Zakazana miłość tom 2: Miłość na dystans
Autorzy
Calyp50
Lektury
18.1K
Rozdziały
46
Studiując na uniwersytecie, Carlee na każdym kroku czuje się rozpraszana przez Holdena. Próbowała zacząć z czystą kartą i choć wiedziała, że zerwanie z nim kontaktu bez słowa nie było najlepszym wyjściem, musiało się to stać. Dystans był dla niej nie do zniesienia. Widywanie go, bez możliwości dotyku, sprawiało jej zbyt wielki ból. Czy zdoła przetrwać kolejne trzy lata?
Holden znosi rozłąkę z Carlee jeszcze gorzej. Odkąd całkowicie go odcięła, czuje tylko odrętwienie, a lato było bolesnym wyzwaniem. Potrzebował jakiegokolwiek zajęcia, które odciągnęłoby jego myśli. Rozpoczęcie nauki na Penn State to jedyna rzecz, która pozwala mu zachować zmysły. Czy poradzi sobie z presją bycia w uczelnianej drużynie i wytrwa przez następne trzy lata? Czy na zawsze pozostanie wierny uczuciu do Carlee, czy może znajdzie miłość w innym miejscu?
Czy ich uczucie przetrwa próbę odległości, czy oboje znajdą nową miłość podczas trzech lat rozłąki? Czy Holdenowi uda się w końcu dostać do NHL? Dowiedz się w drugiej części serii Forbidden Love!
Rozdział 1: Żebyś o mnie nie zapomniał
CARLEE
Nie mogłam w to uwierzyć. Oksford.
Przez całe miesiące wmawiałam sobie, że to niemożliwe. Myślałam, że bez względu na to, jak dużo się uczyłam i jak dobre były moje eseje, wciąż nie byłam wystarczająco dobra. A jednak tu byłam. Stałam w swoim pokoju z zapiętą walizką, zaledwie kilka godzin przed wejściem na pokład samolotu.
Raz jeszcze sprawdziłam bagaż, chociaż dobrze wiedziałam, że wszystko już w nim jest. Ubrania złożone w równe kostki, książki, z którymi nie mogłam się rozstać, i zdjęcie w ramce, na którym śmiejemy się z Holdenem na jednym z jego meczów. Wszystko było na miejscu. Ale to, co najbardziej chciałam ze sobą zabrać, po prostu by się nie zmieściło.
Holden.
Na samą myśl ścisnęło mnie w gardle. On wyjeżdżał do Penn State, goniąc za marzeniem o grze na bramce w jednym z najlepszych programów hokejowych w kraju. Byłam z niego taka dumna. Zawsze wiedziałam, że zajdzie daleko. Pewnego dnia zostanie bramkarzem, o którym będzie mówić całe NHL.
Ale co mi po dumie, skoro miał nas dzielić cały ocean? Trzy lata opuszczonych urodzin, meczów i uścisków. Trzy lata ciszy między jednym a drugim telefonem. Trzy lata patrzenia z daleka, jak oboje dorastamy.
Właśnie dlatego to zrobiłam. Dlatego przed wyjazdem złamałam serce jemu, a przy okazji także sobie.
„Carlee, czas jechać!” zawołał tata z dołu.
Jego głos wyrwał mnie z zamyślenia. Po raz ostatni rozejrzałam się po pokoju. Plakaty nadal wisiały na ścianach, a książki leżały krzywo na szafce nocnej. W powietrzu wciąż unosił się delikatny zapach lawendowej świeczki, którą paliłam przez całe lato. Moja bezpieczna przystań. Mój dom. Serce mi pękało, ale chwyciłam walizkę i zmusiłam się, by zejść po schodach.
Tata czekał przy drzwiach. Wziął ode mnie walizkę, a jego wyraz twarzy złagodniał, gdy mi się przyjrzał.
„Gotowa?”
„Chyba tak.” Mój głos się załamał, więc spróbowałam to ukryć, wzruszając ramionami.
„To przecież twoje marzenie, Carlee” przypomniał mi.
