Seria Knight, Księga 1: Rycerz bierze Gońca
Autorzy
Laila Callaway
Lektury
171K
Rozdziały
27
Lana skończyła z całowaniem żab — i marnych naśladowców drapieżnika ze swoich snów. Pragnie mężczyzny, który naprawdę będzie potrafił ją ścigać; kogoś, kto poczuje tę samą pierwotną więź, o której zawsze marzyła. Tymczasem Erick ma problem innej natury: jako prezes matrymonialnego imperium otrzymuje ultimatum — musi szybko znaleźć żonę. Sęk w tym, że jedyna kobieta, która budzi w nim instynkty, nie daje się łatwo złapać.
Kiedy ich światy się zderzają, lecą iskry, instynkty biorą górę i zaczyna się gra. Ale kto w tym pościgu jest tak naprawdę łowcą, a kto zwierzyną?
Rozdział 1: Idealny facet
LANA
„Dlaczego tak się uśmiechasz?” – pytam, mrużąc oczy i patrząc na Chrisa. – „Pierdnąłeś?”
Parska śmiechem, odchylając głowę do tyłu. Kręci głową. „Nie, nie pierdnąłem. Uśmiecham się, ponieważ, wierz lub nie, jestem szczęśliwy.”
„Och, też za tobą tęskniłam” – mówię do niego przekornie.
Przewraca oczami i obejmuje mnie ramieniem. Wdycham zapach jego wody kolońskiej o nucie pikantnej pomarańczy. Chris to mój najlepszy przyjaciel gej. Nie widziałam go od miesiąca.
Pojechał z rodziną do Grecji na dwa tygodnie. Potem pojechałam z siostrą do Hiszpanii na kolejne dwa. Czasowo zgraliśmy się do dupy. Naprawdę za nim tęskniłam.
„Oczywiście, że też tęskniłem. Ale tak naprawdę jest inny powód mojego uśmiechu. Ma na imię Paul.”
„Paul?” – odwracam się do niego i szeroko uśmiecham. – „Paul? Błagam, powiedz, że to ktoś, z kim się spotykasz. Oby to nie było imię twojego nowego dildo.”
„Och, jest o wiele lepszy niż dildo” – uśmiecha się Chris. – „To mój chłopak.”
„Nie gadaj! Naprawdę? Och, Chris, to wspaniale!”
„Jest całkiem niesamowity” – zgadza się Chris. Jego oczy błyszczą, gdy myśli o swoim facecie.
„Więc opowiedz mi o nim.”
„Ma trzydzieści jeden lat i jest agentem nieruchomości. Odnosi duże sukcesy. Ma własną firmę i tak dalej. Poznałem go po powrocie z Grecji. Umówiłem się z nim na oglądanie kilku mieszkań. Zaczęliśmy rozmawiać i cóż, reszta to już historia.”
„Więc jak długo się spotykacie?”
„Od tego pierwszego spotkania dwa tygodnie temu. Na pierwszej randce powiedział mi, że chce związku na wyłączność. Nie chciał, żebym spotykał się z kimkolwiek innym. To było naprawdę gorące. Wcale nie był kontrolujący ani zaborczy. To było po prostu... seksowne, jak dobrze wiedział, czego chce” – mówi i wzdycha z zadowoleniem.
„Tak bardzo się cieszę twoim szczęściem” – mówię mu i ściskam jego dłoń.
„A jak tam twoje życie miłosne?” – pyta. Wyciągam wtedy z lodówki butelkę wina i dwa schłodzone kieliszki.
„Ugh, możemy o tym nie rozmawiać?” – jęczę. – „Wystarczająco żenujące jest to, że muszę tak żyć. A co dopiero o tym mówić.”
„Ciii, jestem twoim najlepszym przyjacielem. Po to właśnie tu jestem. Porozmawiaj ze mną.”
„Nie istnieje” – mówię mu i wzdycham ciężko.
Nalewam nam po kieliszku wina i odkładam butelkę. Opadam na kanapę z dużym kieliszkiem w dłoni. Chris siada obok mnie i popija swoje wino.
„Myślałem, że założyłaś konto w tej nowej aplikacji randkowej?”
„To taka sama sytuacja, jak z innymi” – przyznaję. – „Oni nie wiedzą, czego chcę.”
