Seria Obiekt Testów Tom 3: Wyzwolenie
Autorzy
Tami
Lektury
19.5K
Rozdziały
54
Stworzyła miejsce, w którym potwory mogły żyć bez strachu. To działało. Dopóki coś nie złamało reguł.
Cat się zmienia. Wyspa się zmienia. Sprowadzono ludzkich rekrutów, by pomogli jej w misji hodowania potworów. Ale to, co rośnie w jej wnętrzu, nie przypomina niczego, co istniało wcześniej. To nie jest człowiek. To nie jest potwór. I nie da się tego kontrolować.
Teraz coś starożytnego zaczęło się przyglądać. I czeka, by zobaczyć, co wydarzy się dalej.
Rozdział 1: Thirst Traps
CAT
Des stoi na polanie tyłem do mnie, bez koszulki, a późne słońce oświetla każdą linię jego ciała. Jego spodenki leżą nisko na biodrach. Zbyt nisko. Kazałam mu je tak nosić, a teraz za to płacę, bo widzę mięśnie w dolnej części jego pleców – te, które napinają się, gdy się rusza, i te, które czuję pod dłońmi, kiedy on jest na mnie.
Porusza ramionami tak, jak mu pokazałam, a ten ruch spływa bardzo powoli wzdłuż jego kręgosłupa. Jego biodra się poruszają. Łuski błyszczą na jego żebrach – czarno-złote, pojawiają się na sekundę, a potem znikają pod jego skórą.
Kiedy się odwraca, widzę zarys jego kutasa przez materiał, grubego, nawet gdy jest miękki. Moje ciało reaguje szybciej niż mój umysł. Już czuję pulsowanie między nogami, to znajome, mokre ciepło, więc ściskam uda, bo przecież jesteśmy w pracy.
Wyobrażam sobie, jak by to było, gdyby po prostu się odwrócił, złapał mnie za włosy i wygiął w pół dokładnie w tym miejscu.
Muszę się skupić.
„Okej, teraz przygryź wargę”, mówię głośno. „Powoli”.
Des odwraca głowę tylko trochę, żeby światło padało na jego szczękę. Przygryza dolną wargę tak, jakby próbował przegryźć twardą skórę.
„Nie w ten sposób. Wyglądasz, jakbyś cierpiał”.
„Cierpię”, mówi. „To jest upokarzające”.
„To jest wideo typu thirst trap. Ma sprawić, że ludzie będą chcieli się z tobą pieprzyć”.
„Ludzie już chcą się ze mną pieprzyć”.
„Ludzie, którzy cię jeszcze nie poznali, Des”.
Podchodzę do niego i podnoszę jego podbródek dwoma palcami. Mój kciuk przesuwa się po jego szczęce, zanim cofam rękę. Jeśli będę się z nim pieprzyć za każdym razem, gdy stoi przed kamerą, nigdy tego nie skończymy. „O tak. Zrób to z wargą jeszcze raz, ale z przekonaniem”.
On to robi. I tym razem to działa. Okej, chrzanić to. Wideo typu thirst trap może poczekać...
„Dlaczego on tak gryzie swoją wargę?”, pyta Mehdi za moimi plecami. Patrzy na ekran.
Potrzebuję sekundy, żeby opanować moje sprośne myśli. „Bo to jest gorące”.
„A dla kogo to właściwie jest?”, dodaje Lima ze skrzyżowanymi ramionami. Od dwudziestu minut opiera się o drzewo i ogląda tę katastrofę. Jest następny w kolejce i dobrze o tym wie.
„Dla ludzi. Takich, jakich szukamy”.
Des wypuszcza powietrze. „Nie podoba mi się to”.
„Nie musi ci się to podobać. Masz tylko wyglądać, jakby ci się podobało”.
To zapewnia mi spojrzenie, które mogłoby zabić. Ale to mnie nie powstrzymuje.
Chwilę później kończymy nagrywanie. Des zakłada koszulkę jak człowiek wypuszczony z więzienia, a Lima nawet nie ukrywa ulgi, kiedy mówię mu, że jego wideo zrobimy jutro.
