Wyzwanie Trenta Declana
Autorzy
Collette G. May
Lektury
232K
Rozdziały
31
Trasa promująca książkę Elizy miała być wyłącznie biznesowa – żadnych rozpraszaczy, żadnych niespodzianek. Wtedy spotyka jego: czarującego, pewnego siebie i obłędnie magnetycznego. Trent jest przyzwyczajony do bycia w centrum uwagi, ale Eliza go nie rozpoznaje, co sprawia, że więź między nimi wydaje się... prawdziwa. To, co zaczyna się od zaledwie iskry, przeradza się w żartobliwą potyczkę na słowa, kiedy on rzuca jej wyzwanie nie do odrzucenia. Ona odpowiada własnym i nagle oboje tkwią w rozkosznej grze, której żadne z nich nie zamierza przegrać. Ale pod warstwą przekomarzań i rzucanych wyzwań na szali leżą ich serca – i żadne z nich nie jest gotowe na to, co się stanie, gdy zabawa przerodzi się w coś znacznie głębszego.
Rozdział 1
ELIZA
Najpierw zauważyłam wytatuowanego anioła, który mienił się w neonowych światłach nad barem. A właściwie to żylaste przedramię, na którym był wytatuowany, przyciągnęło moją uwagę. Tatuaż był częścią większego wzoru, który znikał pod krótkim rękawem białego T-shirta i ciągnął się po naprawdę imponującym bicepsie.
„Na drugim ramieniu mam jeszcze więcej…”
Jego głos był jak rozgrzany miód — spływał po mnie w sposób, od którego robiło się słabo. Nachylił się bliżej, żeby go było słychać ponad dudnieniem basów wibrujących po całym pomieszczeniu, i poczułam, że się czerwienię.
Czerwienię się! Jak piętnastolatka na pierwszej potańcówce! Delikatny podmuch jego oddechu na moim policzku sprawił, że ciarki przeszły mi po skórze, i musiałam się naprawdę mocno postarać, żeby nie zamknąć oczu i nie oddać się grzesznym obrazom, które zalewały mi myśli.
Nie mogłam — nie powinnam — ulegać pokusie. Ale wtedy podniósł szklankę do ust i po raz pierwszy miałam okazję przyjrzeć się jego twarzy. O mój… słodki… Boże!
Ten mężczyzna był niesamowicie przystojny!
Jednodniowy zarost ledwo zakrywał głębokie dołeczki po obu stronach pełnych ust. Prosty nos prowadził do wysokiego czoła i najciemniejszych bursztynowych oczu, jakie kiedykolwiek widziałam. Oczu, które mówiły więcej niż tysiąc słów i obiecywały jeszcze więcej. Pełne wargi wygięły się w figlarnym półuśmiechu, od którego zadrżał mi brzuch.
„Hej, piękna! Nie zamierzasz chyba opuścić własnej imprezy!”
Odetchnęłam z ulgą, kiedy Kevin objął mnie ramieniem. Na mojego przyjaciela zawsze mogłam liczyć, że pojawi się w odpowiednim momencie.
„Nie, skąd. Po prostu potrzebowałam trochę wody” – powiedziałam, unosząc szklankę.
„Może weź swoją wodę — i swojego znajomego — do stolika.”
Przekrzywiłam głowę i spojrzałam na nieznajomego, który obserwował nas z uniesioną brwią. Normalnie nie zaprosiłabym go, nawet gdyby Kevin dał mi taką okazję, bo po prostu nie miałabym odwagi.
Wypiłabym swoją wodę i wróciła do przyjaciół, rozmyślając o seksownym mężczyźnie, który zachęcał mnie, żebym obejrzała jego tatuaże, i zastanawiając się, czy ze mną flirtował.
„Możesz do nas dołączyć” – powiedziałam, zaskakując samą siebie i spodziewając się grzecznej odmowy. Pewnie byłam bardziej wstawiona, niż mi się wydawało.
„Jasne. Czemu nie?” Serce mi stanęło, a potem zaczęło bić jak szalone. Wziął drinka i zsunął się ze stołka, a jego twarde uda otarły się o moje. Wciągnęłam gwałtownie powietrze, kiedy coś musnęło moje biodro. Czy on właśnie przyjął moje zaproszenie? Wpatrywałam się w zadowolony uśmieszek Kevina, na moment zamrożona z szoku.
Wypiłam resztę wody jednym haustem, żeby ugasić nagły ogień, który rozpłonął w moim ciele. Był wysoki, może metr osiemdziesiąt pięć, a teraz, gdy stał, wyglądał na jeszcze potężniej zbudowanego.
Poczekał, aż wstanę, i położył mi dłoń na dole pleców, prowadząc mnie między stolikami. Ciepło jego ręki paliło przez cienki bawełniany materiał mojej koszulki.
Z ulgą opadłam na krzesło przy naszym stoliku, a nieznajomy usiadł obok mnie. Tym razem zamknęłam oczy, kiedy otoczył mnie świeży zapach jego cytrusowych perfum, i upijałam się nim.
