Przepowiednia Książka 2
Autorzy
H. Knight
Lektury
86.1K
Rozdziały
35
Po śmierci matki Estelli Grove, jej okrutny ojciec, Philip, wypędza ją z Watahy Zielonego Gaju. Estella zawsze wierzyła, że urodziła się, by iść przez życie samotnie, więc gdy poznaje przystojnego i potężnego Alfę Angelo, jest zszokowana, słysząc, jak jej wilczyca szepcze: „Przeznaczony”. Wkrótce jednak uczy się, że nie da się uciec przed tym, co przeznaczyła jej Bogini Księżyca, a fakt, że Angelo potrafi czytać jej myśli, sprawia, że ich więź staje się niepodważalna. Oboje muszą powstrzymać żądnego władzy Philipa przed realizacją jego niszczycielskich planów i wypełnić większą misję – o ile zdołają wystarczająco długo okiełznać swoje ogniste temperamenty (i namiętności).
Rozdział 1
Księga 1: Czerwony Wilk
NIEZNANY
Jest tą bez wilka i przemieni się w Czerwoną Wilczycę.
Wilczyca i jej człowiek połączą się pod koniec życia, po tym, jak połączy się ze swoim przeznaczonym partnerem. Będzie pierwszą i jedyną w swoim rodzaju i posiądzie zdolności, których nie posiadają jej bracia.
Jej wilczyca będzie miała czerwone futro, niepodobne do żadnego innego, i będzie obdarzona niezrównanym uzdrawianiem. Jej człowiek będzie miał zdolność odróżniania prawdy od kłamstwa.
Czerwona Wilczyc i jej partner będą zaciekłymi przywódcami swojego rodzaju, posiadając razem potężniejsze zdolności.
ELLA
Mój samochód stoi na luzie przed wielkim czerwonym znakiem na poboczu starej autostrady 41. Widnieje na nim napis Red Wolf zapisany wielkimi czarnymi literami, to moje rodzinne miasto.
Stara autostrada 41 jest jedyną drogą wjazdową i wyjazdową, co oznacza, że każdy wie, kiedy ktoś nadjeżdża lub wyjeżdża.
Dlatego zatrzymałam się tutaj. Jak tylko pojadę dalej, wszyscy będą wiedzieć, że wróciłam, a to będzie oznaczać, że wszystko jest prawdziwe.
Nigdy nie myślałam, że ten dzień kiedykolwiek nadejdzie.
Nigdy nie myślałam, że wrócę do domu.
Red Wolf zawsze było małym miasteczkiem, co oznacza, że wszyscy się znają i niewiele dzieje się pod radarem.
Więc skąd tyle tajemnic wokół tego miejsca?
Nie urodziłam się tutaj, ale dorastałam w Red Wolf. Nie pamiętam dokładnie, jak przybyłam do tego małego miasteczka tyle już lat temu, ale miałam osiem lat, kiedy przyjechałam do ciotki i wujka.
Wspomnienia są trochę zamazane… Jednego dnia mieszkałam w małym mieszkaniu z mamą, a następnego przywiozła mnie do domu ciotki i wujka, gdzie dostałam swój własny pokój.
Timothy i Genevieve Wolf przyjęli mnie z otwartymi ramionami i wychowali jak swoją.
Pamiętam, że przez pierwsze kilka lat byłam zdystansowana. Wspomnienia z tamtego okresu są wciąż nieco mgliste, ale przypuszczam, że to dlatego, że byłam w szoku po nagłym zniknięciu mojej matki.
Wszystko, co mogłam zrozumieć, to to, że moja matka zostawiła mnie z nimi i wkrótce potem zniknęła. Zanim skończyłam dziesięć lat, zdałam sobie sprawę, że już po mnie nie wróci.
Co do mojego ojca, cóż, nigdzie go nie było. Zaginął jeszcze przed moimi narodzinami.