Oczywiście te filmy nie mają sugerować, że Des i Lima są do wzięcia. Mają po prostu przyciągnąć uwagę ludzi na wystarczająco długo, żebym mogła wyjaśnić, co ma do zaoferowania wyspa. A jeśli dwóch bardzo przystojnych mężczyzn jest najskuteczniejszym sposobem, żeby to zrobić, to kim jestem, żeby dyskutować z dobrym marketingiem?
Kiedy wszyscy się zbierają, siadamy w starym miejscu, w którym kiedyś mieszkaliśmy z Desem.
„Więc w końcu zdecydowałaś, że wszyscy się przeprowadzamy?”, pyta Mehdi.
Kiwam głową. „Tak. Jutro. Ale najpierw chcę omówić plan”.
„Jest jakiś plan?”, pyta Lima.
„Zawsze jest jakiś plan”, mówię. „Thirst trapy to pierwszy krok. Publikujemy treści, budujemy grono odbiorców, wzbudzamy zainteresowanie. Ale obserwujący to nie rekruci. W końcu musimy znaleźć tych, którzy nie uciekliby na widok tego, jak Des naprawdę wygląda”.
„Urocze”, mruczy Des.
„Wiesz, co mam na myśli. Ludzi takich jak ja. Ludzi, którzy by zostali”.
„A po co nam więcej ludzi?”, pyta Richard.
„Bo nie dam rady zrobić tego sama”, mówię. „Jest was zbyt wielu, a ja jestem jedna. Jeśli ta wyspa ma działać – naprawdę działać – potrzebujemy więcej ludzi, którzy będą chcieli tu być. Chętnych do rozmnażania się. Gotowych zaangażować się w coś, przed czym większość by uciekła”.
„Więc szukasz wariatów”, mówi Mehdi z uśmiechem.
„Szukam odważnych ludzi. Jest różnica”.
„Czy aby na pewno?”, pyta Lima, ale też się uśmiecha.
„Filmy już zyskują popularność”, kontynuuję. „Ludzie je oglądają. Niektórzy z nich są... bardzo entuzjastyczni”.
„Wobec czego dokładnie?”, pyta Richard. „Bardzo ciężko pracowałem, żeby utrzymać nas w ukryciu”.
„Nie wobec ciebie osobiście. Wobec potworów. Kryptyd. Niektórzy nawet fantazjują o bogach”.
Richard sztywnieje. „Nie używaj tego słowa”.
Zerkam na niego. On już odwraca wzrok.
„Dobrze. W każdym razie zaczynamy normalnie, a w przypadku tych, którzy zostaną, przesuwamy granice. W końcu znajdziemy tych, którym naprawdę zależy”.
„Czy to nie jest niebezpieczne?”, pyta Des. „Ludzie mogą nas zdemaskować”.
„Filmy o kryptydach istnieją od dziesięcioleci i nikt nie traktuje ich poważnie. Są ludzie, którzy naprawdę wierzą w Wielką Stopę”.
„Hej”, mówi Richard swobodnie. „To miły facet. Po prostu samotnik”.
Gapię się na niego. „Co?”
„Woli żyć sam. Spotyka się z Sasquatchem tylko raz czy dwa razy na dekadę”.
„To są informacje, które muszę znać!”
Richard tylko chichocze.
Kiedy on i Des dyskutują o tym, co można udostępniać w sieci, ja spoglądam na Limę. Wygląda, jakby chciał coś powiedzieć – jego usta lekko się otwierają. Ale nikt poza mną tego nie zauważa. Richard wciąż mówi, Des odpowiada, a moment mija. Lima znowu zamyka usta, a ja postanawiam, że zapytam go o to później.
„I w ten sposób zdobywamy obserwujących?”, pyta Mehdi. „Przez filmy tych dwóch bez koszulek?”
„Des i Lima bardzo ciężko pracowali”, mówię z dumą.
„Wcale nie pracowaliśmy ciężko. Byliśmy wykorzystywani. To oczywiste”. Des krzyżuje ramiona.
