Urodzona jako człowiek Książka 2
Autorzy
A. Makkelie
Lektury
15,9K
Rozdziały
37
W świecie, w którym wilkołaki przeplatają się z pradawnymi klątwami, Kiara zmaga się z niespełnioną relacją z Dominikiem, alfą ich stada. Pokonując bitwy, zdrady i tajemniczą klątwę, która wpływa na jej proces zdrowienia, Kiara odkrywa swoje wyjątkowe dziedzictwo i istnienie wyjątkowych wilkołaków. Pod przewodnictwem bogini księżyca Selene, Kiara musi zjednoczyć swoje rozbite „ja” i chronić swoje stado przed nadciągającymi zagrożeniami, jednocześnie zmagając się z pogłębiającą się więzią z Dominikiem.
Klątwa
Księga druga: Urodzona jako lykanka
Dominic pchnął Kiarę na łóżko i pocałował ją namiętnie. Swoje pocałunki kierował od jej ust do podbródka i szyi.
Kiara jęknęła, gdy Dominic pocałował miejsce, w którym stykały się jej szyja i ramię.
Skierował swoje pocałunki z powrotem do jej szczęki i ust i pocałował ją z pasją i pożądaniem.
Jego dłoń powędrowała pod jej koszulkę i pozostawiła na skórze ślad gęsiej skórki.
Kiara przeczesała dłońmi jego włosy i pocałowała go z całych sił.
Jego dłoń na chwilę zatrzymała się pod jej stanikiem i wróciła na swoje miejsce. Kiara jęknęła ponownie, a jej plecy wygięły się w łuk pod jego dotykiem.
Dominic warknął na ten widok.
Jego usta ponownie odnalazły miejsce na szyi dziewczyny. Poczuł, jak jego kły wydłużają się i dotykają miejsca, w którym dopiero miał ją naznaczyć. Kiara sapnęła, a jej plecy ponownie wygięły się w łuk. Czuła jego twardość na swoim brzuchu, a jej własne soki już zmoczyły majtki.
Ten mężczyzna mógł doprowadzić ją do krawędzi.
Odsunął się trochę, teraz mogła zobaczyć jego piękne i wyjątkowe oczy alfy z niebieskimi liniami. Oczy, które pokazały jej, że jest przywódcą i został stworzony dla niej.
Pocałował ją ponownie i zszedł pocałunkami na jej szyję i klatkę piersiową. Kiara zamknęła oczy i jęknęła, gdy poczuła iskry, które jego usta wywołały na jej skórze. Schodził w dół, aż znalazł się prawie między jej piersiami i nagle się zatrzymał.
Odsunął się i spojrzał na drzwi.
Ten mężczyzna mógł doprowadzić ją do krawędzi, ale nigdy by jej nie zepchnął…
„Idź”, to było wszystko, co powiedziała. Pocałował ją jeszcze raz, zanim wyszedł z pokoju. Kiara opadła z powrotem na łóżko. Przejechała dłonią po twarzy i jęknęła ponownie. To był milionowy raz, kiedy został wezwany do jakiejś sprawy związanej z jego stanowiskiem.
Od tych wydarzeń minęło sześć miesięcy.
Walka z Alarikiem, Jaredem i Johnem.
Emma, jej własna matka kontrolowana przez Lycaona, zdrada.
Zeus chciał jej śmierci.
Wizja.
Blake…
Wciąż nie mogła pojąć, co stało się z Blakiem. Wciąż nie rozumiała dlaczego. Wszyscy wokół mówili jej, żeby odpuściła i skupiła się na tym, co dopiero się zaczyna, ale ona nie potrafiła.
Skrzywdził ją tylko dlatego, że odepchnęła go, gdy powiedział, że jest jej partnerem?
Kiara westchnęła i poszła do łazienki. Potrzebowała zimnego prysznica.
W ciągu tych sześciu miesięcy zbliżyła się do Dominica, ale on wciąż jej nie wpuszczał. Nie połączyli się jeszcze w parę i Leto zaczynała tracić panowanie nad sobą.
Coraz bardziej pragnęła zjednoczyć się ze swoim partnerem, ale Dominic nie chciał tego zrobić.
Jasne, mieli momenty, takie jak ten, ale nigdy nie były to więcej niż chwile. Rozmawiała o tym z Lią, ale koleżanka powiedziała, żeby miała do niego cierpliwość.
