Szlak łotra
Autorzy
Benji Alexanders
Lektury
15.9K
Rozdziały
33
Morgan Rogers, błyskotliwa prawniczka, znajduje się w samym centrum osobistego i zawodowego kryzysu po tym, jak głośna sprawa kończy się tragicznie. Szukając ukojenia, ucieka w dzikie ostępy gór Kolorado wraz ze swoim wiernym golden retrieverem, Scoutem. Jednak jej odosobnienie przybiera niebezpieczny obrót, gdy zbacza ze szlaku i trafia na terytorium Aidana Blacka, enigmatycznego lidera watahy Vine Creek.
Aidan, potężny wilkołak alfa, rozpoznaje w Morgan swoją przeznaczoną partnerkę w chwili, gdy ją odnajduje. Gdy Morgan dochodzi do siebie po odniesionych obrażeniach, zostaje wciągnięta w świat Aidana – świat wilkołaków, polityki watahy i starożytnych tradycji. Mimo niezaprzeczalnej więzi, jaka ich łączy, Morgan z trudem próbuje pogodzić uczucia do Aidana z ambicjami zawodowymi i życiem, które zostawiła w Denver.
W obliczu rosnącego napięcia wewnątrz watahy i nadciągających zewnętrznych zagrożeń, Morgan musi zdecydować, czy zaakceptuje swoje przeznaczenie jako Luna watahy Vine Creek, czy wróci do życia, które kiedyś znała. Czy miłość i lojalność zwyciężą, czy też nieznany szlak doprowadzi ich do złamanego serca?
Rozdział 1: Niewłaściwy rodzaj zwycięstwa
MORGAN
Telefon od Jenny rozległ się głośno i nagle, przerywając ciszę nocy Morgan. „Widziałaś wiadomości?” – prawie krzyknęła, zmuszając Morgan do odsunięcia telefonu od ucha.
„Mów ciszej, Jenna. W telewizji? Na którym kanale?” – odpowiedziała Morgan zmęczonym tonem, sięgając po pilota.
„Dziewiątym” – wyszeptała Jenna, lecz jej głos wciąż dziwnie drżał. Morgan przełączyła na Kanał Dziewiąty i na ekranie od razu pojawiła się chłodna twarz mężczyzny z jej ostatniej wygranej sprawy. Krew zmroziła się w jej żyłach.
„Zabił trzy osoby. Znaleźli je w bagażniku jego samochodu. On to zrobił, Morgan” – powiedziała Jenna łamiącym się głosem. „Przyznał się. Do wszystkiego.”
„O mój Boże” – wyszeptała Morgan. Jej dłonie drżały, gdy patrzyła na obrazy w telewizji: policyjną taśmę, podłogę zalaną krwią i szalony uśmiech mężczyzny, którego była prawniczką i któremu zaledwie w zeszłym tygodniu pomogła wyjść na wolność przez błąd w przepisach. Trzy osoby nie żyły. Nie żyły przez nią.
„Jenna, ja...”
„Nawet nie próbuj, Morgan” – przerwała jej Jenna, a Morgan słyszała w jej głosie, że dziewczyna zaraz się rozpłacze. „Nawet kurwa nie próbuj. Po prostu wykonałaś swoją pracę i zrobiłaś to dobrze. To nie twoja wina.”
Całe jej ciało teraz drżało, a Morgan czuła, jak telefon wibruje przy jej uchu. Wiadomości i połączenia zaczęły szybko napływać, aż kręciło jej się w głowie.
„Jenna, muszę kończyć” – powiedziała najtwardziej, jak potrafiła, i rozłączyła się, zanim jej asystentka zdążyła odpowiedzieć.
Morgan pobiegła do łazienki i zdążyła dotrzeć do toalety tuż przed tym, jak zwymiotowała kolację. Położyła się na podłodze, przyciskając twarz do zimnych płytek, aby opanować uczucie mdłości.
Leżała tak przez kilka chwil, aż cichy dźwięk kroków na podłodze przywrócił ją do rzeczywistości, a mokry nos wcisnął się w jej rudawo-blond włosy z cichym piskiem.