Nigdy tak naprawdę nie zapytałam ciotki i wujka, jak i dlaczego byłam z nimi, a nie z matką, a oni też nigdy nie wdawali się w szczegóły na ten temat.
Założyłam, że po prostu nie wiedzieli. Zakładałam, że byliby ze mną szczerzy, gdyby cokolwiek wiedzieli.
Ale nie jestem już pewna, czy w to wierzę.
Czasy się zmieniły. Ja się zmieniłam. I wróciłam tutaj, żeby dostać odpowiedzi.
Jestem tu teraz, w samochodzie, przygotowując się psychicznie, bo to nie będzie łatwe. Są dla mnie kimś więcej niż tylko ciotką i wujkiem. Kiedy miałam dwanaście lat, oficjalnie mnie adoptowali i zostałam częścią rodziny Wolf.
Wyjaśnili mi wtedy, że nigdy nie będą próbować zastąpić moich rodziców, ale chcieli też, żebym wiedziała, że nigdy mnie nie opuszczą.
Nie żałuję, że zostałam częścią tej rodziny. Nazwisko Wolf to zaszczyt i chociaż nigdy nie rozumiałam niesłabnącego szacunku, jakim darzyli nas mieszkańcy miasta, nie mogę powiedzieć, że go nie doceniałam.
Całe miasto traktowało moją ciotkę i wujka jak swego rodzaju przywódców, a to oznaczało, że nikt nie śmiał ze mną zadzierać.
W liceum inni uczniowie szeptali za moimi plecami, a gdy tylko pytałam, o czym rozmawiają, zmieniali temat.
Ale chociaż nie rozumiałam tego wszystkiego, było to dla mnie normalne życie. Dopiero później, gdy poszłam na studia, zdałam sobie sprawę, że nie każde miasto jest takie jak Red Wolf. Że ludzie tutaj są… inni.
Po ukończeniu szkoły średniej zapisałam się na studia na Uniwersytecie Miami i od momentu przybycia na Florydę byłam zszokowana.
Szybko zdałam sobie sprawę, że reszta świata jest znacznie większa i bardziej szalona niż małe miasteczko Red Wolf. Działa zupełnie inaczej, a większość ludzi nie okazuje szacunku nikomu ani niczemu.
Ale przez to – przez wszystkie moje wątpliwości, trudności i konieczność dostosowania – moja ciocia i wujek wspierali mnie i siedzieli w pierwszym rzędzie na uroczystości otrzymania dyplomów dwa lata temu.
Nie wiem, dlaczego nigdy nie odwiedziłam Red Wolf po wyjeździe na studia. Myślę, że po tym, jak zobaczyłam, jak wygląda reszta świata, zdałam sobie sprawę, jak bardzo się różni. Jak jest niezwykły.
Może czułam się zakłopotana? Nie jestem pewna. Ale niezależnie od tego, trzymałam się z daleka. Zostałam na kampusie podczas wakacji, podczas gdy wszyscy moi przyjaciele pojechali do domu, aby zobaczyć się z rodzinami.
Aż do teraz.
Nie jestem pewna dlaczego, ale pytania o zniknięcie mojej matki zaczęły mnie dręczyć w sposób, w jaki nie robiły tego od dłuższego czasu.
To naprawdę głupie. To oczywiste, że mnie nie chciała i porzuciła. W tym momencie prawdopodobnie już nie żyje.
Ale nie mogę pozbyć się tego nieprzyjemnego uczucia…
Jeśli już, to najwyższy czas wrócić do domu. Nie było mnie wystarczająco długo, a po tym wszystkim, co ciocia i wujek dla mnie zrobili, biorąc pod uwagę miłość i wsparcie, jakie okazali, zasługują na to, by mnie zobaczyć.
I kto wie, może nawet dowiem się, dlaczego wszyscy traktują ich i mnie tak różnie.
Biorę głęboki oddech, odpalam samochód i zjeżdżam z powrotem na autostradę.