Lima tylko wzrusza ramionami, co sprawia, że reszta z nas się śmieje.
„Poczekajcie, aż zobaczycie, co zaplanowałam na później”. Uśmiecham się szeroko na widok ich min.
***
Kiedy większość naszej małej grupy się rozchodzi, Des i ja spacerujemy po wyspie trzymając się za ręce. Tak wiele się zmieniło.
Zwerbowaliśmy więcej potworów. Richard przeszukał świat i znalazł ukryte miejsca, gdzie wciąż żyły wyrzutki. Poznałam wielu z nich, ale jest ich tak dużo, że trudno to ogarnąć.
Mehdi i Nadira będą mieli tu własną małą chatkę i wiem, że będzie urocza. Nigdy jednak nie zdecydowali, czy chcą mieć małe dżiny – jeśli to w ogóle możliwe. Żadne z nich tego nie wie.
Lazarus będzie miał mały las, którym będzie się dzielił z trzema innymi centaurami i wilkołakami. Nadal nie znaleźliśmy drugiego inkuba, co będzie trudne dla Sylvana. Może umieścimy go również blisko lasu, niedaleko chatki dżinów.
A smoki... o rany.
„Myślisz o nich, prawda?”, Des chichocze.
„Po czym poznajesz?”
„Kąciki twoich ust zawsze wędrują w górę, kiedy o nich myślisz”.
„Trudno się nie uśmiechać. Ruis to taki słodziak, a Jovi wydaje się zdeterminowany, żeby go przebić. Sion to po prostu... Sion. Pełen pasji. Niedawno odkrył w sobie talent do swatania, co jest niezwykle zabawne”.
„Swatania? Kogo z kim?”, pyta Des. Jest wyraźnie zdezorientowany.
„Potworów. Nie zawsze są z tego zadowolone, ale co zrobisz? To, czego Sion chce, zazwyczaj dostaje”.
„Satis też wpadł w kłopoty”, mówi Des ze śmiechem. „Słyszałaś?”
„Nie. Co on znowu zrobił?”
„Usłyszał, że Nadira nie była zadowolona z tego, jak Mehdi ją traktował”.
„Ojej”.
„Dokładnie. Postanowił więc upewnić się, że będzie wyjątkowo zadowolona”.
„I niech zgadnę... w smoczej formie?”
„Oczywiście. Mehdi nie był szczęśliwy, kiedy ich na tym przyłapał”.
Śmieję się. „Mogę to sobie wyobrazić. Ale Mehdi w końcu ochłonął, prawda?”
„Jasne. Zwłaszcza kiedy poznał prawdę – ta plotka wcale nie była prawdziwa. Nadira nigdy nie narzekała, po prostu kitsune chciał się trochę zabawić. Ale Mehdi szybko to zrozumiał i się uspokoił”. Des uśmiecha się łobuzersko. „Zrobiłaś z niego wielkiego, niebieskiego głupca o miękkim sercu. Kiedyś sam był złośliwy. Nawet nikczemny”.
„Był po prostu źle zrozumiany”.
Robię pauzę, po czym pytam: „Widziałeś ostatnio Verana?”
Des kręci głową. „Jest na misji”.
„Jakiej misji?”
„Własnej”. Des się śmieje. „Zdecydował, że znajdzie każdego potwora na tej ziemi i go uratuje”.
„A jak dokładnie zamierza to zrobić?”
„Przez internet”. Des otwiera dla nas portal.
„To właściwie jest mądre”, mówię, gdy przez niego przechodzimy. „Chciałam z tobą o tym porozmawiać”.
„Słucham”.
„Chodzi o te thirst trapy... może moglibyśmy zrobić mały trening”.
Des wygląda bardzo poważnie, przez co zaczynam chichotać. „Trening? W jaki sposób?”
„Chcę, żebyś mnie wypieprzył, Des. To wszystko”. Kiedy to mówię, wygląda na zaskoczonego, bo spodziewał się prawdziwego treningu, ale wydaje się bardzo chętny, by spełnić moją prośbę.