„Wiem. Ja tylko...” W oczach zakręciły mi się łzy. „Będę za nim tak bardzo tęsknić.”
Tata położył dłoń na moim ramieniu. „Jeśli naprawdę jesteście sobie pisani, te kilka lat czekania niczego nie zmieni. Czas potrafi pokazać, co jest prawdziwe.”
Przełknęłam ciężko ślinę i kiwnęłam głową. „Dzięki, tato.”
Wyszliśmy na zewnątrz. Powietrze późnego lata było ciepłe i duszne, a w oddali cykały cykady. Tata włożył moją walizkę do bagażnika, ale zanim zdążyliśmy wsiąść do auta, usłyszałam cichy warkot silnika i podniosłam wzrok.
Półciężarówka Holdena wjechała na podjazd. Serce ścisnęło mi się w piersi.
Wyskoczył, zanim auto zdążyło się całkowicie zatrzymać. Miał lekko zwichrzone, ciemne włosy, a jego oczy były szeroko otwarte, jakby całą drogę przebiegł sprintem.
„Chciałem się pożegnać” powiedział z zadyszką.
Nawet się nie zastanawiałam. Po prostu do niego podbiegłam. Złapał mnie w ramiona i przytulił tak mocno, że prawie bolało. Wtuliłam twarz w jego klatkę piersiową, wdychając zapach mydła, skóry i czegoś, co było po prostu... nim. Moim Holdenem.
„Będę na ciebie czekał, Carlee” wyszeptał żarliwie w moje włosy.
Pokręciłam głową, a łzy zamazały mi wzrok. „Nie, nie rób tego. Nie mogę cię o to prosić...”
„To nie ma znaczenia. Kocham cię. I to się nigdy nie zmieni.”
A potem jego wargi odnalazły moje. Pocałunek był nagły i rozpaczliwy, jakbyśmy wierzyli, że jeśli tylko bardzo się postaramy, będziemy w stanie zatrzymać czas. Ugięły się pode mną kolana, serce mi pękło, i przez chwilę myślałam, że nie przeżyję tego rozstania.
Kiedy się odsunął, jego oczy błyszczały. Bez słowa ściągnął bluzę z kapturem i wcisnął mi ją w dłonie.
„Żebyś o mnie nie zapomniała” powiedział, a jego głos załamał się na tyle, by całkowicie mnie rozkleić.
Od razu ją na siebie założyłam, a materiał niemal mnie pochłonął. Pachniała nim – ciepło i znajomo – i już wiedziałam, że nigdy jej nie zdejmę.
Staliśmy tak przez jedno ostatnie uderzenie serca, zapamiętując każdy swój szczegół. Potem tata cicho odchrząknął, a Holden zrobił krok w tył.
Wsiadanie do samochodu było najtrudniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek musiałam zrobić.
***
Lotnisko było zatłoczone, pełne śpieszących się podróżnych, a ich głosy niosły się echem po całej hali. Przytuliłam tatę po raz ostatni przed kontrolą bezpieczeństwa.
„Poradzisz sobie, Carlee” wyszeptał. „Nie oglądaj się za siebie.”
Ale obejrzałam się. Jak zawsze.
W samolocie opadłam na fotel, otulając się bluzą Holdena niczym zbroją. Ból w mojej piersi wydawał się nie mieć dna. Trzy lata, Carlee. Tylko trzy lata. Dasz radę.
Ale kiedy samolot oderwał się od ziemi, moje łzy i tak popłynęły. Odwróciłam się do okna, ukrywając twarz przed mężczyzną siedzącym obok. Wydawało się, że tego nie zauważył – albo go to nie obchodziło – i byłam mu za to wdzięczna.
W końcu pochłonęło mnie zmęczenie. W moim śnie Holden stał przed ołtarzem i uśmiechał się do innej dziewczyny w białej sukni. Żołądek podszedł mi do gardła. Moje serce znów pękło na milion kawałków.
