Seria Miłość i Obsesja, Tom 1: Jej Pan Hardman
Autorzy
M. A. L'amour
Lektury
313K
Rozdziały
39
Harper zostawia za sobą lata szkolne, przekonana, że w końcu uwolniła się od chłopaka, który sprawiał, że każdy dzień przypominał bitwę. Ryker to wspomnienie, które wolałaby pogrzebać – nierozerwalnie związane z ciętymi słowami, lodowatym spojrzeniem i emocjami, których nigdy do końca nie rozumiała.
Jednak dystans nie wymazuje wszystkiego. Gdy ich drogi ponownie się krzyżują, przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć. Znane napięcie powraca, lecz tym razem ma w sobie inny odcień, o wiele bardziej skomplikowany niż zwykła niechęć.
Harper zostaje uwięziona między tym, co pamięta, a tym, co zaczyna dostrzegać, gdy kolejne warstwy opadają, a dawne pewniki się zacierają. Więź, z którą niegdyś walczyła, trwa nadal w nieoczekiwany sposób, przyciągając ją bliżej właśnie wtedy, gdy powinna odejść. Nagle okazuje się, że pójście naprzód jest znacznie trudniejsze, niż kiedykolwiek przypuszczała.
Rozdział 1
HARPER
Nadszedł wreszcie dzień rozdania dyplomów. Powietrze było pełne ekscytacji i oczekiwania. Stałam w kolejce w todze i birecie. Moje serce biło szybko, a dłonie się spociły.
Nie tylko koniec studiów sprawiał, że byłam jednocześnie radosna i zdenerwowana. Cieszyłam się, że wreszcie będę mogła żyć bez strachu i bez niepokoju... i bez mojego koszmaru.
Przez te wszystkie dni unikałam go jak ognia. Jednak dzisiaj nie dało się przed nim uciec. Ceremonia była mała i wszyscy zebrali się w jednym miejscu.
Czułam, że stoi tuż za mną. Jego intensywne spojrzenie niemal wypalało mi dziurę z tyłu głowy.
Starałam się zachować spokój. Rozejrzałam się, szukając przyjaznej twarzy w tłumie. Zobaczyłam moją najlepszą przyjaciółkę, Emily. Posłałam jej słaby uśmiech.
Wreszcie miałyśmy razem skończyć szkołę. Emily zawsze była przy mnie, żeby mnie wspierać. Dzisiejszy dzień nie był pod tym względem inny.
Bezgłośnie wypowiedziała słowa otuchy, przypominając mi, żebym była silna. Poprawiła swój biret i puściła do mnie oko.
Głos dziekana zabrzmiał z głośników. Ogłosił on oficjalne rozpoczęcie ceremonii.
Wzięłam głęboki oddech, gdy kolejka absolwentów ruszyła z miejsca. Zrobiłam krok do przodu, zbliżając się do sceny. I wtedy to poczułam — delikatne otarcie o ramię.
Odwróciłam lekko głowę i stanęłam twarzą w twarz z Rykerem. Jego bystre, niebieskie oczy spojrzały prosto w moje. Na krótką chwilę zamarłam.
Żołądek skręcił mi się z nerwów, a w gardle poczułam ucisk. Każdy nerw w moim ciele krzyczał, żebym odwróciła wzrok.
Przez lata skutecznie unikałam tych oczu. Kiedy tylko na mnie patrzyły, zaraz spotykało mnie coś okrutnego. Zimny dreszcz strachu przebiegł mi po plecach.
Przypomniałam sobie dzień, w którym buntowniczo spojrzałam mu w oczy. Chwilę później zagonił mnie w róg. Wciąż pamiętałam, jak mocno ściskałam wtedy książki. To samo lodowate spojrzenie przygwoździło mnie do ziemi.
Pochylił się w moją stronę tak blisko, że czułam jego oddech na policzku. Świat dookoła mnie się skurczył. Z trudem łapałam powietrze.
Przez jedną przerażającą sekundę myślałam, że on... Nie. Ale naprawdę myślałam, że on zamierza mnie pocałować!
Zamiast tego jego ręka wystrzeliła i chwyciła mnie mocno za włosy. Pisnęłam z bólu. Pociągnął moją głowę lekko do tyłu i drwiąco się uśmiechnął.
„Związuj je” – mruknął chłodno. Przed puszczeniem mnie zwinął moje włosy w niedbały kok. Skóra głowy mnie piekła, ale upokorzenie bolało znacznie bardziej. On od zawsze nienawidził moich włosów.
