggie. Jasne, jej było łatwo. Jest wysoka, piękna, ma śliczne brązowe włosy, brązowe oczy i najładniejszą ciemną karnację, jaką w życiu widziałam. Do tego tryska pewnością siebie. To jest jej żywioł, a nie mój.

Wzruszyłam ramionami na jej polecenie. „Przecież wiesz, że to nie moje klimaty, a do tego ta twoja sukienka...” Spojrzałam w dół na kreację, którą Maggie pożyczyła mi na ten wieczór. To była definicja słowa ryzykowna. Krótka, bez rękawów i pozostawiająca niewiele wyobraźni.

Westchnęła i spojrzała na mnie. „Ty moja słodka, piękna duszyczko”. Nienawidzę, kiedy tak do mnie mówi.

Maggie wyciągnęła ramiona i zamknęła mnie w uścisku. Maggie ma tendencję do przytulania ludzi, zwłaszcza gdy robią coś po raz pierwszy. Przytuliła mnie na dniach zapoznawczych, przytuliła mnie na moim pierwszym studenckim meczu futbolowym, a cztery lata później nadal mnie przytula, gdy muszę zmierzyć się z nową sytuacją.

Wypuściła mnie z objęć i spojrzała mi w oczy. „A może tam usiądziesz?” Wskazała na krzesło w rogu. „Ja pójdę potańczyć, a jeśli za godzinę nadal nie będziesz się dobrze bawić, to wyjdziemy”.

Westchnęłam. To brzmiało rozsądnie, tyle że w tej sukience nie dało się usiąść. „W porządku, idź tańczyć, a ja postoję w rogu”.

Maggie uśmiechnęła się. Zostawiła szybki pocałunek na moim czole, po czym ruszyła na środek parkietu, gdzie jak zwykle miały się na niej skupić wszystkie spojrzenia.

Naprawdę chciałabym być taka jak ona. Chciałabym mieć jej pewność siebie, jej uśmiech, po prostu być sobą bez ciągłego zamartwiania się. Ubierać się tak, jak chcę, być zabawną i spontaniczną, ale to po prostu nie jest... to, jak zapowiada się moja przyszłość.

Skierowałam się do mojego samotnego kąta, gotowa rozpocząć rolę tajemniczego, cichego obserwatora. Tyle że dzisiejszego wieczoru byłam bardzo niekomfortowym, cichym obserwatorem, który w tej sukience wcale nie potrafił być tajemniczy.

Żałowałam, że nie wzięłam swetra przed wyjściem, ale Maggie zapewniała mnie, że nie będzie mi potrzebny. A teraz bardzo by mi się przydał. Skrzyżowałam ramiona na klatce piersiowej, próbując ukryć to, co się dało.

„Czyżby to sama Meera?” usłyszałam czyjś głos. Odwróciłam się i zobaczyłam osobę, której się spodziewałam. Eli Colby. Niesamowicie popularny na kampusie, obrzydliwie bogaty i randkujący na potęgę.

Jeszcze dzisiaj umawiał się z jedną dziewczyną, a do piątku pewnie znajdzie sobie nową. Mieszkamy w tym samym akademiku, ale na innych piętrach. Chociaż dorastaliśmy razem od piątego roku życia, wcale za sobą nie przepadamy i zupełnie się nie dogadujemy.

„Eli... co ty tu robisz?” zapytałam, ciaśniej oplatając się ramionami w nadziei, że nie zauważy tej sukienki. Choć z tym kolorem byłoby to trudne, nawet w ciemnościach i błyskach tutejszych świateł.

Oparł się niedbale o ścianę i wziął łyk swojego drinka. „Cóż... to moja impreza urodzinowa”.

On urządza najbardziej szalone imprezy pod słońcem. To takie biby, o których zawsze mówi się w wiadomościach, bo zawsze wydarzy się na nich coś idiotycznego. Na studiach staraliśmy się trzymać od siebie z daleka. Zazwyczaj ze sobą nie rozmawiamy, a on nie zaprosił mnie na żadną ze swoich imprez, odkąd poszliśmy do college'u.

Nie słyszałam o nim ani o nim nie myślałam aż do zeszłego tygodnia, kiedy to dostałam zaproszenie na imprezę z okazji jego dwudziestych pierwszych urodzin.

Wzruszyłam ramionami. „Myślałam, że to jakaś pomyłka, a poza tym nie miałam jeszcze dwudziestu jeden lat”.

Prychnął, po czym wziął łyk czegokolwiek, co miał w tym czerwonym kubku. „Dlaczego miałaby to być pomyłka?”

„No wiesz, kiedy ostatnio zaprosiłeś mnie na imprezę... całe lata temu”.

Przewrócił oczami, czego nigdy wcześniej przy mnie nie robił. Reagował na mnie już na wszystkie możliwe sposoby, ale nigdy nie przewracał oczami. Cóż, zawsze musi być ten pierwszy raz.

„Po prostu nie chciałaś mnie widzieć...”