Obudziłam się gwałtownie, a gdy dotarło do mnie, że to nie działo się naprawdę, zalała mnie fala ulgi. Mimo to, sama myśl o tym, że pójdzie dalej, rozdzierała mnie od środka. Powiedziałam mu, że może to zrobić, ale wyobrażanie tego sobie bolało bardziej niż cokolwiek innego.
Godziny dłużyły się niemiłosiernie, a każda z nich była przepełniona myślami o nim. Próbowałam czytać. Próbowałam spać. Próbowałam myśleć o Oksfordzie i zajęciach, które na mnie czekały. Nic nie działało. On był po prostu wszędzie.
Kiedy samolot w końcu wylądował, nad Anglią wisiały nisko szare chmury. Moja taksówka kluczyła wąskimi uliczkami, wzdłuż których stały zabytkowe budynki i mury porośnięte bluszczem. Oksford wyglądał jak wyjęty z bajki – ponadczasowy i piękny. Przycisnęłam czoło do szyby, pozwalając, by zachwyt zagłuszył odrobinę bólu.
W akademiku wciągnęłam walizkę po schodach i zajęłam lewą stronę pokoju. Przestrzeń była zwyczajna i cicha. Zbyt cicha. Rozpakowywałam się powoli, układając książki i chowając zdjęcie Holdena w ramce do szuflady, której nie mogłam do końca domknąć.
Wysłałam wiadomość do rodziny, by dać im znać, że dotarłam bezpiecznie. Chciałam też napisać do Holdena, ale powstrzymałam się. Czysta karta, powtarzałam sobie. On musiał żyć swoim życiem, a ja swoim.
Później, po zwiedzaniu kampusu aż do bólu nóg, wróciłam do pokoju i zobaczyłam kogoś rozpakowującego się po drugiej stronie.
„O mój Boże! Cześć!” powiedziała dziewczyna z promiennym uśmiechem.
„Hej” odpowiedziałam, lekko zaskoczona.
„Jestem Emma.”
„Carlee.”
„Jesteś taka śliczna!” wypaliła z szerokim uśmiechem.
Zaśmiałam się. „Dzięki, ty też.”
„Już wiem, że będziemy najlepszymi przyjaciółkami.”
Jej entuzjazm był zaraźliwy. Rozmawiałyśmy godzinami, leżąc na łóżkach, i nawet nie zauważyłam, kiedy zaczęłam opowiadać jej o Holdenie.
„Może na ciebie zaczeka” powiedziała.
„Nie wymagam tego od niego. Będzie gwiazdą. Dziewczyny będą się do niego ustawiać w kolejce.”
„Ale mówił, że zaczeka, prawda?”
Niechętnie kiwnęłam głową. „Powiedział, że będzie czekać wieczność.”
„Więc mu uwierz. Niektórzy mówią poważnie, kiedy obiecują wieczność.”
Jej pewność dodała mi otuchy, nawet jeśli sama w to do końca nie wierzyłam.
Następnego ranka przez okno wpadły promienie słońca. Mój telefon zawibrował na szafce nocnej.
Holden
Dobranoc, piękna – albo w twoim przypadku, dzień dobry. Lato bez ciebie będzie beznadziejne. Dzwoń, kiedy tylko zechcesz. Tęsknię za tobą.
Wpatrywałam się w te słowa, aż zamazał mi się wzrok. Połowa mnie chciała do niego od razu zadzwonić, usłyszeć jego głos i przypomnieć mu, że wciąż byliśmy my. Druga połowa szeptała, że jeśli chcę tu przetrwać, muszę odpuścić.
Z westchnieniem odłożyłam telefon i zmusiłam się do wyjścia z łóżka. Za godzinę miałam zajęcia, a Duma i uprzedzenie same by się nie przeczytały.
Ale kiedy zaplatałam warkocz przed lustrem, nie mogłam przestać myśleć o jego wiadomości. Nie mogłam przestać marzyć, by znów znaleźć się w jego ramionach. I nie mogłam przestać się zastanawiać, czy miłość naprawdę potrafi przetrwać trzy lata czekania.