„Cześć, malutka” – powiedziała cicho, przeczesując palcami gęstą, złotą sierść Scout. „Wszystko będzie dobrze.”
Scout przekrzywiła głowę na bok, jakby nie do końca jej wierzyła.
Morgan podniosła z łazienkowej podłogi telefon, który upuściła, gdy spieszyła się zwymiotować, i zobaczyła, że ma już dziewiętnaście wiadomości i dwanaście nieodebranych połączeń, w większości z biura.
Oddzwoniła do najważniejszej osoby: Guya Stewarta, głównego partnera w Stewart & Associates w Denver. Morgan pracowała dla Guya, odkąd skończyła studia prawnicze cztery lata temu, i była teraz prawniczką, którą tylko krok dzielił od zostania młodszym partnerem.
A przynajmniej była do tej pory. Zastanawiała się, co ją czeka w tej sytuacji, jako że Guy zazwyczaj nigdy nie dzwonił tak późno wieczorem.
Tak jak myślała, Guy nie tracił czasu na uprzejmości.
„O siódmej rano w moim biurze” – warknął, po czym od razu się rozłączył.
AIDAN
Aidan chwycił dokumenty, które nerwowa sekretarka ostrożnie położyła na stole przed nim. „Na co ja patrzę?”
„To nakaz wywłaszczenia, Alpho. Rząd stanowy chce zabrać twoją ziemię. Mamy pięćdziesiąt sześć dni, żeby sprzeciwić się ich wnioskowi, inaczej stracimy ziemię” – powiedział Colt, beta Aidana.
„I jak znaleźliśmy się w takiej sytuacji?” – warknął Aidan. „Ziemia nie jest na sprzedaż. Nigdy nie była i nigdy nie będzie.” Rozejrzał się po stole w poszukiwaniu odpowiedzi, spoglądając na swoje delty, gammy, starszyznę rady, głównych wojowników i ludzkiego przedstawiciela.
Wzrok Colta przeniósł się na prawnika watahy, a Aidan szybko podążył za jego spojrzeniem. Niski ludzki mężczyzna odchrząknął i wstał z krzesła.
„Cóż, udało mi się wynegocjować...”
„Jesteś zwolniony” – przerwał mu Aidan. „Znałeś wytyczne. Żadnych negocjacji. Pamiętaj o warunkach umowy o poufności. Skończyliśmy tutaj.” Niski mężczyzna chciał zaprotestować, jednak gdy zauważył, że Colt lekko kręci głową, a oczy Aidana ciemnieją z gniewu, szybko zmienił zdanie. Zabrał swoją teczkę i wyszedł z sali, a nikt nie odezwał się ani słowem.
Aidan odwrócił się, żeby spojrzeć przez okno w sali. Droga do jego biur w Gunnison zajmowała godzinę, a podróż do Denver kolejne cztery. Nie lubił być daleko od swoich ziem, ale rosnące zagrożenie prawne, które wisiało nad nim, a wcześniej nad jego ojcem, nie mogło być dłużej ignorowane. Aidan zazwyczaj potrafił zachować spory dystans do swoich interesów z ludźmi, jednak kiedy chodziło o ziemię chroniącą jego watahę, była to bardzo osobista sprawa.
„Jaki jest plan, Alpho?” – zapytał Colt, a Aidan westchnął ciężko i przeczesał dłonią swoje ciemne włosy.
„Potrzebujemy nowego kurwa prawnika.”
MORGAN
„U-urlop?”
„My... uważamy, że najlepiej będzie, jeśli na razie zrobisz krok w tył. Proszę być pewną, panno Rogers, że wcale nie wątpimy w pani umiejętności ani w jakość pani pracy. To jest po prostu... problem wizerunkowy. Nazwijmy to długimi wakacjami, dwoma miesiącami na w pełni płatnym urlopie. Odpocznij trochę, a gdy kurz opadnie, będziemy mogli ponownie ocenić sytuację.”
Morgan poczuła ścisk w sercu. To nie było pożegnanie na zawsze, ale z pewnością tak to odczuwała. Po raz drugi w ciągu dwudziestu czterech godzin poczuła w oczach łzy, grożące zniszczeniem idealnego makijażu, na którego zrobienie wstała o piątej rano po prawie bezsennej nocy.