„Jestem Kevin, największy fan Elizy. To jest Lori, wydawczyni Izy, Rico, jej redaktor, i Vivian, jej najlepsza przyjaciółka.” Podziwiałam tę łatwość, z jaką Kevin nawiązywał kontakt z ludźmi, marząc o choćby połowie jego charyzmy w towarzystwie obcych.
„Hej, wszystkim. Jestem Trent” – przedstawił się. „Co świętujemy?”
Spojrzał na mnie pytająco, a potem na resztę grupy. Rico odpowiedział. „Świętujemy największy sukces Izy w dotychczasowej karierze.”
Kiedy Trent uniósł brew, Lori kontynuowała: „Najnowsza powieść Elizy trafiła na pierwsze miejsce listy bestsellerów Austin Herald!”
Wszyscy podnieśli kieliszki i głośno wiwatowali. Śmialiśmy się, stukając się szkłem. Moje policzki płonęły zarówno z zażenowania, że jestem w centrum uwagi, jak i z podekscytowania moim sukcesem. Reese, barman, przyniósł tacę z ciemnymi drinkami, a ja skrzywiłam nos na ostry zapach lukrecji.
„Nie, Reese! Mówiłam, że prawie wszystko może być, ale lukrecja to absolutne nie!” – skarciłam go lekko.
Patrzył na mnie w szoku, z oczami i ustami tak szeroko otwartymi, że widziałam kolczyk w jego języku.
„Zawsze mówisz, że każdą rzecz trzeba spróbować chociaż raz” – powiedział Kevin, wychylając kieliszek jednym łykiem, stając w obronie seksownego barmana, z którym flirtował cały wieczór.
„Naprawdę?” – zapytał mnie Trent, ze szklanką uniesioną przy ustach.
Kiwnęłam głową i wzruszyłam ramionami. „Trzeba spróbować czegoś przynajmniej raz, żeby wiedzieć, czy się to lubi. Lukrecja i sushi — obie rzeczy wypróbowane i uznane za persona non grata.”
„Ała.” Trent się wzdrygnął, ale zauważyłam, że odstawił pełną szklankę z powrotem na tacę. „Może zamiast tego shoty z whiskey sour?” zapytał Reese'a.
„Jasne, zrobię. Ale wymyślę też coś jeszcze lepszego.” Uniosłam brew. „Bez lukrecji, obiecuję.”
„Więc, Iza…” – zaczął powoli Kevin – „jeśli taką masz filozofię życiową, to ile z tego odnosi się do twoich książek?”
„Mo… moich książek?” – zapytałam, udając, że nie rozumiem, o co mu chodzi.
„Nawet nie próbuj, panno Elizo Boucher!” – zganiła mnie moja rzekomo najlepsza przyjaciółka. Vivian patrzyła na mnie z dezaprobatą, jednocześnie próbując złapać językiem słomkę, żeby głośno sączyć swojego różowego mojito. „Doskonale wiesz, o czym on mówi!”
„O czym mówi?” Trent nachylił się, żeby szepnąć mi do ucha, a jego szerokie ramię trąciło moje, wysyłając dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Ten mężczyzna był zagrożeniem dla mojego zdrowego rozsądku.
Oblałam się rumieńcem i w myślach przewróciłam oczami, jąkając się: „Ja wcale nie…”
„Dajcie dziewczynie spokój” – przyszła mi na ratunek Lori, stawiając kieliszek na stoliku z hukiem. Kochałam tę kobietę z całego serca. „Zagrajmy w coś!”
„Tak!” – Rico, Vivian i Kevin natychmiast się zgodzili, Trent kiwnął głową, a ja się nie odezwałam.
Lori rozejrzała się po grupie, a jej ciemne oczy błyszczały figlarnością. „Jeśli nigdy czegoś nie robiliście, to pijecie kieliszek do dna.”
„Tak!” – zawtórowała reszta grupy, ale ja wciąż miałam wątpliwości.
Odetchnęłam głęboko z ulgą, kiedy zobaczyłam Reese'a przy naszym stoliku z tacą kieliszków z sour i jakimś intrygująco wyglądającym drinkiem. Moi tak zwani przyjaciele zamówili butelkę whiskey, a Reese wysłał kelnera, żeby ją przyniósł, sam zostając z nami, żeby wziąć udział w pierwszej rundzie.
„Upiję się w sztok” – mruknęłam do Trenta, wąchając kieliszek, który podał mi Reese. Pachniał jabłkowo i ohydnie kusząco.
Trent zaśmiał się cicho, a ten dźwięk sprawił, że zadrżało mi w brzuchu.
„Nie pijesz zbyt często?” – zapytał, a z tak bliska widziałam, że bursztyn w jego oczach był nakrapiany ciemnym brązem. Zapomniałam oddychać.
