Niewybrana ścieżka Książka 3
Autorzy
Madelyn Jane
Lektury
18,1K
Rozdziały
18
Życie Ady zmienia się dramatycznie, gdy trafia do Królestwa Oranmore, gdzie odkrywa, że jest córką króla Torena. Poruszając się po zdradliwych wodach królewskiej polityki i pośród ukrytych niebezpieczeństw, Ada musi znaleźć sposób na ponowne połączenie się z mężem, Caydenem, i ochronę ich nienarodzonego dziecka. Z pomocą wiernych przyjaciół i własnej, rosnącej siły, Ada wyrusza w niebezpieczną podróż, by odzyskać wolność i rodzinę.
Rozdział Pierwszy
Książka 3
ADA
Obserwowałam, jak jej wierzchowiec znika za wzgórzem. Niektórzy z męskich niewolników stali teraz w progu, więc nakazałam im powrót do środka.
– Jesteście bezpieczni. Możecie tu zaczekać na Caydena albo udać się do miasta, ale zróbcie to po naszym wyjeździe – zwróciłam się do nich, zerkając na trzech jeźdźców.
– Cóż, dotrzymałaś słowa. Pora, bym i ja spełniła swoją obietnicę. Nie mogę jechać konno ze względu na ciążę, ale mamy wóz w stodole.
Jeden z nich gwizdnął przenikliwie i usłyszałam tętent kolejnych koni zbliżających się do domostwa.
– Nie ma powodu do obaw, pani. Nasz pan przysłał powóz, którym odbędziesz podróż, wraz ze sługą, który zatroszczy się o ciebie w drodze.
Był naprawdę kunsztownie wykonany. Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś podobnego. Jeden z mężczyzn pomógł mi wsiąść do powozu i ruszyliśmy w daleką wyprawę.
Moja nadzieja, że Cayden nas dogoni, prysła niczym mydlana bańka, gdy zobaczyłam, jak szybko możemy się przemieszczać.
Ale nie mogłam teraz poddać się rozpaczy. Zachowanie czujności było kluczowe dla mojego przetrwania.
Droga do tego tajemniczego pana ciągnęła się w nieskończoność. Straciłam rachubę dni, podróżując przez kraj, czując się głupio z powodu niedawnej chęci zobaczenia więcej świata.
Powietrze zaczęło się zmieniać, gdy las, przez który jechaliśmy ostatnimi dniami, zaczął się przerzedzać. W oddali słyszałam krzyk mew.
To oznaczało, że byliśmy blisko morza. Jak to możliwe? Dundalk leżało nad morzem, ale wiedziałam, że teraz nie byliśmy w jego pobliżu. Czyżbyśmy dotarli na drugi kraniec Irlandii?
– Czy jesteśmy już blisko? – zapytałam, wychylając głowę z boku powozu. Jeździec obok mnie pokręcił głową.
– Powinniśmy być na miejscu do zmierzchu.
– Gdzie na miejscu?
– W Królestwie Oranmore.
Opadłam z powrotem na siedzenie. Królestwo? Czy to znaczyło, że pan był w rzeczywistości królem? Znów ogarnął mnie niepokój i poczułam, że zaraz zwymiotuję. Poprosiłam o zatrzymanie powozu.
Jeden z jeźdźców zeskoczył z konia, by mi pomóc wysiąść, ale odepchnęłam go, żeby nie zwymiotować na jego buty.
– Nic mi nie jest – powiedziałam, trzymając się koła obok mnie. – W porządku. Po prostu muszę trochę się przejść. – Spacer zawsze pomagał mi oczyścić myśli.
Podczas naszej podróży cały czas zastanawiałam się, czy Kyra kiedykolwiek dotarła do miasta. Czy była bezpieczna. Czy Cayden był cały i zdrowy, czy w ogóle żył.
Bałam się, że nigdy się tego nie dowiem, i próbowałam poczuć się lepiej, wiedząc, że zrobiłam wszystko, co w mojej mocy, aby uratować jego i jego siostrę. Teraz liczyło się tylko zapewnienie bezpieczeństwa mojemu dziecku.
Szłam tak długo, jak mogłam, drogą do Oranmore, odwlekając moment mojego przybycia do nowego pana.
KYRA
Kyra pędziła co sił w nogach do wioski, pilnując, by Cayden nie zsunął się z siodła. Trzymała go mocno, jednocześnie ściskając jego miecz i wodze.
W myślach powtarzała słowa Ady: „Bądź dzielna. Cayden cię potrzebuje”.
Nie wiedziała dokładnie, dokąd zmierza, ale założyła, że główna sala musi być największym budynkiem w centrum osady. Jechała dalej, nie zatrzymując się, by z kimkolwiek rozmawiać czy na kogokolwiek zważać.