To była tylko jedna z wielu krzywd, które mi wyrządził.
Wtedy przed oczami mignął mi nasz pierwszy wspólny dzień w szkole.
Kampus tętnił życiem, a studenci spieszyli się na zajęcia. Czułam ich ogromne podekscytowanie, ale sama byłam bardzo zdenerwowana. Brałam głębokie oddechy. Starałam się uspokoić nerwowe skurcze w brzuchu wywołane silnym stresem. Moje oczy nerwowo błądziły po kampusie.
Szłam właśnie na swoje pierwsze zajęcia. Mocno ściskałam książki, próbując znaleźć odpowiednią salę i wmieszać się w tłum. Nagle poczułam klepnięcie w ramię.
Odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego chłopaka, który nade mną górował. Uśmiechał się złośliwie, a biła od niego wielka pewność siebie. Miał bardzo bystre, niebieskie oczy.
Jego idealnie ułożone, ciemnoblond włosy podkreślały ostrą linię szczęki. To dodawało mu jeszcze więcej arogancji. Koszulka opinała jego szerokie ramiona. Kiedy skrzyżował ręce, wyglądał bardzo potężnie i groźnie.
„Co my tu mamy?” – powiedział, a jego głos był pełen arogancji. „Wyglądasz jak zagubiona mała owieczka, która weszła prosto do jaskini lwa.”
Zignorowałam jego ton. Szybko zamrugałam i posłałam mu szeroki uśmiech. Byłam w tej szkole nowa i pomyślałam, że mogę poprosić go o pomoc. „Cześć, co słychać? Jestem Harper…”
„Harper, tak?” – zakpił i zmrużył oczy. Nie potrafiłam odgadnąć jego myśli. Jego całkowicie pusta twarz wzbudzała we mnie dziwny niepokój.
„Tak właściwie to próbuję się tu odnaleźć” – powiedziałam cicho. „Wiesz może, gdzie jest budynek Wing?”
Jego głośny śmiech odbił się echem po korytarzu. To przyciągnęło uwagę ciekawskich gapiów. Zauważyłam, że patrzyli w moją stronę ze strachem i wielkim zdziwieniem.
„Ryker!” – zawołał jakiś głos, a zaraz potem usłyszałam szybkie kroki.
Jakiś chłopak wskoczył na plecy mężczyzny stojącego przede mną. Śmiał się i wesoło potrząsał jego ramionami. Dwaj inni chłopacy chichotali, patrząc w moją stronę.
„Ehm.” Odchrząknęłam. „Sama to znajdę.” Mój głos był opanowany, chociaż w środku cała trzęsłam się ze strachu.
„Nie, nie, nie. Nie tak szybko. Kto to jest?” – zapytał ten nowy chłopak. Przyglądał mi się z zaciekawieniem. „Dziewczyna w bluzie z kapturem i spódnicy.”
Czy on właśnie naśmiewał się z moich ubrań?
„Zapytała mnie, gdzie jest budynek Wing” – powiedział Ryker niezwykle znudzonym głosem.
Chłopacy wybuchnęli bardzo głośnym śmiechem.
„Och, więc potrzebujesz pomocy Rykera? Jakie to urocze” – zakpił chłopak z czarnymi włosami. Jego głos ociekał złośliwym sarkazmem. „Ale obawiam się, że zapytałaś niewłaściwego gościa.”
Z każdą chwilą sprawiali, że czułam się coraz gorzej. Nie chciałam, żeby zauważyli moją słabość. Jednak wiedziałam, że wszystko widać na mojej twarzy. Teraz bezlitośnie wykorzystywali to dla własnej rozrywki.
I wtedy wreszcie to do mnie dotarło. Niewłaściwy gość…
W każdej szkole jest jakiś niewłaściwy gość…
Przełknęłam nerwowo ślinę. Dręczyciele i szkolne łobuzy byli po prostu wszędzie.
Już wcześniej spotkałam kogoś takiego. To byli ludzie, którzy lubili zadawać innym ból. Czerpali ogromną przyjemność z tego, że ktoś czuł się przy nich mały i bezradny.
Wzięłam głęboki oddech. Zebrałam w sobie całą możliwą odwagę. I to nawet mimo tego, że nogi ugięły się pode mną ze strachu.
„Sama znajdę drogę. Przepraszam, że wam przeszkodziłam.” Odwróciłam się, żeby odejść, ale Ryker nagle się odezwał.
