Inna niż wszyscy Tom 2
Autorzy
Katie Hines
Lektury
19,2K
Rozdziały
31
W świecie, w którym watahy wilkołaków są związane starożytnymi tradycjami i silną lojalnością, Jeremy, czołowy wojownik, odkrywa, że jego życie wywraca się do góry nogami, gdy jego alfa, Trent, odkrywa swoją partnerkę w rywalizującym watasze. Podczas gdy Jeremy i jego wataha wyruszają na pomoc, niespodziewanie spotyka swoją partnerkę, Corę, co zapoczątkowuje serię wydarzeń, które wystawiają ich więzi na próbę i wystawiają na próbę ich siłę. W obliczu zagrożeń z wewnątrz i z zewnątrz watahy, Jeremy musi odnaleźć się w miłości, lojalności i niebezpieczeństwie, by chronić tych, na których mu zależy.
Rozdział 1
RAZY DWA
Jeremy
Butelki po alkoholu zaśmiecają moją maleńką chatkę. Trudno, nie obchodzi mnie to. Odrzucam śmieci na bok, podnoszę koszulkę i wącham ją. Pachnie jak należy.
Zakładając ją, kieruję się za drzwi i przez las do domu watahy, gdzie wiem, że czeka na mnie alfa Trent.
Od czasu Tessy trzyma mnie na krótkiej smyczy, upewniając się, jak sądzę, że nie zrobię nic głupiego. Co mógłbym zrobić? Zabić się? Zmienić się w łotra? Pójść za Tessą i odbić ją?
Nie. Nie jestem aż tak żałosny. Przynajmniej tak sobie wmawiam. Myśl o odnalezieniu Tessy i ucieczce z nią jest wiecznie obecna z tyłu mojego umysłu, ale nie zrobię tego.
Podczas tego krótkiego czasu, który spędziliśmy razem, nie zrobiła nic poza zdołowaniem mnie. Sprawiła, że poczułem się tak żałosny, jak twierdziła, że jestem.
Nigdy więcej nie pozwolę, by ktoś sprawił, że będę się tak czuł. Do diabła, wiem, że nie jestem aż tak wspaniałą zdobyczą, ale mam dobre cechy.
Jestem lojalny; odkąd Tessa odeszła, stałem się piekielnym wojownikiem. I co jeszcze? Nie wiem, kurwa. Kąpię się? Czy to się liczy?
Przeskakuję po schodach domu watahy, kierując się do środka, jakbym był właścicielem tego miejsca, bo dom watahy należy do nas wszystkich… w pewnym sensie. Nie musimy pukać ani nic z tych rzeczy.
Znajduję Donny'ego, mojego dobrego przyjaciela, stojącego w foyer, przed biurem alfy Trenta. – Co tam? Co jest tak ważne, że wszyscy musimy się tu spotkać? – mruknąłem.
Zauważyłem, że stałem się mniej komunikatywny. Zdarza się, jak sądzę. Po co w ogóle mam z kimś rozmawiać? Dopóki wykonuję rozkazy i robię, co mi każą, kogo to, kurwa, obchodzi?
Donny kiwa głową, by dać znać, że zauważył moją obecność, po czym odwraca się, by spojrzeć na drzwi alfy Trenta. – Nie mam pojęcia, stary. Może wyjść w każdej chwili. – Chrząknąłem na niego. Czekamy na pojawienie się alfy Trenta.
Kiedy nadchodzi, od razu można poczuć autorytet, który ze sobą niesie. Wszyscy jednocześnie pochylają głowy, by okazać szacunek.
– Dzień dobry, chłopaki. Cieszę się, że wszyscy się pojawiliście. Poprosiłem was tu wszystkich, żeby pomówić o bardzo ważnej sprawie – mówi Alfa Trent.
Rozglądając się dookoła zauważam, że zebrali się tu tylko najlepsi wojownicy. Zastanawiam się, jaka misja czeka nas tym razem. Chcę przewrócić oczami, ale powstrzymuję się.
Ostatnim "ważnym zadaniem" było pomaganie żonie bety Johnsona w noszeniu mebli do przedszkola.
– Jestem bardzo podekscytowany, mogąc ogłosić, że znalazłem partnerkę! Wywęszyłem ją w zeszłym tygodniu na spotkaniu z watahą Diaz.
– Pojedziemy tam, aby pomóc jej się spakować, a podczas pobytu tam będę załatwiać trochę więcej spraw. Spodziewam się, że nie będzie nas przez nieco ponad tydzień, nie dłużej niż dwa.
– Więc spakujcie się i spotkajmy się tu z powrotem za godzinę. Przed nami długa podróż – mówi, po czym wszyscy rozchodzą się, by zrobić to, co nam kazano.
Kiedy odwracam się, aby wyjść, alfa Trent woła do mnie. – Jeremy. Jak się trzymasz? – Posyła mi cholernie litościwe spojrzenie, które sprawia, że chcę go zrównać z pieprzoną ziemią, ale powstrzymuję się.
– Dobrze – odpowiadam kurtuazyjnie przed pochyleniem głowy i pospiesznym wyjściem za drzwi. Każdy myśli, że musi mieć mnie na oku, a to staje się bardzo irytujące.
Mam na myśli to, że minęło trochę ponad pół roku, odkąd odrzuciłem Tessę, a oni nadal traktują mnie jak cholernego szczeniaka.
Szybko wrzucam kilka zmian ubrań do torby na kółkach wraz z kilkoma innymi niezbędnymi rzeczami, po czym wracam do domu watahy.
SUV-y watahy są teraz zaparkowane z przodu, a wszyscy mężczyźni ładują swoje torby do bagażników.
Podchodzę do jednego z nich, wrzucam torbę i zmuszam jednego z młodszych wojowników do zejścia z drogi, żebym mógł wślizgnąć się za kierownicę. W żadnym wypadku nie zaufam temu szczeniakowi jako kierowcy.
Warknął gniewnie, więc odwróciłem się do niego i rzuciłem mu ostre spojrzenie. Tchórzy i wspina się na tylne siedzenie.
Donny wślizguje się na siedzenie pasażera, po czym chichocze. – Człowieku, czy musisz straszyć nowych rekrutów? Nie są tacy źli, jeśli tylko dasz im szansę.
Chrząknąłem w odpowiedzi, po czym uruchomiłem silnik i podążyłem za resztą pojazdów jadących poza terytorium watahy.
Mam tylko nadzieję, że to szybka misja, a my zabierzemy lunę i cały jej szajs i wrócimy do domu bez problemu.
Ale Bogini wie, że nic nie idzie zgodnie z planem. Więc dlaczego, do cholery, tym razem miałoby pójść?
