Święty czy grzesznik
Autorzy
Jade Wolf
Lektury
138K
Rozdziały
22
Rosabelle nigdy nie przypuszczała, że on naprawdę wróci – a już na pewno nie po to, by wyegzekwować obietnicę, którą przed laty złożyła w żartach. Kiedy jednak jej czarujący przyjaciel z dzieciństwa, obecnie miliarder z łobuzerskim uśmiechem i niedokończonymi sprawami, pojawia się, by zdobyć jej serce, dawne uczucia rozbłyskają błyskawicznie.
On jest uosobieniem pewności siebie i pokusy; ona jest pełna obaw i ostrożności. Rosabelle, raz już zraniona, wie, jak wysoką cenę może mieć miłość. Jednak tym razem odejście może boleć jeszcze bardziej.
Pomiędzy śmiechem, tęsknotą a miłością, która nie chce wygasnąć, musi zdecydować, czy ponowne ryzykowanie sercem to szaleństwo… czy jedyna rzecz, która może przynieść jej spełnienie.
Rozdział 1: Trzy miesiące, czternaście dni
ROSABELLE
WIEK: 29 LAT
Identyfikator dzwoniącego na moim telefonie sprawił, że zamarłam… Leo. Lionel Jordan Saint. Minęły miesiące, odkąd ostatnio z nim rozmawiałam… trzy miesiące i czternaście dni, żeby być dokładną. Nie żebym liczyła.
Trzy miesiące i czternaście dni temu przeżyłam najgorsze załamanie od czasu śmierci mojego narzeczonego, Alee. Depresja i samotność dosłownie mnie paraliżowały, a ja miałam dość bycia samą. Więc w moim emocjonalnym, zdesperowanym stanie zadzwoniłam do jedynej osoby, która potrafiła mnie ogarnąć w najgorszym momencie — do Lionela.
I przyszedł, tak jak wiedziałam i ufałam, że przyjdzie… zostawiając wszystko, co akurat robił, w mgnieniu oka. Chociaż później zdałam sobie sprawę, jak bardzo od niego uzależniona się stałam, w tamtej chwili nic nie było ważniejsze niż to, żeby ktoś przy mnie był. Ktoś, kto rozumiał moją stratę.
Po tamtej nocy oboje zajęliśmy się własnym życiem, a ja próbowałam trzymać dystans od Leo, bo nie chciałam go obciążać moją żałobą bardziej, niż już to zrobiłam.
A także dlatego, że zdałam sobie sprawę z czegoś jeszcze. We wszystkich tych drobnych momentach, kiedy rzucał dla mnie wszystko, moje uczucia do najlepszego przyjaciela zaczęły być czymś więcej niż przyjaźnią. I to mnie cholernie przerażało.
Kiedyś już na kimś mi zależało… kochałam całym sercem i straciłam wszystko w jednej chwili. Byłam przeklęta — traciłam tych, których kochałam. I po prostu nie mogłam stracić Leo. Nigdy.
Więc udawałam, że jestem zajęta pracą, i unikałam go, aż wyjechał na jedną ze swoich fotograficznych wypraw w dziką przyrodę. Lionel korzystał z przywilejów bycia miliardowym biznesmenem i fotografem dzikiej przyrody, podróżując do miejsc bez zasięgu i bez jakichkolwiek udogodnień współczesnego życia… żeby fotografować zwierzęta.
Według niego uzyskanie idealnych zdjęć wymagało miesięcy cierpliwości. Ta wyprawa była zdecydowanie najdłuższa ze wszystkich. I wyglądało na to, że wrócił do świata homo sapiens.
Podczas mojej podróży w przeszłość telefon przestał dzwonić… i natychmiast zaczął znowu. Tym razem odebrałam, a kiedy tylko przyłożyłam go do ucha, radosny głos Leo mnie powitał. „Wszystkiego najlepszego z okazji dwudziestych dziewiątych urodzin, Orzeszku.”
I właśnie tak sobie przypomniałam, że moje urodziny się właśnie zaczęły. Smutne, prawda? Leo zawsze był pierwszą osobą, która składała mi życzenia. Zawsze pamiętał.
Najlepszy przyjaciel, jakiego ktokolwiek mógłby sobie wymarzyć, a to ja byłam tą szczęściarą, która go miała.
„Więc pamiętałeś, co?” zaczęłam go drażnić.
„Oczywiście, że pamiętałem, Orzeszku. Jak mógłbym zapomnieć? Nie codziennie twoja najlepsza przyjaciółka się starzeje.” Roześmiał się z własnego kiepskiego żartu. „No więc powiedz mi, starucho, co robisz w swoje urodziny? Zamieniasz kolejnego księcia w ropuchę?”