Chris patrzy na mnie wyczekująco. Czeka, aż będę kontynuować.
„Trudno jest znaleźć faceta, który nie traktuje tego jak pokaz siły, wiesz?” – Obracam nóżkę kieliszka między dłońmi, gdy o tym mówię. – „Jeśli powiem jednemu z tych kolesi z aplikacji, że mam fetysz Primal, to reagują na dwa sposoby. Albo myślą, że jestem jakimś dziwakiem w łóżku i zgodzę się na wszystko. Próbują wsadzić mi coś w tyłek albo związać mnie bez pozwolenia. Albo myślą, że to pretekst, żeby mnie uderzyć. Biorą mnie za masochistkę, która uwielbia być bita. Oni tego po prostu nie rozumieją.”
Bycie Primal ma tak wiele warstw. Ci bezradni faceci nie potrafią nawet zarysować powierzchni. Nie mają pojęcia, dlaczego lubię to, co lubię. Nie poświęcają czasu, aby zapytać, dlaczego, co lub w jaki sposób chcę to robić. Słyszą tylko, że mam fetysz i wariują z dziecięcej ekscytacji.
Biedny Chris sprawił, że tama pękła. Słowa po prostu ze mnie płyną. To raczej nie jest temat, na który mogę się wyżalić rodzicom.
„Tak bardzo boję się nawet o tym wspominać, że milczę. Idę na kompromis i uprawiam zwykły seks. Cały czas mam zamknięte oczy i odgrywam w głowie swoje fantazje.”
Chris krzywi się i klepie moją dłoń. „Ach, kochana, to jest chujowe.”
Dobrze wie, jak to jest odgrywać fantazję we własnej głowie. Chris dokonał coming outu dopiero, gdy miał dwadzieścia lat. Przez dwa lata uprawiał seks z kobietami. Zamykał oczy i udawał, że to faceci.
„Dlaczego nie pójdziesz do seks-klubu? Muszą istnieć grupy lub miejsca dla ludzi z tym samym fetyszem, prawda? Bóg jeden wie, że masz wystarczająco dużo książek na ten temat” – mówi. Wskazuje na książki o fetyszu Primal na mojej półce.
Mają swoją własną półkę i honorowe miejsce. To właśnie te historie powstrzymują mnie przed utratą nadziei. Są też głównym źródłem moich fantazji.
„Bo ludzie tam albo mają już partnera do zabaw, albo są kurewsko przerażający. Poszłam do takiego klubu raz i do dziś mam uraz. To było takie zboczone. Oczywiście nie sprawdzali wystarczająco dobrze swoich gości” – wyjaśniam. Wzdrygam się na to wspomnienie.
Faceci czaili się tam po kątach. Ślinili się i otwarcie gapili na przechodzące kobiety, nieważne czy były zajęte, czy nie. Całość wydawała się sprośna, brudna i okropna. Zupełnie nie tak wyobrażam sobie mój własny związek Primal.
„Widziałeś ten artykuł o chłopaku, który przypadkowo udusił swoją dziewczynę podczas seksu? Próbowali zabaw z podduszaniem” – wypalam do Chrisa. – „To właśnie mnie przeraża. Na świecie jest mnóstwo pieprzonych amatorów. Nie wiem, jak znaleźć kogoś, kto wie, czego chcę. Kogoś, kto jest dewiantem seksualnym, a nie wściekłym zboczeńcem.”
Chris znów mnie obejmuje i ściska. „Przykro mi, Lana. Gdybym był hetero, byłbym twoim facetem. Ale tak się składa, że naprawdę kocham kutasy.”
„Tak” – parskam. – „Ja też.” Biorę kolejny łyk wina. „Będę musiała polegać na zwykłym seksie. Zrobię tak, dopóki nie znajdę faceta, w którym się zakocham. Wtedy będę mogła mu opowiedzieć o Primal i go tego nauczyć.”
Chris chrząka. „Ale uczenie swojego drapieżnika, jak ma na ciebie polować, nie jest zbyt seksowne, prawda?”
Zataczam palcem kółko na krawędzi kieliszka. Z przygnębieniem kręcę głową. „Nie, nie jest.”
