Sneeze Fart Shift Tom 2
Autorzy
Elizabeth Gordon
Lektury
17.7K
Rozdziały
61
W Silverdale dzieje się coś niedobrego i nie da się tego zignorować. Duchy błąkają się na wolności, w pustych przestrzeniach niosą się szepty, a upiory, które niegdyś trzymały zjawy w ryzach, nagle zniknęły. Gdy niewidzialni intruzi stają się coraz zuchwalsi, Anna musi odkryć prawdę i powstrzymać nawiedzenie, zanim miasto zostanie całkowicie opanowane.
Dziwne spotkania i niewidoczne niebezpieczeństwa na każdym kroku wystawiają jej determinację na próbę, zmuszając ją do zaufania instynktowi, gdy zawodzi logika. Kiedy Silverdale staje na krawędzi chaosu, Anna ściga się z siłami, których nie widzi, by chronić miasto, które odmawia zaznania spokoju – i bezpieczeństwa.
Rozdział 1: Nawiedzenie Silverdale
KSIĘGA 2: KICHNIJ, PIERDNIJ, ZMIEŃ POSTAĆ KSIĘGA 2
Edwin czekał w ukryciu pod łóżkiem ośmioletniej Cassie Roberts, która zaledwie kilka dni wcześniej straciła babcię. Kobieta bardzo kochała małą Cassie i nie chciała zostawiać swojej wnuczki pod opieką, jak to sama określiła, swojego syna półgłówka i jego bezużytecznej żony.
Babcia Cassie była sprytna i trudna do kontrolowania. Często, gdy upiory nie potrafiły przekonać dusz do odejścia, musiały używać innych sposobów, na przykład pułapek.
Dlatego Edwin postanowił wejść pod łóżko dziecka, wiedząc, że żadna babcia nie oprze się czuwaniu nad wnukami, gdy te są spokojne, ponieważ ludzkie dzieci wydawały się mniej potworne podczas snu.
Chociaż był to najlepszy sposób na złapanie upartych babć, czasami miał swoje wady. Dzieci działały wyłącznie pod wpływem instynktu i nikt ich jeszcze nie nauczył, że ich strach jest głupi, dlatego kiedy wyczuwały czyjąś obecność pod łóżkiem, bez wahania wołały rodziców, aby sprawdzili ich podejrzenia.
Przez to Edwin często musiał robić coś wstydliwego, na przykład chować się w szafie albo w skrzyni z zabawkami, co z kolei wywoływało u dzieci wielki strach, bo zaczynały wierzyć, że w ich szafie żyje potwór, a ich zabawki są żywe.
Niestety dla Edwina, Cassie była bardzo mądrą i ciekawską dziewczynką, która nie przejmowała się takimi głupimi emocjami jak strach. Kiedy dom ucichł, a jej rodzice poszli spać, wychyliła się za krawędź łóżka, odsunęła pościel ukrywającą Edwina i szepnęła: „Bu”.
Edwin cofnął się, przestraszony dziwną twarzą, która się w niego wpatrywała. Jego pierwszą myślą była ucieczka, ale potem się uspokoił, zdając sobie sprawę, że to po prostu twarz małej dziewczynki, która patrzyła na niego do góry nogami.
„Powinnaś spać”, pouczył ją. „Twoja matka będzie bardzo zła, jeśli odkryje, że nadal nie śpisz”.
Groźba gniewu matki nie powstrzymała Cassie, która nadal się w niego wpatrywała, co Edwin uznał za niepokojące, ponieważ dziecko w ogóle nie chciało mrugać. „Co robisz pod moim łóżkiem?”, zapytała.
Edwin nigdy wcześniej nie spotkał się z czymś takim, a jego umysł gorączkowo szukał wymówki, która zadowoliłaby dziewczynkę i przekonała ją do powrotu do spania, ale nie potrafił wymyślić niczego sensownego.
Edwin założył, że nie ma do czynienia ze zwykłą ośmiolatką. Słyszał o takich dzieciach od innych upiorów; była jednym z tych dzieci, które wytykały luki w fabule bajek i poprawiały dorosłych.
Te dzieci od razu zauważały kłamstwa i brały to do siebie, kiedy dorośli próbowali je oszukać. Edwin uznał, że najlepiej będzie, jeśli po prostu powie prawdę.
„Czekam na twoją babcię”, powiedział jej.
Duże brązowe oczy Cassie zaświeciły się. „Ja też”, zawołała. „Ona sprawdza, co u mnie, każdej nocy, wiesz?”.
„Tak, jestem tu, aby spróbować to naprawić”, wyjaśnił Edwin.
Cassie zmarszczyła brwi i przez chwilę Edwin myślał, że dziewczynka zgani go za próbę zabrania jej babci, ale wtedy zaskoczyła go, szepcząc: „Kto jeszcze tam z tobą jest?”.
Edwin zdziwił się tym pytaniem, ale wtedy kurz pod łóżkiem się uniósł i zanim zdążył zareagować, coś chwyciło go za nogę i mocno pociągnęło.
Cassie przetoczyła się na drugą stronę łóżka, spodziewając się, że upiór i jego przyjaciel pojawią się z drugiej strony, ale wyglądało na to, że po prostu rozpłynęli się w powietrzu.
***
Na drugim końcu miasta, w okolicy, w którą szanowane kobiety się nie zapuszczały (chyba że w pełnym przebraniu), a ludzcy mężczyźni odwiedzali ją tylko pod osłoną nocy, Edna układała nową wystawę w swoim sklepie, Edna’s Exotic Emporium.
„Proszę, wypuść mnie”, zawołał jakiś głos znikąd. „Obiecuję, że będę grzeczny”.