„Ha ha, Lionel. Twoje poczucie humoru tylko się pogarsza z wiekiem. Miałeś cały rok i tylko na to wpadłeś? Żałosne”, zakpiłam. „Naprawdę się o ciebie martwię. Tracisz formę.”
„Przynajmniej ja mam poczucie humoru… w przeciwieństwie do pewnej osoby, którą znam. Tylko robisz się coraz bardziej zrzędliwa z wiekiem. Zresztą, skąd możesz wiedzieć coś o mojej formie? Nigdy na tobie nie używałem mojego uroku.”
„O rany, i dzięki Bogu za to”, mruknęłam, przewracając oczami, doskonale wiedząc, że gdyby Lionel Saint postanowił użyć na mnie swojego uroku, miałabym poważne kłopoty. No bo tak — byłam potajemnie zakochana w swoim najlepszym przyjacielu.
Gdybyście mieli najlepszego przyjaciela tak gorącego, że topią się od niego majtki, kibicowalibyście mi zamiast mnie osądzać.
„Ach, Orzeszku, czy to wyzwanie?” zakpił.
„Nie odważyłabym się”, odgryzłam się z uśmiechem, doskonale wiedząc, że nigdy, przenigdy bym go nie sprowokowała. To były absolutne podstawy przetrwania.
„Tchórzliwa dupa.” Leo się roześmiał. Coś w jego tonie mówiło mi, że doskonale wiedział, jakim jestem tchórzem. Znał mnie lepiej niż ktokolwiek.
„Więc, słusznie zakładając, że jutro nic specjalnego nie robisz, przyjedziesz do mnie. Organizuję małą imprezę na twoją cześć w barze niedaleko mojego mieszkania.” Zanim zdążyłam choćby pomyśleć o proteście, dodał pośpiesznie: „To raczej spotkanie ze znajomymi, nic zbyt wyuzdanego, obiecuję.”
„Dlaczego ci nie wierzę?” Lionel i wyuzdane imprezy pasowali do siebie idealnie, więc naprawdę trudno mi było mu uwierzyć.
„Rosa, zamknij się i po prostu rusz tyłek jutro, jak tylko się obudzisz. Ubierz się wygodnie. Spędzamy dzień razem.”
„A co z imprezą?”
„Będziesz miała mnóstwo czasu, żeby się przygotować. Po prostu rób, co mówię.” I tyle go było.
Pewnie nie chciał dawać mi czasu na wymyślenie wymówki i odwołanie planu, co robiłam notorycznie od czasu śmierci Alee. Jak już mówiłam, znał mnie aż za dobrze.
Wzdychając, wstałam z łóżka i poszłam do szafy. Wiedziałam, że nie będę w stanie skupić się na niczym innym, skoro czekała mnie impreza z Lionelem.
***
Kiedy byliśmy młodsi, spotykaliśmy się w jego piwnicy prawie codziennie. Czasem dołączali inni znajomi, a czasem byliśmy tylko we dwoje.
Byliśmy stałym elementem swojego życia praktycznie od dnia, kiedy się poznaliśmy. Leo i ja zaprzyjaźniliśmy się w trzeciej klasie, kiedy pewnego dnia sprał chłopaka, który mnie popchnął na ziemię, przez co rozbiłam sobie kolana.
Tego dnia Leo stał się moim rycerzem na białym koniu, a potem sam mianował się moim najlepszym przyjacielem na całe życie.
Nie zawsze byłam w nim zakochana. Nie, kiedyś chodziłam do niego do domu w piżamie w weekendy, nawet się nie czesząc.
Dopiero w liceum, kiedy zobaczyłam, jak dziewczyny rzucają mu się do stóp, zaczęłam naprawdę „widzieć” Leo. Zobaczyłam go tak, jak widziały go tamte dziewczyny.
Zawsze był przystojny… najładniejszy chłopak w naszej klasie. Ale w liceum jakby nagle wystrzelił w górę i z dnia na dzień stał się tym wysokim, barczystym bożyszczem z czekoladowobrązowymi włosami i pięknymi morskozielonymi oczami.
A potem zaczął grać w piłkę nożną… Wiem, no. Jakie to niesprawiedliwe dla biednych dziewczyn.
Dziewczyny, które nie potrafiły nawet przeliterować słowa „piłka nożna”, przychodziły na treningi i czekały na moment, kiedy Leo podciągnie koszulkę, żeby wytrzeć sobie pot z twarzy. Pod koniec treningu były rozmarzonym, chichrającym się bałaganem emocji, a ja śmiałam się z biednego Leo, który próbował wyrwać się ze stada napalonych, głodnych hien, żeby dotrzeć do szatni.
Więc nie było naprawdę zaskoczeniem, że co miesiąc miał pod rękę inną dziewczynę.