Oboje przez chwilę milczymy. Zaczyna dręczyć mnie poczucie winy. Nie widziałam Chrisa od ponad miesiąca i tak właśnie go witam?
„Ugh, posłuchaj mnie, jestem taką marudą!” – jęczę. – „Opowiedz mi więcej o Paulu.”
***
Upieram się, by zaprosić Chrisa i Paula na kolację. Chcę poznać mężczyznę, który rozkochał w sobie mojego najlepszego przyjaciela. Tydzień później obaj są w moim mieszkaniu. Jedzą fettuccine z kurczakiem i piją białe wino.
„Więc, czym się zajmujesz, Lana?”
„Pracuję w dziale marketingu firmy kosmetycznej. Głównie projektuję reklamy i tworzę treści do mediów społecznościowych. Nie jest źle.”
Chris parska drwiąco. „Jest przepracowana i niedoceniana. Ciągle powtarzam jej, żeby rzuciła tę pracę.”
„A ja ci ciągle powtarzam, że lubię swoją pracę” – odgryzam się.
„Oczywiście, że lubisz tę pracę. Mój problem dotyczy samej firmy.” Chris zwraca się do Paula. „Znasz kogoś jeszcze, kto potrzebuje specjalisty do spraw marketingu?”
Paul uśmiecha się lekko. „Właściwie, to tak. Mój brat jest właścicielem firmy Eros. Słyszeliście o niej?”
„Tej agencji randkowej?” – wypalam, o mało nie dławiąc się winem.
„Tak, dokładnie tej” – mówi Paul. – „Eros to główna marka, ale mój brat ma w swojej organizacji wiele różnych usług i firm. W każdym dziale jest kilku specjalistów do spraw marketingu. Jestem pewien, że mógłbym załatwić ci rozmowę o pracę.”
Gapię się na Paula. Potem gapię się na Chrisa, który odwdzięcza mi się szerokim uśmiechem. Obejmuje ramieniem swojego chłopaka i całuje go w policzek.
„Mówiłem ci, że on jest niesamowity, prawda?” – Chris wstaje i chwyta dzbanek z wodą, by go napełnić. – „Więc znaleźliśmy ci nową pracę. Teraz musimy tylko znaleźć ci nowego drapieżnika.”
Tym razem naprawdę dławię się winem. Kaszlę i uderzam się pięścią w klatkę piersiową. Paul marszczy brwi z zakłopotania.
„Jezu, Chris!” – sapię.
„Przepraszam” – mówi. Wraca z pełnym dzbankiem. – „To miał być żart. W mojej głowie brzmiało to zabawniej.”
„O czym wy mówicie? Jaki drapieżnik?”
Z sekundy na sekundę moja twarz staje się coraz gorętsza. Rzucam Chrisowi gniewne spojrzenie. Uśmiecha się z zażenowaniem.
„To nic takiego” – mówi mało przekonująco Chris.
Paul znów patrzy na mnie, a ja jęczę w duchu. Co mi szkodzi? Przecież żaden z nich i tak nie byłby mną w ogóle zainteresowany.
„Mam fetysz Primal, okej?” – mówię szybko. – „Drapieżnik i ofiara to po prostu dynamika par w tym świecie. Znalezienie drapieżnika jest naprawdę bardzo trudne.”
„Znam te pojęcia” – mówi Paul, zaskakując nas oboje. – „Mój brat jest drapieżnikiem.”
Otwieram szeroko usta. Zerkam na Chrisa. Wygląda na równie zszokowanego.
Paul kontynuuje: „Nie byłem pewien, czy o tym mówiłaś, przepraszam. Proszę, nie wstydź się.” Wskazuje na moją czerwoną twarz. „Mój brat ujawnił się jako Primal już jakieś, o kurwa, piętnaście lat temu.”
„Twój brat to Primal?” – powtarzam cicho i przeklinam pod nosem. – „Kurwa, powiedz, że też jest gejem, co?”
Paul śmieje się i kręci głową. „Nie, jest hetero. I tak właściwie, jest singlem.”
Klaskanie Chrisa sprawia, że podskakuję. Krzyczy podekscytowany: „Och, to po prostu idealne! Możemy was umówić!”
Paul krzywi się i patrzy na mnie przepraszająco. „Jedynym problemem jest to, że on nie szuka partnerki. Szuka żony.”