Im bliżej była sali, tym więcej wikingów widziała na drodze. Zaczęli na nią pokrzykiwać, niektórzy nawet szarpali jej suknię.
„Bądź dzielna, Kyra” – powtórzyła sobie. Wtedy dostrzegła Gostę. Łatwo go było wypatrzyć, bo górował nad tłumem.
Zatrzymała wierzchowca, a jeden z pobliskich mężczyzn zaczął ciągnąć ją za nogę.
„Ta jest moja” – krzyknął do innych. Kyra próbowała wyciągnąć miecz, ale ręka tak jej drżała, że upuściła go na ziemię.
„Zostaw ją w spokoju” – ryknął Gosta. Uderzył mężczyznę tak mocno, że ten się przewrócił. „To Kyra, córka wodza Barry. Kto jej tknie, zginie od mojego ostrza!”
Stanął przy koniu, próbując dojrzeć, co leży na jego grzbiecie, gdy zbliżył się do Kyry.
„Czy to Cayden?” – zapytał, widząc buty wystające spod ciała. Kyra skinęła głową i zeskoczyła z konia. Egil pojawił się obok nich.
Spoglądając od Kyry do Caydena, szybko pojął, że coś musiało się stać Adzie, skoro nie było jej z nimi. Dwaj mężczyźni ostrożnie wnieśli Caydena do sali.
Kyra odnalazła jego miecz na ziemi i pospieszyła za nimi.
Wyprzedziła ich, by otworzyć drzwi. W sali przy głównym stole siedzieli wódz Barra, Sayer i Padriac, omawiając plany bitwy.
Caxton stał przy wejściu i szybko je otworzył, gdy zobaczył, że wnoszą jego druha.
„Co się stało?” – wódz Barra zerwał się z miejsca. Pozostali dwaj poszli w jego ślady. „Kyra, czy nic ci nie jest?”
„Tak, ze mną wszystko w porządku” – powiedziała, zalewając się łzami. Z trudem przychodziło jej opowiedzieć o wszystkim, co się wydarzyło. „Zabrali Adę, ale ona nas ocaliła... uratowała nas. Bylibyśmy martwi, gdyby nie ona”.
Sayer zauważył, że Cayden wciąż oddycha. Musiał być nieprzytomny, ale wyglądał na całego. Poprowadził mężczyzn na górę do sypialni Barry. To byłoby najbezpieczniejsze miejsce, gdzie mógłby dojść do siebie.
Wciąż płacząc, Kyra stała z boku, obserwując, jak się nim zajmują. Padriac widząc, że nie jest potrzebny na górze, został w sali z Kyrą.
Był nieco zaniepokojony o nią. Co jeśli Barra obwini ją za atak?
„Kyra, przestań płakać. Nie chcę słyszeć więcej łez. Powiedz mi dokładnie, co się stało” – zażądał Barra.
„Obudziły mnie krzyki niewolników na zewnątrz. Byli tam jeźdźcy, grożący, że ich zabiją, jeśli nie wejdą do domu. Potem jeden z mężczyzn zażądał, by Ada wyszła.
„Żadne z nas nie chciało się odezwać, dopóki jeden z jeźdźców nie wyciągnął noża. Niewolnik powiedział, że Ada i Cayden poszli nad rzekę się umyć, ale niedługo wrócą.
„Kazali nam wszystkim zostać w środku, aż ta dwójka wróci do domu. Powiedziano mi, żebym wyszła na zewnątrz jako przynęta, gdy będą blisko.
„Wtedy jeden z jeźdźców uderzył Caydena od tyłu, powalając go na ziemię. Miał go zabić, gdy Ada z nim walczyła. Wzięła go jako zakładnika, by zawrzeć układ”.
„I dlaczego zgodzili się puścić was wolno?”
„Bo Ada się poddała. Zgodziła się z nimi pójść, jeśli nie skrzywdzą nikogo z nas”.
Barra usiadł z powrotem na krześle i czekał na pozostałych mężczyzn. Kyra stała drżąc w nocnej koszuli, z rękami skrzyżowanymi na piersi.
Padriac podszedł do niej i zdjął swój płaszcz, narzucając go na ramiona Kyry. Bez namysłu Kyra odwróciła się do niego i dalej szlochała, wtulając się w jego pierś.
Padriac nie był pewien, jak objąć Kyrę z Barrą tuż przed nimi, więc trzymał ręce przy bokach i spojrzał w górę, by napotkać wzrok Barry.
Barra najpierw zmarszczył brwi, ale skinął głową, pozwalając mu przytulić ją tak, jak chciał.
