Łotry z Blackwood 3: Beau
Autorzy
Amber Kuhlman
Lektury
17,0K
Rozdziały
63
Po pożarze grupa Rogues rozpada się pod ciężarem sekretów, których Blackwood nie zamierza pogrzebać. Wizje Keane'a wyostrzają się, przeradzając się w coś niebezpiecznego, wybuchy gniewu Teague'a wymykają się spod kontroli, a kompulsywne zachowania Beau przybierają na sile, gdy wspólnie odkrywają, co tak naprawdę dzieje się w podziemiach akademii — nielegalne sesje terapeutyczne, ukrywani pacjenci i dowody na to, że wpływy Granta wciąż są żywe. Podczas gdy Eve walczy z własnym strachem i kłamstwami, którymi karmi ją Sodder, trzej chłopcy zwierają wokół niej szyki, połączeni obsesją, miłością i wspólną przysięgą, by chronić to, czym są razem. Jednak im głębiej zapuszczają się w piwnice Blackwood, tym bardziej staje się to jasne: ktoś wciąż ich obserwuje… i chce odzyskać Eve.
Spotkanie z nim
STELLA
„Proszę pani, przygotowujemy się do lądowania w Stanach, proszę ustawić oparcie fotela pionowo”, mówi miła stewardesa, budząc mnie z drzemki, którą zaczęłam jakieś dwie godziny temu. Pierwszy etap mojej podróży z Panamy z powrotem do Georgii był krótkim lotem do Portoryko, skąd złapałam lot przesiadkowy do Atlanty.
Nie widziałam taty od ukończenia szkoły, a to było prawie dwa miesiące temu. Z drugiej strony, nie widziałam mamy przez dwa lata przed zakończeniem szkoły, więc myślę, że w ogólnym rozrachunku dwa miesiące to nic.
Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałam trzynaście lat, po tym, jak moja mama wdała się w romans z szefem z wielkiej korporacji, w której pracowała w mieście, będąc z dala od taty i jego farmy co drugi tydzień.
Po rozwodzie mama prawie natychmiast ponownie wyszła za mąż i razem ze swoim nowym mężem oraz moją siostrą Bryndle przeprowadzili się do Panamy. Obecnie pełni funkcję dyrektora generalnego w firmie należącej do jej męża.
Chyba można powiedzieć, że odniosła spory sukces, biorąc pod uwagę, że opuszczam willę na plaży w Panamie, aby wrócić na należącą od pięciu pokoleń do mojej rodziny małą farmę bydła na kompletnym pustkowiu w Georgii, ale mój tata mnie potrzebuje. To najdłuższy czas, jaki kiedykolwiek spędziłam z dala od niego.
Przechylam się przez siedzącą obok mnie w pierwszej klasie kobietę w maseczce ochronnej na twarzy, aby odsłonić okno i zobaczyć krajobraz Georgii, ale czuję rozczarowanie, gdy koła samolotu dotykają pasa w Atlancie. Miałam nadzieję, że będziemy jeszcze na tyle wysoko, bym mogła udawać, że widzę naszą małą farmę na drugim końcu stanu.
Gdy tylko podjeżdżamy pod naszą bramkę i możemy opuścić samolot, spieszę do strefy odbioru bagażu, podekscytowana na myśl o spotkaniu z tatą, który przebył długą drogę do Atlanty, aby mnie odebrać. Czekając, aż taśma bagażowa ruszy, cały czas rozglądam się po lotnisku za tatą, ale nigdzie go nie widzę. Może się spóźnia.
Przeczesuję palcami moje jasnoblond fale, które przez ostatnie dwa miesiące zaznały sporo słońca i piasku, po czym chwytam moją fioletową torbę, która zjechała z taśmy jako jedna z pierwszych. Idę dalej przez strefę odbioru pasażerów, zaczynając się martwić, ponieważ nadal nie widzę taty.
Moje kowbojki stukają o kamienną podłogę; zatrzymuję się i rozglądam wokół, gdy nagle słyszę, jak ktoś wykrzykuje moje imię. „Stella!”, rozlega się głośny, męski głos, dobiegający skądś z mojej prawej strony.
Jednak wiem, że to nie jest głos mojego taty. W końcu udaje mi się przypisać ten głos do mężczyzny w obcisłych dżinsach marki Wrangler i kowbojkach z kwadratowymi noskami, mającego na głowie brudny kremowy stetson i ubranego w jasnoniebieską, zapinaną na guziki koszulę z długim rękawem.
Marszczę brwi, patrząc na zbliżającego się do mnie mężczyznę, bo w ogóle go nie poznaję. Kurczę, jest gorący jak diabli, ale tata zawsze uczył mnie, by uważać na nieznajomych.
„Czy ty jesteś Stella Hawkley?”, pyta.
Kiwam głową, gdy mężczyzna zatrzymuje się kilka kroków przede mną, uważnie mi się przyglądając. „Takie imię nadał mi tatuś”, odpowiadam z moim mocnym, południowym akcentem, gdy widzę, że on chyba nie zamierza powiedzieć nic więcej.
„Nazywam się Beau Morris, a twój tatuś przysłał mnie, żebym cię odebrał. W ostatniej chwili jego uwagę przykuła aukcja bydła, a ponieważ jestem pracownikiem na farmie, wysłał mnie tutaj”, oznajmia mężczyzna o imieniu Beau, wyciągając rękę po moją walizkę.
„Mój tatuś nigdy w życiu nie miał najemnego pracownika”, oskarżam, mrużąc oczy.
„Cóż, skoro zostawiłaś go na lodzie w samym środku sianokosów, podejrzewam, że musiał wprowadzić kilka zmian, biorąc pod uwagę, że we dwójkę ledwo nadążamy z pracą”, odpowiada Beau bez zająknięcia i nie mrugnąwszy nawet okiem.
„Skoro tak dobrze go znasz, to jak nazywa się jego ulubiony koń?”, pytam, przyciągając walizkę z powrotem do siebie, gdy ten po nią sięga.
„To klacz maści palomino o imieniu Faith. Czy możemy już iść? Przed nami długa droga powrotna, a chciałbym dotrzeć tam, by skończyć obowiązki przed zachodem słońca, o ile nie masz nic przeciwko”, mówi Beau rzeczowym tonem. Szybko chwyta moją walizkę, nie pozostawiając mi innego wyboru, jak tylko za nim pójść.
Beau prowadzi mnie do Dodge'a z platformą z początku lat dziewięćdziesiątych, wyposażonego w przednią kanapę i połowę tylnego siedzenia, na które wrzuca moją walizkę, wsiadając do środka. Muszę lekko podskoczyć, żeby usadowić tyłek na fotelu, ale gdy tylko jestem w aucie, zauważam mój ulubiony czarny kapelusz marki Stetson, który tata podarował mi na szesnaste urodziny.
„Mój kapelusz!”, wykrzykuję, chwytając go z deski rozdzielczej i wsuwając na głowę.
„Twój tata kazał mi go przywieźć, pomyślał, że może ci go brakować”, mówi Beau, manewrując podczas wyjazdu z lotniskowego parkingu, by następnie skierować się na autostradę I-75.
