Opowieść Fae 2: Klątwa Przeznaczenia
Autorzy
Nicole Woodward
Lektury
284K
Rozdziały
64
Jej skrzydła były dopiero początkiem. Aura Elli Briarsand płonie teraz jaśniej niż kiedykolwiek, z mocą zdolną uleczyć to, co zniszczyła zabójcza klątwa, i zasklepić rany, które po sobie zostawiła.
Lecz kiedy z cienia Zasłony wyłania się smok, a życie Rosalii zawisa na włosku, dar Elli zostaje wystawiony na najcięższą próbę. W tym samym czasie książę Alaric zbliża się do wieku dojrzałości, zmuszony balansować na kruchej granicy między światłem a mrokiem, miłością a obowiązkiem.
Wspólnie Ella i Alaric muszą stawić czoła klątwom, które nie chcą wygasnąć, oraz przeznaczeniu, które nie zamierza czekać. Gdy niebezpieczeństwo nadciąga ze wszystkich stron, okazuje się, że uzdrowienie ma swoją wysoką cenę, a przyszłość Królestwa może zależeć od tego, jak wiele światła są gotowi zaryzykować.
1: Wieczór inny niż wszystkie
Księga 2: Klątwa Przeznaczenia
„Piwo dla skrzydlatego cudu!”
Okrzyk Ulricha rozniósł się echem po atrium ułamek sekundy przed tym, jak chłopak potknął się na schodach podwyższenia, a jego kufel z poślizgiem przejechał po marmurze. Piana rozlała się po kamieniu, a goście stojący wokół jęknęli z zawodem.
Wciąż rozgrzana bijącym od niej blaskiem – zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz – Ella ledwie zdążyła zareagować, gdy Conric wbiegł po schodach za bratem. Jego szeroki uśmiech zwiastował kłopoty dla nich obu.
Król Mazale nawet nie mrugnął. „Przez wszystkie moje lata nigdy nie widziałem, by na podwyższeniu w atrium rozlano piwo”.
Conric pochylił głowę, a jego ciemne loki opadły na czoło. „Na moją obronę, Wasza Wysokość, to był pomysł szefa kuchni Gaela”.
„Przyznaję się do winy!” – zawołał Gael z przejścia. „Ale Lady Moriella zasługuje na porządne świętowanie”.
Ulrich wyprostował się, promieniając. „Właśnie tak! A sprawiłaś, że wyglądało to tak łatwo, Ello!”
Jej skrzydła zatrzepotały instynktownie. „Łatwo?” – droczyła się. „Czy moje udawanie krzyczącej banshee nie było wystarczająco przekonujące?”
Ciepła fala śmiechu przelała się przez tłum. Ulga zagościła na każdej twarzy.
Sylvan podszedł do niej z mrugnięciem oka. „Ello, przysięgam, że rozpiętość twoich skrzydeł jest większa od mojej”.
„Wiesz, co mówią o rozpiętości skrzydeł…” – zaczął Conric, poruszając brwiami.
„Eee… pomoże mi ktoś?”
Gwenne w połowie schodów zaplątała się w swoje spódnice. Sylvan szarmancko wyciągnął do niej dłoń. Ella zaraz po nim również wyciągnęła rękę.
„Ellie” – westchnęła, przytulając się do niej. „Jesteś promienna. Po tym wszystkim… Brakuje mi słów”.
Ella oparła czoło o jej czoło, zamykając na chwilę oczy. To była chwila wytchnienia od hałasu. „Nie dałabym rady bez was wszystkich”.
Kiedy Gwenne odsunęła się na bok, Alaric stanął przy Elli. Objął ją ramieniem, dając jej oparcie. Jego obecność uspokoiła drżenie pod jej skórą.
„Powiedz tylko słowo” – mruknął – „a wyproszę wszystkich z sali. Zasłużyłaś na spokój, kochanie”.
Oparła się o niego. Poprawiła skrzydła, żeby nie kłuć go w żebra. „Dopóki jesteś obok, mam pod dostatkiem spokoju”.
Ella podniosła głos. „Wypiję jedno piwo… tylko jedno… ale najpierw pozwólcie mi przejść przez tę kolejkę”.
Nawet przy krótkiej liście gości, kolejka osób z życzeniami wydawała się nie mieć końca. Lustrzane atrium lśniło w blasku świec. Każda powierzchnia po cichu potwierdzała tożsamość gości i dawała Elli szansę, by spojrzeć na siebie. Miała nowe skrzydła, a jej pomarańczowa aura promieniowała.
Puck dotarł do niej jako pierwszy.
Jego zaczarowany wózek podjechał na skraj podwyższenia. Oczy lśniły mu od łez, które wciąż nie spływały po policzkach.
