Przekomarzając się z samą sobą
Autorzy
SJ Wilke
Lektury
18,9K
Rozdziały
44
Banter, dawna płatna zabójczyni, pracuje teraz jako konsultantka policji, gdzie jej niesłychana zdolność rozwiązywania spraw czyni ją nieocenioną – i coraz bardziej narażoną na niebezpieczeństwo. Gdy dowody zaczynają znikać z depozytu i pojawiać się w jej biurze, wokół jej nazwiska zaczynają krążyć podejrzenia. Zamki zostają sforsowane, akta giną, a szepty przybierają na sile, mimo że Corey i jego zespół wierzą w jej niewinność.
Choć Banter miała trzymać się w cieniu, zostaje zmuszona do powrotu w teren, gdzie ponure przeszukiwanie śmieci prowadzi do odkrycia, które zmienia wszystko. To, co znajduje, zagraża nie tylko śledztwu, ale także jej życiu, małżeństwu i kruchej równowadze w relacjach z Coreyem i jego synami.
Rozdział 1
Banter narzekała pod nosem. Ray obiecał, że nie będzie pracować w terenie, zwłaszcza po tym, jak Corey z nim porozmawiał. A jednak tu była, skradając się zaułkiem na zwiadach.
Była północ i było gorąco. Mimo że miała na sobie lżejszą czarną bluzę z kapturem i cienką koszulkę, strasznie się pociła.
„Śmierdzące śmieci. Myślałam, że skończyłam już z pracą przy śmieciach”.
W powietrzu unosił się ciężki smród.
„Po prostu przejdź się po okolicy. Jasne, Ray. Idę. Nie ma na co patrzeć. Myślisz, że magicznie wszystko znajdę tylko dlatego, że... potrafię”.
Zaśmiała się do siebie. Jej ostatnia praca w policji zapewniła jej doskonałą reputację. „Teraz wszyscy chcą, żebym im pomagała”.
Minęła rząd koszy na śmieci. Żaden z nich nie miał pokrywki, która pomogłaby zatrzymać unoszący się z nich zapach. Prawie je minęła, kiedy usłyszała hałas. Coś w niej kazało jej stanąć jak wryta.
Zwierzę, pomyślała. Kotek? „Tego mi właśnie brakuje przy dwóch psach i dwójce dzieci. Kota”. Odwróciła głowę w stronę koszy, pół żartem spodziewając się, że wyskoczy z nich kotek.
Nic tam nie było. Nie usłyszała niczego więcej. Marszcząc nos, odwróciła się, by odejść. Usłyszała kolejny dźwięk, zanim w ogóle zrobiła krok. Ciche kwilenie. Płacz? A może pisk szczura?
Banter odwróciła się, żeby spojrzeć ponownie. Nadal nic się nie wyróżniało. Obróciła się na pięcie, robiąc dwa kroki w stronę koszy. Wszystkie wyglądały na pełne. Jeden wydawał się przepełniony zawiniątkiem przypominającym stare szmaty, rzuconym na samą górę.
Przepełniło ją dziwne uczucie niepokoju. Część niej chciała uciekać, podczas gdy druga czuła potrzebę zbadania sprawy. Zrobiła kilka kolejnych kroków.
Zawiniątko się poruszyło. Rozległ się cichy płacz. „O kurwa”. Banter w pośpiechu pokonała ostatnie kilka kroków.
W zawiniątku ledwie można było dostrzec noworodka.
„Co ty tu robisz?” Powstrzymała się przed dotknięciem zawiniątka. „Zdjęcia”. Zrobiła zdjęcia zawiniątka i okolicy, a potem zadzwoniła.
„Dziewięć-jeden-jeden, w czym mogę pomóc?”
„Tu Banter”. Podała kod, który identyfikował ją jako policjantkę. „Mam noworodka w koszu na śmieci”. Podała nazwy przecinających się ulic, ponieważ nie widziała żadnych numerów budynków.
„Wyślemy karetkę od razu. Proszę zostać na miejscu, żeby ich pokierować”.
„Bez jaj. Nigdzie się nie wybieram”.
Wysłała SMS-a do Petera, jej partnera do spraw pod przykrywką, żeby dać mu znać, co się dzieje. Krążył gdzieś w pobliżu, czekając na jej odbiór. Szybko odpisał.
CHAT:HOLDER:Banter
CHAT:Peter: WTF
„Tak, dokładnie o tym pomyślałam”, mruknęła.
Podeszła bliżej wejścia do zaułka. Minęło piętnaście minut, zanim pojawiły się migające światła karetki. Była wdzięczna, że nie używali syren.
Zatrzymała ich machaniem. Migające światła karetki zgasły, gdy skręciła w zaułek. Poprowadziła ich do koszy.
„Cześć, Nick”.
„Co znalazłaś, Banter?” Nick wysiadł od strony kierowcy.