„Budynek Wing jest prosto przed tobą. Idź tą alejką, a potem skręć w lewo” – powiedział głosem zupełnie wypranym z emocji.
Odwróciłam się, by znowu na niego spojrzeć. On tylko przekrzywił głowę i zmrużył oczy. Czy zawsze tak wyglądał? Zachowywał się tak, jakby wszystko dookoła go denerwowało.
„Dziękuję” – odpowiedziałam z naprawdę szczerą wdzięcznością. Zauważyłam jednak złośliwy uśmiech na twarzy jego kolegi. Mój własny uśmiech natychmiast zbladł. Szybko się odwróciłam i odeszłam.
Od tamtej pory doskonale wiedziałam, że mam kłopoty.
I wcale się nie myliłam. Przez niego zawsze żałowałam wyboru tej szkoły.
Każdego dnia żyłam w ciągłym strachu. A teraz stałam w kolejce bardzo blisko niego. Znów czułam ten sam dawny strach, który mocno ściskał mnie od środka.
Wzięłam głęboki, wyciszony oddech. Zmusiłam się z całych sił, by nie wzdrygnąć się pod ciężarem jego wzroku.
Szybko odwróciłam spojrzenie.
„Harper.”
Wzdrygnęłam się.
Czy on mnie właśnie zawołał?
Często przezywał mnie różnymi słowami. Ale nigdy nie używał mojego imienia. Przez to byłam jeszcze bardziej przerażona. Czego on znowu ode mnie chciał?
Głośny głos dziekana sprowadził mnie z powrotem do rzeczywistości. Nasza długa kolejka powoli przesuwała się do przodu. Strach ściskający moje serce zaczął powoli znikać. Zamiast niego poczułam bardzo dziwne, mieszane emocje.
Wzięłam kolejny głęboki oddech i szczerze się uśmiechnęłam. W dniu rozdania dyplomów mieliśmy wesoło świętować nasze szkolne sukcesy. Nie mogłam pozwolić, żeby obecność Rykera zepsuła mi ten wspaniały dzień.
Wyprostowałam się i dumnie uniosłam głowę. Postanowiłam, że dzisiaj w końcu stawię czoła swojemu strachowi. Chciałam jak najlepiej wykorzystać ten ważny dla mnie czas.
Później w łazience spojrzałam na siebie w wielkim lustrze. Cieszyłam się, że mi się to wszystko udało. Uśmiechnęłam się — szerokim, niezwykle szczerym uśmiechem.
To był mój ostatni dzień. Nigdy więcej nie musiałam go już oglądać.
Umyłam i dokładnie wysuszyłam ręce. Potem pchnęłam drzwi wyjściowe i stanęłam jak wryta.
Ryker opierał się jednym ramieniem o wyłożoną kafelkami ścianę. Miał skrzyżowane na piersi ręce. Wyglądał zupełnie tak, jakby na kogoś czekał.
Moje tętno nagle przyspieszyło, a ja instynktownie cofnęłam się o krok. Jego niebieskie oczy przygwoździły mnie do podłogi. Zrobiły to dokładnie tak jak zawsze.
Wielki strach ogarnął moje serce. Od razu spuściłam wzrok w dół.
„Musimy pogadać” – powiedział cicho.
Na te słowa poczułam silny ucisk w klatce piersiowej. Wróciły do mnie wszystkie złe wspomnienia. Przypomniałam sobie jego okrucieństwo i złośliwe drwiny. Poczułam ból, gdy ciągnął mnie za włosy, kiedy tylko miałam je rozpuszczone. To wszystko uderzyło we mnie w jednej chwili.
Powinnam była się odwrócić. Powinnam była natychmiast uciec. Zamiast tego stałam bez ruchu. Cała trzęsłam się w środku z wielkich nerwów.
Poczułam, jak mocno uginają się pode mną kolana.
On zrobił mały krok. A ja znowu się wzdrygnęłam.
„Harper.”
Zesztywniałam. Ale nie z powodu jego zazwyczaj szorstkiego głosu. Zrobiłam to przez ogromną łagodność w jego tonie. To ona sprawiła, że wreszcie na niego spojrzałam.
Nasze spojrzenia nagle się spotkały. Jego bystre oczy wyraźnie złagodniały.
Na jego twarzy pojawiło się dziwne uczucie. To wcale nie była pogarda. To nie był żaden gniew. To było coś zupełnie innego. Coś, czego nigdy nie spodziewałam się tam zobaczyć.
Skrucha?