„Wiedziałem, że dostaniesz skrzydła” – wyszeptał.
Ella zaśmiała się cicho, choć jej śmiech był nieco drżący. „A ja obiecałam, że będę z tobą latać, pamiętasz?”
Wstrzymał oddech. „Pamiętam”.
Wyciągnęła ze swojej sukni magiczną, skórzaną uprząż. Tę samą, której użył Lysander, by nie spadła, gdy po raz pierwszy opuściła dom.
„Masz ochotę na szybki lot, zanim przywitam się z resztą?”
Dłoń Pucka zawisła nad paskiem. „Tylko… nie upuść mnie, Ellie”.
„Nigdy”.
Zapięła uprząż, ciasno i bezpiecznie, po czym podniosła go z wózka. Jego zaufanie wypełniło przestrzeń między nimi równie mocno, co jego ciężar.
Alaric skinął głową. „Baw się dobrze, Puck”.
Skrzydła Elli rozłożyły się szeroko, gdy wznieśli się ku świetlikowi. Lustrzane ściany uchwyciły ich w tysiącu odbić. Jej aura rozpraszała się niczym świt przebijający się przez burzowe chmury.
Puck wydał z siebie triumfalny okrzyk, a łzy wreszcie popłynęły mu po policzkach.
Goście w dole unieśli głowy, kładąc dłonie na sercach. Sala ucichła w zachwycie.
„Prawdziwy lot później” – obiecała. „Otwarte niebo. Wiatr. Przestrzeń. Przysięgam”.
„Trzymam cię za słowo” – szepnął.
Wylądowali razem, bez tchu. Ella delikatnie posadziła go z powrotem w wózku, a tłum wybuchnął wiwatami.
Następnie podeszli jej rodzice, pełni ciepła i cichej dumy. Nauczyciele, służący i Konsulowie: wszyscy przyszli z oficjalnymi pochwałami i życzeniami.
Harley i Lysander podeszli jako ostatni. Właśnie wrócili z załatwiania spraw z duchownymi.
„Czy wyjechali bez problemów?” – zapytała, przenosząc wzrok na Lysandera.
„Przyjęli antidotum bez protestu” – potwierdził. „Poinformowaliśmy ich, że w ciągu tygodnia zostaną wysłane eskorty po Lady Rosalię i Sir Sorica. Barnabas nie kłócił się, ale powiedział, że będą ‘w kontakcie’”.
„Złowieszczy kutas” – mruknął Harley, po czym zbladł, gdy zorientował się, że Lady Seraphina jest tuż obok. „To znaczy, yyy, to był zaszczyt służyć jako twój skryba, Lady Moriello”.
Ella zaśmiała się, a napięcie wreszcie opadło.
Sir Darin zbliżył się niepostrzeżenie. „Czy mógłbym zasugerować, by Rosalia podróżowała przez Drakensridge, zanim uda się do królestwa? Tak będzie bezpieczniej podczas jesiennych burz”.
Uśmiech Elli złagodniał. Przejrzała jego słabo ukrywaną wymówkę, by być blisko Rosalii. „Rozważymy to”.
Kiedy ostatni gość odszedł, Ella powoli wypuściła powietrze. Jej ramiona wreszcie opadły.
Odwróciła się do Alarica. „A teraz wracając do tego piwa”.
W idealnym momencie szef kuchni Gael uruchomił mechanizm. Drewniane ławki obróciły się, a stoły podniosły się z kamiennej podłogi. Wokół ich podstaw zakwitły pnącza.
Goście zajęli swoje miejsca. Niektórzy ciągnęli do znajomych twarzy, inni nawiązywali rozmowy z nowymi znajomymi.
Wtedy rozległ się radosny okrzyk.
„Ojcze!”
Rozczochrany chłopiec wpadł przez drzwi atrium. Spomiędzy jego loków wystawały elfie uszy. Jego biedna dama dworu biegła za nim w panice. Jej skrzydła i cierpliwość były w strzępach.
Chłopiec dobiegł do Lysandera i mocno objął go w pasie.
„Proszę, proszę” – powiedział Lysander, czochrając mu włosy. „Czy to nie najszybszy szkrab w Królestwie”. Spojrzał w górę. „Lady Moriello, poznaj mojego syna, Caspiana”.
Oczy Caspiana rozszerzyły się na widok jej świetlistych skrzydeł. „O rany”. Przypomniawszy sobie o manierach, ukłonił się pośpiesznie. „To zaszczyt, Lady Moriello. Możesz mówić mi Cas. Tak nazywa mnie Al”.
Uśmiech Elli się poszerzył. „Więc ty mów mi Ella. A więc, Al?”
Alaric wzruszył jednym ramieniem. „Moje pełne imię myliło jego młode uszy”.