Zaraz, moment... dlaczego on w ogóle tak reaguje? Przez lata ominęłam mnóstwo jego imprez, więc dlaczego teraz jest zły?

„Wcale nie chcesz mnie widzieć, tak po prostu...” Przestałam na niego patrzeć i przeniosłam wzrok z powrotem na Maggie szalejącą na parkiecie.

Zapadła między nami milcząca pauza. Przez kilka pełnych napięcia sekund nie było słychać niczego oprócz dudniącej muzyki i stroboskopowych świateł.

Nagle poczułam, jak jego wzrok przesuwa się po moim ciele. To było powolne i torturujące, przynajmniej dla mnie.

„W ogóle dlaczego masz to na sobie?” zapytał głosem pełnym pogardy.

Westchnęłam. Zobaczył tego potwora, którego nie potrafiłam ukryć w przyćmionym świetle, a przecież on chyba nie mówi poważnie. Na jego słowa prychnęłam złośliwie i przewróciłam oczami.

„Przepraszam, nie zdawałam sobie sprawy, że jesteś moim ojcem”.

Usłyszałam, jak kpiąco prychnął. „Właściwie to jestem za młody na twojego ojca. Prędzej byłbym twoim chłopakiem, ale nie miałabyś o tym pojęcia, bo nigdy żadnego nie miałaś”.

Zamknęłam oczy. Byłam o milimetry od tego, by rzucić się na tego faceta i wydusić całe powietrze z jego głupich płuc. Otworzyłam oczy i znów na niego spojrzałam.

„A ty nie wiedziałbyś, co to zaangażowanie, nawet gdyby ugryzło cię w sam tyłek”.

„A ty nie wiedziałabyś, co to dobra zabawa, nawet gdyby stała tuż przed tobą. Ale nie może cię ugryźć w tyłek, bo jesteś na to zbyt spięta”.

„Odwal. Się!” warknęłam i skupiłam wzrok z powrotem na Maggie, która bawiła się teraz znacznie lepiej ode mnie.

Między nami znów zapadła pełna napięcia cisza.

„Więc... to twoja dziewczyna?” zapytał.

Moje oczy powędrowały z powrotem na niego, a moje uszy nie mogły uwierzyć w tak nagłą zmianę tematu. „Chyba sobie żartujesz!” krzyknęłam ze złością, próbując przebić się przez głośną muzykę.

Wzruszył ramionami. „Co? Po prostu jestem ciekaw. Widziałem, jak się całowałyście, kiedy tu przyszłyście”.

„To był przyjacielski pocałunek, pocałunek między przyjaciółkami, ty dupku”.

„Ale się nakręcasz...”

„Nie. Wkurzaj. Mnie”.

Zamilkł i spojrzał na mnie. „Wygląda na to, że już jesteś wkurzona” stwierdził. Podał mi swój czerwony kubek. „Chcesz się napić? To może ci pomóc się rozluźnić”.

Wypuściłam z siebie ciche westchnienie i uśmiechnęłam się. Spojrzałam na kubek, który teraz był skierowany w moją stronę, a potem z powrotem na jego zadowoloną twarz. W końcu mój wzrok znów skupił się na kubku.

„Masz rację!” Wyrwałam mu kubek z dłoni i chlusnęłam zawartością w jego twarz. Brązowy płyn oblał jego policzki, włosy i koszulę.

Dzięki Bogu wszyscy inni byli zbyt zajęci tańcem, by to zauważyć. Inaczej najadłabym się ogromnego wstydu. Jest w nim po prostu coś takiego... kiedy tylko jest w pobliżu, czuję się, jakbym to nie była ja. Robię się odważna i opryskliwa, a to wcale nie jest ta tożsamość, którą tak pieczołowicie sobie budowałam.

Na mojej twarzy zagościł szeroki uśmiech, gdy patrzyłam, jak wyciera twarz. „To sprawiło, że poczułam się znaaaaacznie lepiej”.

Oddałam mu kubek i spojrzałam z powrotem na parkiet.

Znowu zapadła między nami chwila ciszy, ale tym razem była mniej napięta. Jego oczy znów spoczęły na mnie, lustrując mnie od góry do dołu.

„Żeby było jasne, wyglądasz dziś naprawdę dobrze” usłyszałam, jak mówi szeptem, który wywołuje elektryzujący dreszcz na moich plecach. „Powinnaś częściej się tak ubierać”.

Miałam gęsią skórkę na całym ciele. „Dowiedz się, czym jest przestrzeń osobista”.

„Do zobaczenia, Meera” rzucił.

Spojrzałam na niego i zobaczyłam, że już odchodzi, wracając do swoich znajomych. Przynajmniej to mam już za sobą.

„Hej, co to miało znaczyć?” usłyszałam głos Maggie. Odwróciłam się i zobaczyłam, że teraz zajmuje ten kąt razem ze mną.

„Mhm?” zapytałam, próbując udawać, że nie wiem, o czym mówi.