Dzięki niedawnym szkoleniom krzyżowym między jednostkami znała teraz większość ratowników. „Noworodek w śmieciach”.
„Żywy czy martwy?”
„Żywy. Jak na razie”.
Paul, jego partner, wysiadł, a potem wszyscy zebrali się wokół kosza.
„Zdecydowanie noworodek”. Nick założył parę jednorazowych rękawiczek i rozchylił zawiniątko tylko na tyle, by zajrzeć.
„Dziewczynka. Pępowina wciąż na miejscu. Powiedziałbym, że ma zaledwie godzinę”.
Paul skinął głową na znak zgody.
„Zrobiłam już zdjęcia tej okolicy”, powiedziała.
Paul założył rękawiczki i delikatnie podniósł zawiniątko, podtrzymując główkę dziecka dłonią. „Coś jeszcze w okolicy?”
Wszyscy przejrzeli górną warstwę śmieci w koszach oraz ich okolicę, szukając wskazówek.
„Nie ma łożyska. Nie urodziła się tutaj”, powiedział Nick.
„Chodź z nami. Złożysz raport bezpośrednio Opiece Społecznej”, powiedział Paul.
„Uroczo. Więcej papierkowej roboty”. Poszła za Paulem, by usiąść z tyłu karetki.
„Co tu robisz?” Paul usadowił się z tyłu. „To nie jest miła okolica”.
„Zwiad. Nie tego spodziewałam się znaleźć”.
Wysłała SMS-a do Petera, pisząc mu, dokąd jedzie, i otrzymała szybką odpowiedź.
CHAT:HOLDER:Banter
CHAT:Peter: Jadę za wami
„Moja podwózka jedzie za nami”.
„Jest mała, ale wygląda na urodzoną o czasie”. Paul nadal wpatrywał się w dziecko. „Pewnie pierwsze jakiejś młodej nastolatki. Musicie szybko znaleźć te młode. Dobrze, że byłaś w pobliżu”.
Banter obserwowała Paula, który wydawał się całkowicie pochłonięty dzieckiem.
„Funkcje życiowe wyglądają w normie”, powiedział po kilku minutach.
„Widzisz to wszystko tylko na nią patrząc?”
„Policzyłem jej oddechy. Widzę puls. Nic jej nie dolega. Ma dobre kolory. Była wystarczająco dobrze owinięta, a na zewnątrz jest ciepło”.
„Wow”. Zaimponowało jej to, co mógł dostrzec tylko patrząc na dziecko.
„Trzeba ją tylko oczyścić i opatrzyć pępowinę. A potem karmienie z siarą”.
„Teraz to cię nie rozumiem”.
„Pierwsze mleko ma siarę. Daje jej przeciwciała potrzebne do budowy układu odpornościowego”.
Karetka podjechała pod wejście ratunkowe najbliższego szpitala.
„Personel się ucieszy, że nie przywozimy im czegoś krytycznego. Szczególnie o tej porze nocy”.
„Noworodek to nie stan krytyczny?”
„Nie ten. Brak drgawek”.
„Drgawek?”
„Prawdopodobnie nie jest dzieckiem narkomanki”.
„Dobrze to słyszeć”.
Karetka się zatrzymała. Paul się nie ruszył. Banter uznała, że Nick obiegnie samochód, aby otworzyć im drzwi. Chwilę później drzwi otworzyły się tak, jak oczekiwała.
Banter ruszyła za Paulem przez wejście ratunkowe. Pielęgniarka stała przy ladzie.
„Noworodek…” Paul wskazał na zawiniątko.
Rozmowa między Paulem a pielęgniarką toczyła się szybko, przeplatana skrótami i terminami, których Banter nie znała. W ciągu kilku minut znaleźli się w pokoju badań. Paul przekazał dziecko pielęgniarce.
„Mam już kolejne wezwanie. Trzymaj się, Banter”.
„Ta, dzięki”.
Wyszedł w pośpiechu.
„Przedstawiciel Opieki Społecznej wkrótce tu będzie. Jest pani krewną?” powiedziała pielęgniarka.
„Co? Nie, jestem z policji. Znalazłam ją”.
Pielęgniarka spojrzała na nią, jakby jej nie wierzyła.
Banter mignęła odznaką.
Do sali wszedł lekarz.
„Porzucony noworodek”, powiedziała pielęgniarka.
„Jestem Banter, oficer policji. Znalazłam ją”.
„Dr Sam Grove”, powiedział tytułem wstępu. „Spójrzmy”.
Banter patrzyła, jak badają dziecko. Po wyjęciu z zawiniątka dziecko poczuło siłę w płucach i zaczęło krzyczeć. Banter wolała ją, gdy była cicho.
Lekarz usunął kocyki, aby włożyć je do plastikowej torby jako dowód. Pobrał kilka próbek krwi z pępowiny przed jej opatrzeniem.
