Seria Carrero, książka dodatkowa: Oczami Alexiego
Autorzy
L. T. Marshall
Lektury
17.1K
Rozdziały
61
To jest dodatek do trylogii The Carrero Contract.
Za garniturami, drapaczami chmur i cieniami nowojorskiego półświatka, Alexi Carrero rządzi z chłodną precyzją. Jednak w tych ekskluzywnych scenach lód zaczyna pękać. Ten bonusowy tom zagłębia się w umysł Alexiego – ujawniając to, co naprawdę płonęło pod powierzchnią podczas jego zagmatwanej, wybuchowej historii miłosnej z płomiennorudą kobietą, która wywróciła jego świat do góry nogami. Od układów na zapleczu po napięcie w sypialni, fani w końcu otrzymują momenty, których pragnęli – z jego punktu widzenia. Jest surowo, bezwzględnie i boli dokładnie tak, jak powinno.
Rozdział 1: Inwestycja
CZĘŚĆ 1: SPRZEDAŻ DUSZY
Patrzę na nieruchomą postać na łóżku, a pikanie maszyn upiornie odbija się echem wokół mnie. To jedyne dźwięki, które docierają do mnie w ciemnościach tej nieoświetlonej sali. Jest tu niewiarygodnie cicho, mimo że to prywatny pokój w jednym z najbardziej zatłoczonych szpitali w Nowym Jorku, i to w weekendową noc.
Jedyne światło zapewnia księżyc za oknem za moimi plecami oraz subtelne, pełne cieni migotanie sztucznego światła z korytarza, przebijające się przez każdą szczelinę zamkniętych drzwi.
Sprawdzam zegarek po raz dziesiąty; wiem, że powinienem był już wyjść i zaczynam się niecierpliwić. Cyfry świecą w ciemności, przypominając naglący sygnał, bym się pospieszył i wreszcie ruszył, ale coś każe mi tu zostać, dopóki ona się nie obudzi.
Jakaś niewidzialna siła trzyma mnie w miejscu, gdy czekam cierpliwie i rozmyślam o planach na resztę wieczoru. Rzadko mam teraz chociaż pięć minut tylko dla siebie, ale delektuję się tą chwilą spokoju, by zaplanować kolejny krok wobec ludzi, z którymi wciąż muszę się spotkać — i wobec niej.
Prawie się nie poruszyła, odkąd tu wszedłem. Nie daje żadnych oznak faktycznego przebudzenia, choć w ciągu ostatnich dwudziestu sześciu minut kilka razy się wierciła. Pielęgniarki nafaszerowały ją lekami przeciwbólowymi i dobrze sobie radzą, by zatrzymać tę śpiącą królewnę w krainie snów.
Mój telefon dyskretnie wibruje w kieszeni, zniecierpliwiony, bym wreszcie ruszył. Mico pewnie pyta, na co czekam, siedząc na dole w samochodzie z włączonym silnikiem. Mamy dzisiejszej nocy jeszcze tyle do zrobienia po tej spierdolonej akcji, gdy ludzie Tylera zabrali jedną z moich.
Ten głupek porwał małą Sophie i wciąż oddycha, chociaż to nie był mój wybór. Władowałbym kulę w czaszkę tego durnego skurwysyna, gdyby to zależało tylko ode mnie.
Sophie to rodzina. Nawet jeśli nie łączą nas więzy krwi, to tak jakby łączyły, a nikt nie zadziera z rodziną Carrero, dopóki mam coś do powiedzenia. Patrzyłem, jak ten dzieciak dorasta przez ostatnie lata, i uważam ją za jedną z nas; czuję do niej prawdziwe przywiązanie.
Tyler jest jednak ważny dla sojusznika, co oznacza, że muszę grać grzecznego i przestrzegać zasad, by utrzymać przyjazne relacje wbrew wszelkim moim instynktom. To zbawienie Tylera.
Skręca mnie od tego w środku, przez co jestem wściekły i spięty; te fale surowych, zwierzęcych pragnień krążą we mnie w szale, który muszę trzymać na wodzy. Możliwość zmycia tej zniewagi i trwałego usunięcia Tylera znacznie bardziej ukoiłaby mój gniew, zamiast stania w cichym szpitalnym pokoju z obcą dziewczyną i rozmyślania o tym wszystkim.