Dama dworu w końcu ich dogoniła. Złożyła skrzydła z irytacją. „Przepraszam, Lordzie Lysanderze” – sapała. „Uparł się, żeby się z tobą zobaczyć”.
„Nie ma za co przepraszać, Briar” – odpowiedział Lysander. „Właśnie mamy zamiar porządnie uczcić wejście Lady Morielli w dorosłość. Zakładam, że znajdzie się miejsce dla jeszcze dwóch osób?”
„Oczywiście” – zgodziła się Ella. „Cudownie wreszcie poznać twojego syna… i jego bardzo cierpliwą damę dworu”.
„Jedną z trzech” – powiedział dumnie Caspian, wypinając pierś. „One nie mogą już za mną nadążyć. Ojciec wciąż zatrudnia nowe”.
Briar posłała mu ostre spojrzenie. „To nie jest powód do dumy, paniczu”.
Śmiech towarzyszył im w drodze na miejsca. Przez chwilę Elli brakowało okrągłego, kuchennego stołu Gaela, przy którym wszyscy się mieścili. Ale dzisiejszej nocy to musiało wystarczyć.
Drzwi ponownie się otworzyły i do środka wniesiono srebrne tace: pieczonego bażanta, tarty gruszkowe, miski kandyzowanych jagód. Para unosiła się w spiralach zapachu rozmarynu, cytrusów i dymu.
Alaric wsunął się na miejsce obok Elli, akurat gdy w jej brzuchu zdradziecko zaburczało. „Wygląda na to, że ktoś zasłużył na ucztę”.
„To nie tylko głód” – mruknęła, krzywiąc się lekko. Jej miesiączka, oczywiście, pojawiła się za wcześnie.
Jego uśmiech zniknął, ustępując miejsca trosce. „Potrzebujesz…?”
Przerwała mu uspokajającym uśmiechem. „Tylko jedzenia i kufla piwa”.
Harley przeszedł za nią, stawiając na stole kufel piwa. „Załatwione” – oznajmił z uśmiechem.
Ella chwyciła go, a krople piany spłynęły jej po palcach. „Idealne wyczucie czasu. Jedzmy”.
Kilka stołów dalej światło pochodni odbiło się od szmaragdowych skrzydeł Erannona. Mężczyzna wstał, a jego zrogowaciałe palce zacisnęły się na kubku.
„Jestem tylko skromnym rolnikiem” – zaczął.
„Najlepszym rolnikiem selming w Królestwie!” – krzyknął Tuck.
Sala wybuchnęła śmiechem i brzękiem stukających się kufli.
Erannon uśmiechnął się, ale w jego głosie brzmiały silne emocje. „A jednak, każdego dnia uważam się za szczęściarza. Dwójka niezwykłych dzieci. Żona, która jest moją opoką. I teraz ty, Ello… już nie moja dziewczynka z szybkimi nóżkami, ale moja córka ze skrzydłami”.
Śmiech ucichł.
„Stałaś się kimś więcej, niż sobie wyobrażałem. Jesteś silna, odważna i mądra ponad swoje lata. Ale bez względu na to, dokąd zaprowadzi cię życie, zawsze będziesz naszą córką. A my zawsze będziemy stać… lub latać… razem z tobą”.
Oczy Elli zapiekły od łez, gdy jej ojciec skinął w jej stronę.
Ulrich zerwał się na równe nogi, omal nie przewracając kandelabru. „Wystarczy tych łez. Za Lady Ellę!”
Rozległy się wiwaty. Kufle zabrzęczały. Nawet usta Wilii wygięły się w uśmiechu, gdy Sylvan objął ją ramieniem.
A jednak, pod warstwą świętowania, po plecach Elli przebiegł dreszcz. Dwanaście godzin temu była więziona przez Quillena Waylocksa. A teraz była tutaj: ze skrzydłami, Quillen był martwy, a duchowni zostali bezceremonialnie wyrzuceni.
„Na pewno nic ci nie jest?” – zapytał Alaric.
„Jeśli zapytasz mnie o to jeszcze raz” – mruknęła – „to nadepnę ci na stopę”.
Skrzywił się teatralnie. „Lady Celeste byłaby dumna”.
Westchnęła, machając ręką. „Przepraszam. Przeklęte emocje”.
Chwycił jej palce i złożył pocałunek na jej kostkach. „Przetrwałaś dzisiaj dwie próby. Jedna prawie cię złamała. Druga dała ci skrzydła. Masz prawo do odrobiny ognia”.
Otworzyła usta, by zaprotestować, po czym wzruszyła ramionami. „Chyba tak”.
Jego uśmiech stał się łobuzerski. „To moja Ella”.
Po drugiej stronie stołu Caspian pochylił się w ich stronę. „Jesteście już małżeństwem? Gdzie moje zaproszenie?”