Racja, cierpliwość…
To nie jest tak, że ciąży na niej klątwa, która powoli sprawi, że znów stanie się człowiekiem, a na koniec zostanie zabita przez Zeusa. Albo pokona klątwę, ponieważ Dominic i jej szczeniak zostaną zabici przez Lycaona, co spowoduje, że Kyriaki całkowicie przejmie kontrolę i zrobi wszystko, co widziała w wizji.
Lia ma rację, ma cały czas na świecie…
Nie…
Klątwa rozpoczęła się, gdy tylko Dominic ją zaakceptował, ale przez te sześć miesięcy nic się jeszcze nie wydarzyło. Nie wiedziała, co klątwa zrobi z nią, gdyby stała się człowiekiem, ale jak dotąd nie czuła ani nie zauważyła niczego niepokojącego.
Po krótkim prysznicu wysuszyła się i ubrała w świeżą bieliznę, niebieskie dżinsy i zielony podkoszulek. Spięła włosy w wysoki kucyk i wyszła z pokoju.
Był już kwiecień, a pogoda znacznie się poprawiła w ciągu ostatnich kilku tygodni.
Zeszła na dół i zobaczyła Lię i Kaia całujących się na kanapie. Nie mogła przestać im zazdrościć. Dlaczego ona nie mogła tego mieć?
Kiara podeszła do stołu z piłkarzykami, gdzie Titanas i Helix grali przeciwko sobie. Titanas zauważył ją i zmarszczył brwi. Kiara przewróciła oczami i potrząsnęła głową. Zamarł i spojrzał na nią zszokowany. „Żartujesz, prawda?”
Helix przekręcił jeden z uchwytów i zdobył punkt. „Punkt!” krzyknął, zanim zobaczył minę Titanasa. Podążył za jego wzrokiem i spojrzał na Kiarę, która stanęła przy stole.
„Nie, nie żartuję”, westchnęła Kiara.
Titanas potrząsnął głową z niedowierzaniem. „Czy ten facet ma jakąś zasadę, by nie uprawiać seksu przed ślubem, czy coś? Niespodzianka, wilkołaki nie biorą ślubu, ponieważ w zasadzie są małżeństwem, gdy tylko się naznaczą”. Kiara spojrzała na niego.
„Poważnie? Nadal się nie oznaczyliście i nie połączyliście w parę?” Spojrzała na Helixa i potrząsnęła głową.
„Wow, trzeba mu przyznać, że ma dużo samokontroli. Jego wilk musi zabijać go od środka, by wyjść i zrobić to samemu”, stwierdził Helix.
„Jego wilk? A co myślisz o moim?” Kiara wskazała na siebie. „Leto cały czas próbuje przejąć nade mną kontrolę!” stwierdziła. Ktoś za jej plecami zachichotał. Odwróciła się i spojrzała na Ancyora.
Przyszedł ją znaleźć dwa miesiące temu. Przyszedł po Helixa, ale nie wiedzieli, czy ktoś jeszcze próbuje znaleźć drogę do Kiary.
Od tego momentu zdążyła już zauważyć, że każdy z jej wujków Czystych Lykanów był bardzo umięśniony i przystojny. Ancyor i Helix mieli brązowe włosy, a ich oczy były takie same jak oczy każdego Czystego Lykana. Błękitne o północy, gdy byli ludźmi i neonowe, ciemnoniebieskie z białymi liniami, gdy byli wilkami. No i wszyscy mieli grecki akcent.
„Jesteś Czystym Lykanem, to oczywiste, że taka sytuacja doprowadza cię do szału. Dla Czystego Lykana oznaczanie i łączenie się z partnerem to coś, co muszą zrobić, aby połączyć swoje dusze. Będzie tylko gorzej”, powiedział.
Kiara jęknęła. Świetnie, właśnie tego potrzebowała.
„Jak na Czystych Lykanów, którzy nie mają partnerek, to sporo wiecie na ten temat”, prychnął Titanas na jej komentarz.
„Zdziwiłbyś się, jak wiele wiemy”. Kiara uśmiechnęła się do niego.
„Przynajmniej nie musimy mieć do czynienia z partnerem, który nie chce kopulować”, stwierdził Helix. Kiara warknęła na jego komentarz, co wywołało śmiech całej trójki.
„Po prostu zrób to, co ci powiedziałam, a nie będziesz musiała dłużej czekać”. Kiara przewróciła oczami i odwróciła się do Lii.
„Nie zrobię tego”. Lia potrząsnęła głową z niedowierzaniem.
„Co kazałaś jej zrobić?” zapytał Ancyor. Lia chciała dokładnie wyjaśnić, co powiedziała kilka dni temu, ale zdecydowanie nie było to coś, o czym jej wujowie musieli wiedzieć. Kiara chwyciła Lię i zakryła jej usta dłonią.