To nie ucisza tej części mnie, która wyostrza się, gdy ktoś zapomina, z kim rozmawia. Okaż mi brak szacunku, podważ mój autorytet — a ja tego nie zapomnę. To potężny błąd.
Nie jestem dobry w czekaniu. Już teraz niepokój wywołany bezruchem pulsuje w każdym moim mięśniu i zakończeniu nerwowym.
Moja rodzina to moja jedyna prawdziwa słabość, przypominająca zapalnik, który powinien nieść za sobą wyraźne ostrzeżenie dla wszystkich. Zżera mnie to od środka i wypycha wrzącą złość na zewnątrz w najgorszy możliwy sposób. Świadomość, że ktoś odważył się dotknąć kogoś z nich, kogoś z moich bliskich, kogo kocham i o kogo dbam — ale dobrze radzę sobie z kontrolowaniem tego. Na zewnątrz zawsze jestem mistrzem samokontroli.
W końcu w tym jestem najlepszy. Z zewnątrz czysta karta, podczas gdy w środku szaleje burza. Niepokój mojego umysłu i ciała jest ukryty tak, by nikt nie wiedział, że w ogóle istnieje. Słynę z chłodnej i zimnej aparycji, ale bardzo niewielu wie o chaosie, który we mnie drzemie.
Wynikiem tego błędu jest to, że ta laska, która leży teraz przede mną w łóżku, należy do mnie, nawet jeśli wygląda, jakby poszarpały ją psy i jest na wpół martwa.
Nie to, żebym potrzebował w życiu jakiejkolwiek kobiety, a już na pewno nie takiej, która jest mi winna pięćdziesiąt kawałków. Mam wystarczająco dużo panienek do pieprzenia i nie pragnę niczego więcej. Uratowanie Sophie wiązało się z ceną i balastem, którego absolutnie nie potrzebowałem.
Camilla Walters — niesławna imprezowiczka i dilerka bogatych oraz sławnych tego miasta. Znana z szemranych interesów, przez które wpadła w kłopoty, a jej czas dobiegłby końca, gdybym nie zapłacił długu, żeby ocalić jej skórę. Powodem była Sophie, a przynajmniej tak sobie wmawiałem.
Nie potrzebuję tej kłopotliwej dziewczyny.
Mogłem odzyskać Sophie bez pomocy tej laski, gdybym tylko chciał. Wydawało się jednak, że Sophie jest jej przyjaciółką, a ja zawsze staram się uszczęśliwiać moich bliskich.
Chociaż…
Nie byłbym jednak do końca szczery, mówiąc, że Sophie była głównym powodem.
Patrząc na nią teraz, odtwarzam w głowie moment, w którym moi ludzie wyciągnęli tę rudą z samochodu i ostrożnie przenieśli do jednej z terenówek, by przywieźć ją tutaj.
To była tylko sekunda, mignięcie poobijanej twarzy, nienaturalnie jasnych włosów i zakrwawionych ubrań na wysokim, smukłym ciele godnym uwodzicielki. Mimo opłakanego stanu, stała prosto, z wystarczającymi krągłościami, by przyciągnąć wzrok. Obcisłe, choć brudne ubrania krzyczały o klasie i drogim guście.
Wyzywająco uniosła podbródek i szła jak królowa, prawie bez niczyjej pomocy zmierzając do czekającego samochodu, mimo tego wszystkiego, co jej zrobili.
To nie była szara myszka.
To był ktoś, na kogo warto zwrócić uwagę.
Nie mam pojęcia, dlaczego tak na nią patrzyłem, gdy odchodziła. Każdy jej ruch i gest mówił, że jest urodzoną graczką z wyćwiczoną gracją, która prawdopodobnie sprawiała, że mężczyźni miękli u jej stóp. Zdekoncentrowany w tamtej chwili, ignorowałem żałosne błagania i przeprosiny Tylera, który pocił się ze strachu na samą myśl, że jego czas dobiegł końca.
Obserwowałem ją trochę zbyt uważnie. W tamtej krótkiej chwili obserwacji postanowiłem, że jej pragnę.
Nie potrafię tego wyjaśnić.