Nie żebym sama nie miała adoratorów, ale byłam daleko od poziomu popularności Leo. Właściwie byłam z tego zadowolona, bo chociaż uwielbiałam spędzać z nim czas, niespecjalnie lubiłam towarzystwo.
Nie byłam wtedy aż takim odludkiem jak teraz, ale patrząc wstecz, to pewnie dlatego, że Leo wyciągał mnie siłą za drzwi, jeśli spędziłam choćby dwa dni w domu. Ciągle musiał być w ruchu, jakby miał zamienić się w kamień, gdyby za długo został w jednym miejscu.
Zawsze miał skłonność do dramatyzowania.
Wyrywając się po raz kolejny ze wspomnień, zaczęłam przeglądać szafę, szukając czegoś na jutrzejsze wyjście i imprezę. Wtedy zdałam sobie sprawę, jak nudna stała się moja garderoba.
„Leo byłby ze mnie taki rozczarowany, Spikes”, powiedziałam do mojego kota, który siedział na łóżku, oceniając mnie swoim pogardliwym spojrzeniem.
Po wyrzuceniu prawie całej zawartości szafy na podłogę zdecydowałam się na wyblakłe jeansowe szorty i białą koszulę zapinaną na guziki na jutrzejszy poranek u niego. Zostało mi tylko znalezienie sukienki na imprezę… tak, nic takiego… mam tyle beznadziejnych opcji, że cokolwiek wybiorę, będę wyglądać jak „starucha”, jak mnie Leo czule nazywa.
Bingo! Tam, z tyłu szafy, w odrzuconym bałaganie, na który dawno nie zwróciłam uwagi, leżało moje wybawienie — tak, zgadliście — mała czarna.
Uff! Co za wyczerpujące zadanie — wybieranie odpowiedniego ubrania.
Jedyne, co naprawdę uwielbiam kolekcjonować, to buty. Więc po odnalezieniu mojej najpiękniejszej pary złotych szpilek na imprezę i białych rzymianek na jutrzejsze wyjście w końcu padłam twarzą na łóżko i zasnęłam niemal natychmiast.
Tak, nawet Lionel Jordan Saint nie jest w stanie odciągnąć mnie od snu.
***
Coś twardego wbijało mi się w dolną część pleców, dlatego uznałam, że muszę śnić — bo w moim smutnym, jawnym życiu takie rzeczy się po prostu nie zdarzały. Postanowiłam więc trzymać oczy zamknięte jeszcze chwilę i cieszyć się tym, co będzie dalej.
Gorący język polizał mnie po policzku, a potem zrobił to znowu… ale kiedy nadal nie otwierałam oczu, właściciel gorącego języka postanowił posunąć sprawy dalej, usiadł mi na twarzy… i miauknął.
To był Spikes — oczywiście, że to był Spikes. Westchnęłam, odsunęłam kota i przetarłam zamglone oczy.
Macając ręką za sobą, złapałam winowajcę, który wbijał mi się w plecy — butelkę piwa, którą raczyłam się poprzedniego wieczoru.
Sprawdziwszy godzinę na telefonie, wstałam i poczłapałam przez pokój do łazienki ze Spikesem depczącym mi po piętach. Myłam zęby, a on po prostu wpatrywał się we mnie swoimi przeszywającymi żółtymi oczami, które wyraźnie mówiły: „pospiesz się, kurwa, i nakarm mnie wreszcie.”
Przysięgam, że uważał mnie za najgorszego człowieka, jakiego mógł spotkać, i jestem pewna, że w głębi duszy mnie nienawidził, ale znosił mnie, bo karmiłam go i drapałam po brzuchu.
Kiedy skończyłam odmierzać karmę tej małej, humorzastej bestyjce, powlokłam się do kuchni po pierwszą dawkę kofeiny. Nie zawracałam sobie głowy śniadaniem, bo Leo na pewno przygotował dla mnie ucztę — to było coś, co naprawdę kochałam u mojego najlepszego przyjaciela. Wiedział, jak uwielbiam jedzenie, i bosko gotował.
Każda dziewczyna byłaby szczęśliwa, mając go za męża, gdyby tylko potrafił sobie wyobrazić, że się ustatkuje… co było raczej mało prawdopodobne. Pogoniłam się do pokoju, żeby się przebrać, bo inaczej zaraz zacząłby urywać mi telefon.
Sprawdziłam się w lustrze po raz drugi… albo trzeci… albo setny, i zobaczyłam dokładnie to samo, co poprzednie dziewięćdziesiąt dziewięć razy… moje kruczoczarne włosy do pasa ułożone w lekkie fale, białą koszulę zawiązaną w pasie odsłaniającą kolczyk w pępku i mały plemienny tatuaż nad szortami.