Dokładnie wytarli dziecko, założyli mu pieluchę i zawinęli w szpitalny kocyk niemowlęcy.
„Proszę ją przez chwilę potrzymać”.
Banter chciała zaprotestować, ale pielęgniarka włożyła jej dziecko w ramiona, zanim zdążyła wydać z siebie dźwięk.
Pielęgniarka posprzątała i wytarła stół do badań. Banter skojarzyła to z kelnerką, która spieszy się, by uprzątnąć stolik dla kolejnych klientów.
Dziecko wciąż płakało, jednak nie tak głośno.
„Jest ci ciepło i jesteś ubrana. Powinnaś być już cicho”. Banter nie miała nadziei na uciszenie dziecka.
Jednakże dziecko przeszło w ciche kwilenie, co zaskoczyło ją, że to jej głos mógł wywołać taką reakcję.
„Przyniesiemy dla niej butelkę. Mamy zapas mleka z piersi, ale jest zamrożone. Podgrzanie go zajmie kilka minut”.
Pielęgniarka wyszła.
Banter została sama z dzieckiem. Przeczesała palcami cienkie brązowe włoski, bardzo podobne do jej własnych.
Do środka weszła kolejna pielęgniarka. „Może pani poczekać na zewnątrz? Potrzebujemy tego pokoju”.
Banter wyszła do pełnej poczekalni. Był tam Peter. Idealnie wpasował się w otoczenie z długimi włosami i poszarpanymi jeansami.
„Co my tu mamy?” Spojrzał wyczekująco na dziecko.
„Dziewczynka”.
„Wygląda zupełnie jak ty”.
Banter prawie wybuchnęła śmiechem. „Tak. Jak śmieć”.
„Na co czekamy?”
„Na Opiekę Społeczną i butelkę”.
„Usiądźmy tutaj”.
Peter znalazł im miejsce na uboczu. Większość pacjentów oczekujących na lekarza wyglądała jak pijacy, którzy albo zostali pobici, albo pochorowali się od tego, co wypili.
„To nie jest najlepsze miejsce na twoje urodziny”. Rozejrzał się.
„Nie. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak ktoś może to zrobić. Jest tyle agencji, z którymi ludzie mogą współpracować”. Banter pokręciła głową.
„Niestety, jeśli jesteś bogatą nastolatką, pewnie nigdy o nich nie słyszałaś ani nie miałaś z nimi do czynienia”.
Mężczyzna wstał. Przyciągnął uwagę Banter, ponieważ krwawił z głowy. Pielęgniarka poprowadziła go do sali badań, którą przed chwilą zwolniła.
„Cholera”, powiedział Peter. „Znam biedne nastolatki, które nie wiedzą o takich agencjach”.
Dziecko zdawało się uspokajać i było cicho.
„Szkoda, że się nie spieszą. Moglibyśmy zakończyć nasz wieczór”. Banter była zniecierpliwiona.
„Widziałaś coś podejrzanego w zaułku?”
„Tak, dziecko”.
Zaśmiał się. „Poza dzieckiem”.
„Przepełnione kosze na śmieci. Nie mogę się doczekać, co powie Ray, kiedy przeczyta mój raport”.
Minęło dwadzieścia minut, zanim podeszła do nich pielęgniarka z butelką. Banter spodziewała się, że zabierze dziecko, ale tak się nie stało. Podała jej butelkę i odeszła.
„Co do cholery? Co mam z tym zrobić?”
„Nakarmić dziecko”, powiedział.
„Ale... ale nie powinno się najpierw sprawdzić, czy jest wystarczająco ciepłe?”
„Po prostu włóż jej smoczek do buzi. Będzie wiedziała, co robić”.
„Dopiero co się urodziła”.
„Smoczek. Do buzi”, powiedział.
Banter przyłożyła smoczek do warg dziecka. Wypłynęła kropla. Dziecko zareagowało, poruszając wargami. Smoczek zdawał się sam wsunąć do jej buzi.
„Ssie”. Zaśmiał się.
„Cholera”.
Banter patrzyła, jak mleko znika. „Znika. Znika. Zniknęło”.
„Mówiłem, że ssie. Najemniczka opiekująca się dzieckiem. Co dalej?” Pokręcił głową.
„Sam mi powiedz”.
Obserwowała kolejne dwie osoby wchodzące do sal badań. „Gdzie jest Opieka Społeczna? Zaspali?”
„Mają całodobową infolinię. Ktoś tu będzie”.
„Brzmisz, jakbyś całkiem sporo o tym wiedział”.
„Pracowałem z uciekinierami”.
„Nie chcę czekać tu całą noc. Rano prowadzę zajęcia”. Czuła się nieswojo, trzymając dziecko. To było dziwne uczucie, trzymać coś ciepłego, co się poruszało.