„Morgan” – kontynuował Guy, tym razem mówiąc o wiele łagodniej. – „Naprawdę mi przykro. Wiem, jak ciężko pracowałaś i nigdy nie powinienem dawać ci tej sprawy. Jesteś świetną prawniczką i czekają cię wielkie rzeczy. Ale...” – westchnął ciężko – „muszę cię przed tym chronić.”
Donna z działu kadr z mądrą miną skinęła głową obok niego.
„Odebraliśmy ponad sto pięćdziesiąt telefonów od dziennikarzy, nie tylko stąd, ale z całego kraju i ze świata. To głośna sprawa. Jesteśmy dużą firmą, ale niestety nie potrafimy radzić sobie z tak złą sławą. Zatrudniłem firmę PR z Chicago, która doradziła ci urlop i krótkie oświadczenie. Opublikuję je w ciągu najbliższej godziny i byłoby najlepiej, gdybyś... wyszła przed tym czasem.”
Guy wstał i wyciągnął do niej rękę. Morgan zrobiła to samo, prawie nie rejestrując tego ruchu. Była całkowicie otępiała.
„Jenna przekaże twoje bieżące sprawy innym prawnikom. Nie musisz niczego oficjalnie oddawać. Idź. Wyłącz telefon. Zabierz swojego szczeniaka w góry. Odwiedź rodziców w Anglii. Oddychaj.”
Uśmiechnęła się delikatnie. Tak właśnie zrobi, a potem wróci znacznie silniejsza.
AIDAN
Minęły godziny od wiadomości, że rząd zagraża jego ziemi. Z powrotem w swoim biurze w domu watahy Aidan ponownie czytał dokumenty. Był alphą watahy Vine Creek od swoich osiemnastych urodzin, czyli od dziesięciu lat. Jego wataha prowadziła specjalne szkolenia dla alph, bet i głównych wojowników, ucząc młode wilki, które mogły w przyszłości objąć dowodzenie.
Miał udziały w wielu różnych ludzkich biznesach, a także posiadał sporo firm turystycznych w Gunnison i Denver, dzięki którym jego wataha była bogata i miała pracę. Dla zabawy skończył przez internet studia biznesowe, uznając, że potrzebuje jakiegoś zajęcia, skoro nie ma partnerki ani rodziny, co miało być jednocześnie dodatkowym dowodem jego siły jako alphy.
A jednak ten wniosek nie miał dla niego większego sensu. Miał aż trzysta pięćdziesiąt stron. Rząd chciał dwa tysiące akrów jego ziemi wokół Gunnison, prawdopodobnie pod nowe liceum – tyle udało mu się zrozumieć. Ale jak sprzeciwić się ich roszczeniom?
Był tak wściekły, że nie wiedział, od czego zacząć. Colt pod przykrywką korporacji biznesowej dał już ogłoszenie o poszukiwaniu wewnętrznego prawnika, a także rozpuścił wici wśród innych watah, że kogoś zatrudnia. Czasu było jednak mało, więc Aidan zastanawiał się, czy nie postąpił zbyt pochopnie zwalniając Geoffreya.
Jego wilk przejął kontrolę i Aidan wpadł w furię. Geoff za jego plecami próbował negocjować, myśląc, że Aidana przekonają oferowane duże pieniądze.
I chociaż dwa tysiące akrów stanowiło tylko małą część ziemi Aidana, za nic w świecie nie zamierzał zostać pierwszym alphą w historii Vine Creek, który skusił się na grube konto w banku – szczególnie że i tak miał wystarczająco dużo pieniędzy.
Ten proces sprawiał, że wyglądał na słabego, i nawet jeśli skutecznie się mu sprzeciwi, jego dawny prawnik podważył jego pozycję, co ściągnie mu na kark wyzwania od zazdrosnych alph i dzikich samotników. Zagrażało to mocnym fundamentom, na których zbudował swoją reputację i biznesy. Wolałby umrzeć, niż ustąpić.
Przy trzecim czytaniu wziął swoją szklankę do whisky i rozbił ją o ścianę.
„Kurwa!” – syknął. Zostało pięćdziesiąt pięć dni.