Potem zadzwonił telefon, przypominając mi, żebym przestała się guzdrać i ruszyła tyłek. Po drodze zatrzymałam się, żeby kupić pączki z jego ulubionego miejsca, a potem pojechałam do mojego najlepszego przyjaciela.
***
Drzwi otworzyły się, gdy tylko zadzwoniłam, ukazując spoconego, uśmiechniętego od ucha do ucha Lionela, który złożył mi niski ukłon, kiedy wchodziłam. Musiał właśnie wrócić ze swojego wielokilometrowego biegu. Ten facet biegał jak zwierzę.
Zastanawiałam się, co jeszcze potrafił robić jak zwierzę. Jego wyjątkowo radosny głos wyrwał mnie z wyjątkowo brudnych myśli.
„Przez chwilę myślałem, że mnie wystawisz, ale potem pomyślałem sobie: 'Nie, nie odważyłaby się. Na pewno pamięta, co było ostatnim razem, kiedy próbowała taki numer'”, powiedział, wciąż się uśmiechając. I wciąż wyglądał tak przystojnie, że aż ślinka ciekła… drań.
Ten „ostatni raz”, o którym mówił, był kilka dni po jednym z moich załamań. Powiedziałam mu wtedy, że mam plany z koleżanką z pracy. Przejrzał moje kłamstwo, pojawiając się pod moimi drzwiami piętnaście minut później z moim ulubionym jedzeniem na wynos i lodami. Oglądaliśmy filmy, a ja pociągałam nosem, podczas gdy on głaskał mnie uspokajająco po plecach.
Leo potrafił być idealną przyjaciółką, kiedy tego potrzebowałam. I potrafił być totalnym utrapieniem, kiedy nachodził go taki nastrój, tak jak właśnie teraz.
„Spadaj, Saint, i nakarm mnie. Jestem głodna.” Było mi wstyd, dokąd jego ciało zaprowadziło moje myśli, i przez to robiłam się marudna.
Jego rozszerzający się uśmiech powiedział mi dokładnie, co zaraz powie, więc machnęłam mu ręką przed twarzą. „Nawet się nie waż powiedzieć czegoś obrzydliwego. Jest na to zdecydowanie za wcześnie.”
„Dobra, dobra… Jezu, jesteś koszmarem z rana. Śniadanie jest gotowe, ale daj mi pięć minut. Muszę wziąć prysznic”, powiedział, kierując się do łazienki i ściągając koszulkę po drodze. Odwróciłam się na pięcie, zanim zaczęłam się nad nim ślinić, i zaczęłam rozglądać się po salonie. Mimo swojej wielkości był ciepłym miejscem z przytulną, domową atmosferą.
Złamane biele i sepie nadawały mu rustykalny charakter. Drewniane belki i staroświecki ceglany kominek to były moje ulubione elementy tego pokoju.
Poszłam do kuchni po szklankę wody i zawołałam: „Minęło już ponad pięć minut, królowo piękności. Jeśli nie wyjdziesz w ciągu minuty, nie dostaniesz ani jednego pączka.” A w następnej chwili zostałam powalona na dywan, rozlewając wodę na bluzkę… ale nie przez tego, o kim pewnie myślicie. Przez cholernie wielkiego psa, który natychmiast zaczął lizać mnie po twarzy.
Co jest dzisiaj z tymi zwierzętami, które mnie przewracają i liżą? Udało mi się wydostać spod tego głazu w psiej postaci, tylko po to, żeby odkryć, że straciłam górny guzik bluzki w tym starciu.
Biedny guzik dosłownie wisiał na włosku, ale dzielnie pilnował, żeby moje atuty nie wypadły na wolność, bo, jak się okazało, koszula, którą wybrałam, pamiętała czasy Jagiellonów.
Powinnam była sprawdzić swój cholerny horoskop przed wstaniem z łóżka, bo na domiar złego Leo wyszedł z łazienki w nisko opadających spodniach i z mokrymi, ociekającymi włosami, wyglądając tak, że zjadłabym go wzrokiem, podczas gdy ja byłam na czworakach, próbując na próżno znaleźć złoty guzik.
Oczywiście drań nie wysuszył włosów ani niczego powyżej pasa. Zbłąkany kosmyk mokrych, ciemnych włosów opadający na czoło i krople ześlizgujące się na jego idealną klatkę piersiową… czy dziewczyna nie może mieć choć chwili spokoju?
A potem, jak w tandetnej komedii romantycznej, stanął jak wryty przede mną, kiedy podniosłam wzrok i zobaczyłam jego pociemniałe oczy wpatrzone w mój dekolt, z dłonią przykrywającą usta. Byłam prawie pewna, że się ze mnie nie śmiał… prawie. Oblizałam nagle suche wargi, a jego ciemne spojrzenie podążyło za tym ruchem.