„Nic. Nic mi nie powiedziała”, oświadczyła szybko Kiara. Trójka samców spojrzała na siebie i zaczęła się uśmiechać. „Nawet nie próbujcie połączyć się z jej umysłem!” Kiara krzyknęła, ale było już za późno, gdy zobaczyła zmiany na ich twarzach.
„Cóż, jeśli zamierzasz to zrobić, oficjalnie zostaniesz dziwką”, powiedział Helix.
„Tak, ale to zadziała. Jeśli zostanie przyłapana na całowaniu innego faceta, cieknie się, ale wtedy na pewno będzie musiał ją naznaczyć”, powiedział Ancyor. Kiara jęknęła i puściła chichoczącą Lię.
„Mogłabyś spróbować”, dodał Titanas. Kiara spojrzała na niego zszokowana. Nie mógł mówić poważnie.
„Jesteście szaleni. Nie zrobię tego!” krzyknęła Kiara.
„Powodzenia w pozostaniu dziewicą”, stwierdziła Lia. Kiara potrząsnęła głową z niedowierzaniem i odeszła.
„Twoja towarzyszka to suka”, powiedziała do Kaia, przechodząc obok kanapy.
Kiara wyszła na zewnątrz i przeszła przez teren wioski. Chciała pobiegać, ale wiedziała, że w chwili, gdy pozwoli Leto przejąć kontrolę, nie będzie biegać po lesie, ale poleci w kierunku swojego partnera.
Kiara weszła na teren treningowy i zobaczyła Kyle’a. Był bez koszulki i trenował nastoletnich mężczyzn. Nie trzeba było długo czekać, by ją zauważył. Westchnął i podszedł do skrzyni. Wziął dla niej szorty i rzucił je jej, gdy przechodziła obok niego do drzewa, gdzie zawsze się przebierała.
Kyle pomógł jej rozładować napięcie związane z przebywaniem z Dominickiem. Trenowała z nim prawie codziennie i stała się o wiele lepsza w swojej ludzkiej postaci. Zdjęła dżinsy i założyła szorty. Wyszła zza drzewa i natychmiast schyliła się, by uniknąć uderzenia Kyle’a. Zaśmiał się i oboje zajęli swoje pozycje. „Przepraszam, że go odciągnąłem”.
„W porządku. Przyzwyczaiłam się już do tego, a to i tak zmierzało donikąd”, odparła Kiara, wzdychając. Rzucił jej przepraszające spojrzenie.
„Chciałbym powiedzieć, żebyś dała mu trochę czasu, ale minęło już sześć miesięcy”, powiedział Kyle.
Zaatakował, a ona zablokowała jego rękę i kopnięcie. Chwyciła go za ramię i obróciła na plecy. Kyle szybko obrócił się z nią i ruszył na nią. Przeskoczyła nad nim i uderzyła go. Wylądowała na nim i zwichnęła mu nadgarstek. Syczał z bólu, który przeszywał jego ramię. Kiara zsunęła się z niego.
„Po prostu tego nie rozumiem. To tak, jakby mnie chciał, ale jednocześnie nie chciał. Czuję się taka zagubiona”. Kyle nastawił nadgarstek i wstał.
„Czy kiedykolwiek próbowałaś wykonać ruch?” Kiara przełknęła, ale nie zareagowała. Tak, próbowała, ale niezręcznie było o tym z nim rozmawiać. Kyle zrozumiał jej milczenie.
Zaatakował ponownie. Kiara uchyliła się i zaatakowała go w odpowiedzi. Kyle szybko wstał i złapał ją za ramię i szyję. Kiara odciągnęła jego nadgarstek od swojej szyi i wyrwała rękę z uścisku, ale uderzenie zwichnęło jej łokieć. Krzyknęła i upadła na kolana. Jej skóra natychmiast zrobiła się niebieska.
Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło.
Kyle przykucnął i miał ten sam zaskoczony wyraz twarzy. Złapał ją za ramię i nastawił je. Kiara krzyknęła z bólu i od razu wiedziała, że to nie była prawidłowa reakcja. Ból był gorszy niż kiedykolwiek czuła i nie ustępował.
Niebo pociemniało, a błyskawice wypełniły niebiosa. Łza spłynęła jej po policzku, gdy usłyszała grzmot. To było tak, jakby Zeus się z niej śmiał. Spojrzała na Kyle’a.
„Klątwa”.