„Ricky, zapłaciłeś za cztery godziny, a twój czas jeszcze się nie skończył”, odpowiedziała Edna.
„Czy możesz przynajmniej zacisnąć te imadła?”, zapytał nieśmiało Ricky. „Nadal mogę trochę ruszać głową”.
Edna wzięła głęboki oddech. Ricky zawsze stwarzał problemy i Edna prawdopodobnie wyrzuciłaby go ze sklepu na zawsze, gdyby nie to, że był jej najlepszym klientem. „Zaraz tam będę”, powiedziała bardzo słodkim głosem, który ostrzegał go, żeby jej nie denerwował.
Odsunęła się i spojrzała na sklep, próbując zdecydować, gdzie wyeksponuje swój nowy produkt, kiedy Ricky znowu krzyknął. „Pomocy”, błagał. „Niech ktoś mi pomoże!”.
Niezadowolona Edna poszła ciężkim krokiem na zaplecze, gdzie przywiązała Ricky'ego do stołu za pomocą imadeł. Wcześniej założyła mu na głowę czarny kaptur, by nie musieć oglądać jego groteskowych min, kiedy go wiązała.
„Dziękuję”, krzyknął zza maski, kiedy wkręcała śruby w jego skronie i dla pewności poprawiała te wokół jego nadgarstków i kostek.
„Proszę bardzo”, powiedziała Edna, kiedy skończyła poprawki. „Teraz zostaw mnie w spokoju, żebym mogła dokończyć rozkładanie towaru”.
„Wcale bym nie narzekał, gdybyś po prostu powiesiła mnie za moje wnętrzności, tak jak prosiłem”, kłócił się Ricky.
Edna przewróciła oczami i położyła ręce na biodrach. „Mówiłam ci już. Jeśli chcesz wisieć za swoje wnętrzności, musisz to zrobić sam”.
Ricky miał właśnie odpowiedzieć, kiedy zadzwonił dzwonek informujący Ednę, że do sklepu wszedł klient. „Zaraz do pana podejdę”, zawołała słodko, odwracając się do Ricky'ego. „To może być jeden z mężów z sektora ludzi, więc musisz być cicho”.
„Dlaczego po prostu nie pójdą na terapię dla par?”, zapytał Ricky.
„Nie zajmuję się takimi pytaniami”, parsknęła Edna. „Poza tym, gdyby wszyscy rozwiązywali swoje problemy małżeńskie, Edna’s Exotic Emporium nie miałoby klientów”.
„Cóż, skoro tak to ujmujesz—” zaczął Ricky, ale Edna mu przerwała.
„Po prostu siedź cicho i nie strasz klienta”, ostrzegła go, wymykając się przez drzwi i zamykając je za sobą.
Edna poprawiła swoje śnieżnobiałe włosy i okulary w grubych oprawkach, po czym wróciła do głównej części sklepu. „Witamy w Edna’s Exotic Emporium. Mamy tu wszystko, by pomóc wam przetrwać noc”, wyrecytowała.
Czekała. Zazwyczaj w tym momencie przestraszony klient upuszczał testowany produkt albo zawstydzony próbował ukryć się w cieniu, ale teraz odpowiedziała jej tylko cisza.
Edna przeszła się po sklepie, pewna, że znajdzie jakąś skradającą się postać w kapturze, ale sklep wydawał się pusty.
„Ten głupi dzwonek nad drzwiami musiał się zepsuć”, założyła, podchodząc do kręconych schodów prowadzących do mieszkania, w którym mieszkała ze swoim mężem, Chadem, który właśnie mył się po długiej nocy polowania.
„Chad, kochanie, chyba dzwonek na drzwiach znowu się zepsuł”, zawołała.
Nagle poczuła mocne uderzenie w tyłek. Zachichotała, spodziewając się, że jej mąż zakradł się od tyłu, ale kiedy się odwróciła, nie było tam żywej duszy.
„Chad?”, zawołała znowu niepewnie.
„Zejdę za minutę, kochanie”. Jego głos dobiegł z piętra nad nią. „Właśnie się szorowałem”.
Edna potarła swój tyłek i ze wszystkich sił próbowała wmówić sobie, że to uderzenie jej się tylko wydawało, ale wtedy obok jej ucha strzelił bicz.
Odwróciła się i zobaczyła strzelający bicz, choć nie było wiadomo, kto nim uderzał, ponieważ unosił się on w powietrzu.
Edna otworzyła usta, by krzyknąć, ale nagle wleciał do nich knebel z kulką, uciszając ją. Sięgnęła do tyłu, próbując odgonić napastnika, zanim ten zdąży zapiąć paski, ale nie było tam żadnych rąk, które mogłaby chwycić.
Bez ostrzeżenia wokół jej nadgarstków zacisnęły się kajdanki, więżąc jej ręce za głową. Zanim zdążyła się uwolnić, potężna siła pchnęła ją do tyłu, a zatrzymała się dopiero, kiedy wylądowała tyłkiem na huśtawce przeznaczonej do zabaw seksualnych.
Edna uwolniła ręce z kajdanek, ale huśtawka zaczęła się gwałtownie bujać. Musiała się mocno trzymać, żeby nie wylecieć przez wielkie okno sklepowe, które było przyciemnione, aby zapobiec niechcianemu podglądaniu z zewnątrz.
Edna nie była jedynym mieszkańcem Silverdale, który miał problemy tego wieczoru. Prawie każda ulica została dotknięta i patrząc z ptasiej perspektywy, można było zobaczyć mrugające światła oraz zraszacze włączające się sporadycznie, co groziło przelaniem trawników.
Gdyby ktoś patrzący z ptasiej perspektywy miał też dobry słuch, usłyszałby krzyki mieszkańców próbujących uratować swoje sztućce i unikających naczyń latających po ich domach.