Lysander posłał mu uśmiech. „Jeszcze nie, Caspianie. Prawdopodobnie podczas Przesilenia Zimowego”.
„To nie jest sprawa na dzisiejszy wieczór” – dodał Król Mazale. „Skupmy się na obecnym triumfie Lady Morielli”.
Ella pochyliła głowę. „Dziękuję, Wasza Wysokość. Dziękuję też za twoje komentarze podczas ceremonii. Pomogły bardziej, niż myślisz”.
Kły Mazalego błysnęły. „Całkiem nieźle się spisałem, prawda?” – przeciągał słowa. „Chociaż muszę przyznać, że twoi bliscy rozładowali napięcie; byłem gotów pożreć tych duchownych, i to całkiem dosłownie”.
„Wasza Wysokość, proszę” – powiedział Lysander, kręcąc głową – „mój syn tu jest. Żadnego gadania o pożeraniu ludzi”.
Caspian parsknął. „Ojciec myśli, że jestem niewinny”.
„Ale my wszyscy wiemy, że jest inaczej, prawda, Cas?” – zażartował Alaric z mrugnięciem oka.
Między jednym a drugim kęsem jedzenia, wzrok Elli powędrował ku Lysanderowi i Caspianowi. Dla nich również tak wiele się zmieniło. Usychająca Zasłona Isabeau, niegdyś uważana za nieuleczalną, mogła wreszcie mieć rozwiązanie… antidotum stworzone z jej aury.
Jej pióra zaszeleściły, jarząc się niczym światło świec. Większość Fae traciła swoją aurę w ciągu połowy dnia. Jej pulsowała, jakby miała zamiar zostać na zawsze.
Głośne zgrzytnięcie przerwało tę chwilę. Conric poderwał się z miejsca, zmierzając prosto do muzyków. Zespół przerwał grę w połowie nuty, gdy chłopak odwrócił się z teatralnym rozmachem.
„Mam wyznanie!” – zagrzmiał. „Nie napisałem raportu o wejściu w dorosłość dla tych duchownych. Pieprzyć ich wszystkich!”
Sapnięcie oburzonej Lady Seraphiny zostało natychmiast zignorowane, a śmiech rozszedł się echem po sali.
Lysander bez przekonania spróbował zakryć uszy Caspiana. Za późno.
„Ale!” – kontynuował Conric z uśmiechem. „Byłem świadkiem triumfu Lady Morielli. Po prostu… skomponowałem coś w zamian. Prezent urodzinowy”.
Odwrócił się do Elli, a jego oczy błyszczały. „Mogę?”
Spojrzała na niego ostrożnie. „Lepiej, żeby to nie było okropne”.
„Tylko raz użyłem twojego pełnego imienia”.
„Zdrada!” – oznajmił ze śmiechem Alaric, unosząc swój kielich.
Zespół, najwyraźniej wtajemniczony w zabawę, zaczął grać jasną, żywą melodię. Conric skłonił się nisko, trzymając w dłoni pergamin, i zaczął:
„Zbierzcie się wokół, z bliska i z daleka,
Bo czas na śpiew i radość tu czeka,
O dzielnej Morielli, lat dwadzieścia ma,
Skrzydła rozłożyła, pieśń w jej sercu gra!
Z piórami jasnymi jak pierwszy brzask,
Wznosi się w niebo, rzucając swój blask,
Dama ukryta w swym stroju prostym,
Co wyrywa chwasty spojrzeniem ostrym”.
Mrugnął do Elli, której oczy zwęziły się żartobliwie na wzmiankę o jej przygodach z „wyrywaniem chwastów”. Ale zanim zdążyła się wtrącić, Conric zaczął śpiewać refren. Jego głos przebijał się przez śmiech:
„Więc wnieście toast na cześć tej dziewczyny,
Za skrzydła Elli i mężne jej czyny,
Jest odważna, silna, i szczerość w niej wielka,
Przepije Fae i wyrwie im zielska!”
Sala wybuchnęła śmiechem. Kufle uderzały o stoły. Ktoś krzyknął „Bis!”, zanim piosenka w ogóle dobiegła końca.
Ella ukryła twarz w dłoniach. Kiedy spojrzała w górę, jej policzki były szkarłatne, ale w oczach błyszczały iskry.
„Czy ty poważnie uwieczniłeś moje wyrywanie chwastów?”
„To się rymowało” – odpowiedział bezwstydnie Conric.
Król Mazale pochylił się w stronę Alarica. „Jeśli jego aura nie wskaże go jako minstrela, sam go zatrudnię jako rozrywkę”.
Śmiech toczył się wokół nich, ciepły i dziki. Ella wiedziała, że ta noc zapadnie jej w pamięć. Na zawsze.