„Eli Colby. Właśnie oblałaś drinkiem Eliego Colby'ego”.

„To norma między mną a Elim”.

„Norma?” zapytała zaskoczona. Nikt na kampusie nie wie, że ja i Eli dorastaliśmy razem. Nie znają naszej przeszłości ani tego, że się nienawidzimy.

„Tak, norma”.

„Czego mi nie mówisz?”

Nienawidzę o tym rozmawiać, ale niech będzie. „Eli i ja dorastaliśmy razem, to wszystko”.

Zaskoczenie na twarzy Maggie tylko rosło. „Dorastaliście razem?”

Wzruszyłam ramionami, starając się sprawiać wrażenie, że to nic wielkiego. „Co? My tylko...” Westchnęłam.

„Okej, oto cała historia. Nasi rodzice: świetni przyjaciele. Eli i ja: nie przyjaciele”.

„Tacy fałszywi przyjaciele?” zapytała, a jej brew uniosła się jeszcze wyżej.

„Nie, bardziej po prostu wrogowie”.

„To dziwny sposób na opisanie przyjaciela z dzieciństwa”.

Pokręciłam głową. „Nie, nie jesteśmy przyjaciółmi. Nigdy nie byliśmy i nigdy nie będziemy”.

Zaśmiała się i skrzyżowała ramiona na piersi. „Niech zgadnę. To jedna z tych twoich dziwnych spraw, które są zbyt skomplikowane, by ktokolwiek inny mógł je zrozumieć”.

Westchnęłam i przytaknęłam. Tak, miała rację, to zdecydowanie jedna z tych rzeczy, których nikt poza mną i Elim po prostu nie zrozumie.

„To wcale nie jest skomplikowane! Nie jesteśmy przyjaciółmi!”

„Naprawdę?” wskazała w stronę baru.

Odwróciłam wzrok i zobaczyłam Eliego, który niedbale opierał się o bar, zwrócony twarzą do mnie i Maggie. Wiedziałam, że patrzył w naszym kierunku, ale w momencie, gdy się odwróciłam, on też się odwrócił.

„To dlaczego tak na ciebie patrzy? No wiesz, właściwie to patrzył...”

„Maggie, chcę stąd iść!” powiedziałam tonem, który zaskoczył nawet mnie samą. Zwykle nie wybucham w ten sposób, przynajmniej w stosunku do ludzi, którzy nie są Elim.

„Daj mi pięć minut. Muszę iść do łazienki”.

Z tymi słowami Maggie skierowała się do toalety, która znajdowała się tuż przy barze. O ten bar opierał się teraz Eli ze swoimi znajomymi. Odwróciłam się ponownie, a on też się odwrócił.

On naprawdę na mnie patrzy. Może ta sukienka w jakiś sposób go intryguje. Spojrzałam w dół na strój, próbując zobaczyć, co to dokładnie jest.

Mógł to być ten jasny kolor, długość albo samo wycięcie, ale nie byłam w stanie tego określić.

„Gotowa!” ogłosiła Maggie, aż podskoczyłam. „Och, mój słodki aniołku, przepraszam. Chodźmy stąd”.

Chwyciła mnie za ramię i poprowadziła w stronę wyjścia.

Gdy szłyśmy razem, mijając światła i niezdarnie tańczących ludzi, Maggie przysunęła się bliżej i szepnęła mi do ucha. „Kiedy szłam do łazienki...”

Wyszłyśmy na zewnątrz, a ona zatrzymała mnie na środku chodnika. „Eli mówił o tobie”.

Uniosłam brew, zastanawiając się, jakie to ma w ogóle znaczenie. Przecież on ciągle musi narzekać na to, jaka jestem irytująca. „I...?”

„Mówił o sukience”.

O sukience. Moje oczy lekko się rozszerzyły, gdy przypomniałam sobie, co szepnął mi na ucho. „Tak, sukienka... nienawidzi jej na mnie...” Ta głupia sukienka.

„Po prostu wróćmy już do akademika...” Zaczęłam iść przed Maggie.

„Zaczekaj!” powiedziała Maggie, łapiąc mnie za ramię. „Nawet nie skończyłam!”

Uśmiechnęłam się do niej. Najwyraźniej nie zna tego faceta tak dobrze jak ja. Po prostu chciał, żeby podsłuchała tamtą rozmowę.

„Jestem zmęczona, chodźmy stąd” powiedziałam. Odwróciłam się i znów zaczęłam iść, wciąż rozmyślając o całej tej sytuacji z Elim.

Co on teraz knuje? Zawsze, gdy nieustannie o mnie gada, to po to, żeby odegrać się na mnie jakimś kolejnym głupim żartem.

Mam tylko nadzieję, że to nie będzie nic zbyt wielkiego ani bardzo zawstydzającego. O rany, na samą myśl o tym czuję niepokój. Po prostu wiem, że znów wymyśla coś głupiego. Coś głupiego, czego nie będę w stanie powstrzymać.