Wilcze wojny Książka 2
Autorzy
Michelle Torlot
Lektury
143K
Rozdziały
37
Kiedy Ellie zostaje porwana i budzi się w lochu, musi polegać na swojej wewnętrznej sile i nadziei, że rodzina ją uratuje. Podczas gdy ona i jej współwięzień, Samuel, znoszą surowe kary i planują ucieczkę, odkrywają mroczne sekrety swoich porywaczy. Tymczasem Gabriel, partner Ellie, jest zdeterminowany, by ją odnaleźć, nawet jeśli oznacza to walkę z potężnymi wrogami i ryzyko wszystkiego. Ich splecione losy prowadzą ich w niebezpieczną podróż przez zdradę, ukryte tożsamości i zbliżającą się groźbę wojny.
Prolog
Księga druga: Córka Alfy
Gabriel
Nie było jej. Kiedy się obudziłem, wyczułem, że coś jest nie tak… czegoś brakowało. Nie czegoś, ale kogoś.
Popędziłem do salonu, by znaleźć szeroko otwarte drzwi. Nie byłem świetnym tropicielem, ale wciąż czułem jej zapach, ale zanikał.
Natychmiast połączyłem się z Emmą w myślach.
– Potrzebuję cię tu natychmiast, Ellie zaginęła.
Minęło mniej niż dziesięć minut, zanim Emma się pojawiła.
– Muszę wiedzieć, czy wyszła sama, czy została zabrana – zażądałem.
Emma przytaknęła, gdy pokazałem jej pokój Ellie.
Szybko przeczesała pokój, nic nie mówiąc. Potem skierowała się z sypialni w stronę drzwi wejściowych. Zawahała się przy drzwiach frontowych i zmarszczyła brwi.
Następnie kontynuowała, przechodząc przez drzwi i zmierzając w kierunku tyłu domu. Skierowała się dalej w głąb drzew, wyczuwając zapach.
Dotarła do małej polany i zatrzymała się. Jej palce dotknęły ziemi, po czym odwróciła się, by spojrzeć na mnie.
– To dziwne, mogę znaleźć tylko zapach Ellie, ale jej zapach nie jest na klamce, a przecież drzwi były otwarte. Jej zapach jest w powietrzu, ale nie na ziemi do tego momentu.
– Jest tu silny, ale jest też coś innego.
Zmarszczyłem brzmi. – Co takiego?
Zamknęła oczy i wzięła wdech.
– Lina i bardzo słaby zapach... Wilczego ziela, wolfsbane i coś jeszcze. Nie wiem, co to jest.
Zwęziłem oczy. – Została porwana? Przez kogo?
Emma przytaknęła.
– Na pewno została zabrana. Wyniesiona z domu. Następnie położona na ziemi. Związana najprawdopodobniej i podano jej wolfsbane. Ktokolwiek ją zabrał, musiał ukryć swój zapach.
Zamknąłem oczy, a strach ogarnął moje serce. Kto mógł ją porwać? Ktoś, kto wiedział, że ma wilka. Ktoś z watahy, a może ludzki dowódca.
– Czy możesz ją znaleźć? – zapytałem.
Emma westchnęła.
– Mogę spróbować.
Ellie
Było mi zimno, bolała mnie głowa i było coś na mojej szyi.
Nagle przyłożyłam ręce do gardła. Poczułam metal. Ogarnął mnie strach i otworzyłam oczy, bo wróciło wspomnienie ostatniej nocy.
– Nie da się tego zdjąć.
Zerknęłam na drugą stronę pokoju. Przez małe zakratowane okienko wpadał snop światła. Było to jedyne światło, które oświetlało ciemny pokój. Więzienna cela... nie, to było bardziej jak loch.
Przypominało mi to jakieś inne miejsce. Przełknęłam ciężko, odpychając od siebie to wspomnienie. Łzy zaczęły zbierać się w moich oczach.
– Nie płacz, inaczej będzie cię bił, aż przestaniesz.
Wpatrywałam się w mrok. Rozpoznałam ten głos.
Usłyszałam szuranie i osoba przesunęła się w stronę światła. Samuel.
Zamarłam. Nie tylko dlatego, że byłam w lochu z osobą, która mnie nienawidziła, ale dlatego, że wyglądał ledwie tak samo jak Samuel, którego ostatnio widziałam.
Krew oblepiała jego nozdrza, a siniaki pokrywały twarz. Na jego szyi znajdowała się obroża, taka sama jak moja. Tam, gdzie dotykała jego skóry, pojawiły się paskudne, czerwone bąble.
Zamknęłam oczy, wołając Nix. Szukając jej w swoim umyśle. Nie mogłam jej wyczuć. Ostatnim razem, gdy nie odpowiadała, wyczuwałam, że śpi, ale teraz nawet jej nie było.
– Nie znajdziesz jej – mamrotał Samuel. – Wolfsbane i srebro.
Przejechałam palcami pod kołnierzem. Nie było żadnych pęcherzy, było tylko niewygodnie.
– Wygląda na to, że srebro na ciebie nie działa – dodał. – Na szczęście.
Owinęłam ramiona wokół swojego ciała i przyciągnęłam kolana do klatki piersiowej.
– Musisz mnie nienawidzić – mamrotałam, gdy oparłam głowę na kolanach.
Samuel potrząsnął głową.
– Ja nie, ale mój wilk tak... ale on nienawidzi każdego, kto nie pozwala mu podążać własną drogą. Na początku mogłem go kontrolować, ale gdy stał się silniejszy, przejął kontrolę.
Westchnęłam. – Mój wilk mi pomaga, nigdy nie próbuje przejąć kontroli, ale czasem mu pozwalam.
Samuel przewrócił oczami. – Fajnie.
Podniosłam głowę. – Tata nas znajdzie. Będzie mnie szukał, a ja sprawię, że sprowadzi także ciebie.
Samuel westchnął.
– To miła myśl, ale nie stawiaj na to. Beta powiedział mi, że przyjdziesz. Powiedział, że wuj Gabriel nigdy cię nie znajdzie, a kiedy to zrobi, będzie już za późno.
W głosie Samuela nie było żadnych emocji. Czy oni już go złamali?
Serce mi się zacisnęło. – Za późno na co? – zapytałam drżącym głosem.
Samuel wzruszył ramionami.
– Beta… Dante – wyszeptał jego imię. – Mówi ci tylko to, co chce, żebyś wiedziała. Jeśli będziesz się opierać, on cię tylko skrzywdzi.
Zamknęłam oczy i westchnęłam. Zagan powiedział, że jest moim ojcem. Nie mógł nim być, mój ojciec nie żył. Tata z drugiej strony, choć nie był moim ojcem z krwi, to jednak był moim ojcem. Znalazłby mnie.
Dziadek i Nana pomogliby mu. Do tego czasu musiałam pozostać silna. Być taka, jaka byłam wcześniej. Stać się znowu twardą. Schowałam głęboko wszystkie moje emocje. Przetrwam to. Przetrwałam wcześniej i przetrwam ponownie.