„Raczej nie” – zdołałam wydusić, marszcząc brwi na ochrypły dźwięk własnego głosu. „Ale mam dziwne przeczucie, że moi tak zwani przyjaciele właśnie wciągnęli mnie w pułapkę.”
„Wypiję twoje kieliszki, jeśli będzie za dużo” – zaproponował, na co parsknęłam śmiechem.
„To bardzo szlachetna propozycja, Trent, ale to ty upijesz się w sztok, jeśli ta gra jest taka, jak podejrzewam.”
„Co masz na myśli?” Wyglądał na naprawdę przerażonego moimi słowami. „Jaka gra…”
„Pijcie do dna, jeśli kiedykolwiek…” – zaczęła z przejęciem Lori, unosząc kieliszek – „obściskiwaliście się w miejscu publicznym!”
„Musimy wypić cały kieliszek?” – zapytałam ostrożnie, kiedy grupa podniosła szkło. Wszyscy odwrócili się do mnie zdezorientowani. „To znaczy, całowałam się… w miejscu publicznym… ale nie tam, gdzie byli inni ludzie w pobliżu. Czy to się liczy?”
Kevin i Vivian spojrzeli na siebie. Pewnie wiedzieli o moim życiu więcej niż ktokolwiek inny, ale nie dzielę się z nimi wszystkim — zwłaszcza tym, że przez ostatnie siedem lat jedyna zabawa, jakiej doświadczyłam, była dziełem mojej własnej ręki, bez żadnej dodatkowej pomocy, nawet nie od wibratorka.
Rico wzruszył ramionami i objął mnie ramieniem. „Myślę, że możemy to zaakceptować.”
Po chwili wahania reszta się zgodziła, kiwając głowami. Wypiłam więc tylko połowę kieliszka, co wywołało śmiech w grupie.
„Moja kolej!” – powiedział Kevin. „Czy kiedykolwiek” – zerknął na mnie – „uprawialiście seks w namiocie na kempingu?”
Wychyliłam drinka, delektując się słodyczą jabłkowego soura od Reese'a, a potem od razu dolałam sobie kolejnego.
„Czy kiedykolwiek” – uśmiechnął się Rico – „dostawaliście orala na pace pickupa?”
Wychyliłam drinka.
„Czy kiedykolwiek” – kolej Vivian – „byliście w klubie dla dorosłych?”
Wychyliłam drinka. I wtedy zorientowałam się, że jestem jedyną osobą, która pije — albo w ogóle bierze udział w grze.
„Żartujesz sobie?!” – nie wytrzymał Kevin. „Nigdy nie byłaś w klubie dla dorosłych?”
Pokręciłam głową.
„To skąd umiałaś tak szczegółowo o tym napisać?” – wyjąkała Lori.
Wzruszyłam ramionami. „Wyobraźnia?”
„Piszesz o rzeczach, których nigdy nie robiłaś?” – zapytał Trent, a ja pokręciłam głową. „Jak?”
„Właśnie to próbujemy ustalić” – wyjaśnił Kevin Trentowi, po czym odwrócił się do mnie. „Nigdy nie pieprzyłaś się na fotelu wiszącym? Albo na pace pickupa? W spiżarni na rodzinnym przyjęciu? Nad jeziorem w świetle księżyca?”
Kręciłam głową na każde pytanie Kevina, który opisywał sceny z moich powieści.
„Chyba pora na kolejną rundę?” – zapytał Reese moją bardzo milczącą grupę przyjaciół.
Trent nachylił się do mnie, kiedy Reese stawiał kieliszki na stoliku. Był tak blisko, że czułam jego oddech na policzku, a drobne płomyki ożywały wzdłuż mojego kręgosłupa. „Jak potrafisz pisać o rzeczach, których nigdy nie przeżyłaś?”
Przełknęłam ścisk w gardle i próbowałam mówić na tyle głośno, żeby zagłuszyć łomotanie własnego serca. Starałam się wzruszyć ramionami od niechcenia. „Wyobraźnia. Solidna dawka Mills & Boon i mnóstwo fantazjowania?”
„Kurwa, Za” – warknął, a ten dźwięk zawibrował głęboko w mojej bardzo nieaktywnej strefie. A potem powiedział coś, przez co o mało nie rozlałam kieliszka. „Jesteś zagadką, którą chciałbym zbadać cal po calu.”
Oddech uwiązł mi w piersi i nie chciał wyjść z płuc. Nie potrafiłam oderwać wzroku od żaru w tych miodowych głębinach, który przenikał mój umysł, zmysły i ciało, rozpłomieniając mnie od środka. Ubranie nagle stało się duszne, nie do zniesienia, drażniąc moją wrażliwą skórę.
Zrozumiałam, co czuje sarna w obliczu myśliwego — szczególnie tak pięknego i charyzmatycznego jak Trent. I, na wszystko co święte, chciałam biec w jego stronę, a nie od niego. Ofiara złożona z własnej woli, najlepiej na miękkim łóżku, w seksownej bieliźnie, a on w samej przepasce na biodrach…
