7 Yıl Sonra
Yazar
Lindsay Hope
Okur
324K
Bölüm
48
Yedi yıl bir ilk aşkı unutmak için yeterli olmalıydı, ama Cassidy işin aslını çok iyi biliyor. Dışarıdan bakıldığında istikrarlı görünen, rutinler ve sessiz bir dirençle dikkatle örülmüş bir hayat kurar. Sonra Matteo çıkagelir; uyarısız, acımasızca ve üstelik hiç de yalnız değildir. Şimdi dünyaları, neredeyse haksızlık denecek şekillerde iç içe geçmekte; nazik gülümsemeler eski kıvılcımları gizlemekte ve her bakış haddinden fazla geçmiş taşımaktadır. Cassidy kendine artık yoluna devam ettiğini, bununla başa çıkabileceğini, zamanın görevini yerine getirdiğini söyler. Ancak onlarındı gibi bir aşk, kibarca sönüp gitmez. Pusuda bekler, kışkırtır ve Cassidy'nin sarsılmaz sandığı her sınırı zorlar. Geçmiş üzerindeki baskısını artırdıkça, genç kadın merak etmeye başlar… Bir zamanlar sonsuzlukmuş gibi hissettiren birine gerçekten veda edebilir misiniz?
Prolog: Yedi Yıl Önce
Çilekli cheesecake dondurma, lütfen burada ol.
Bugünden sonra sana ihtiyacım var.
Bir sürü farklı Ben & Jerry's dondurma kutusuyla dolu dondurucunun önünde durdum. “Strawberry Cheesecake” etiketinin olduğu bölümü görene kadar hepsine göz gezdirdim. Bölüm... boştu.
“Kahretsin,” diye mırıldandım.
Sanırım ikinci seçeneğim olan Karamel Sutra ile yetinmek zorunda kalacağım.
Dondurmayı aldım. Gitmem gereken diğer tek koridora, şarap ve alkol reyonuna doğru yürüdüm. Ucuz, tatlı şarap şişelerine bakarken, yanımda duran bir kadın bana seslendi. Benim yaşlarımda görünüyordu. Omuzlarına dökülen çikolata kahvesi saçları ve çiçekli şık bir elbisesi vardı. Bana, “Bu Prosecco'yu tavsiye ederim. Gerçekten çok güzel,” dedi.
Ona dönüp baktım ve “Tatlı mı? Şarabımın meyve suyu gibi tatmasını tercih ederim. Beni sarhoş edebilecek bir meyve suyu olmasını isterim,” diye sordum.
İnci gibi beyaz dişlerini göstererek güldü ve gülümsedi. “Evet, tatlı.” Sonra sol elimdeki dondurmaya ve sağ elimle şarap şişesini almama baktı. “Zor bir gün geçirdin, değil mi?” dedi halden anlayan bir tavırla.
“Şarap ve dondurma mı? Kesinlikle,” diye yanıtladım.
“Pekala, umarım önerimi beğenirsin,” dedi, kendisi de bir şişe Prosecco alırken. “İyi akşamlar.”
Döndüm ve gidişini izledim. Koridorun sonunda duran bir adama doğru yürüdü. O da benim yaşlarımda görünüyordu. Adama bir saniye daha dikkatlice baktım. Şarap şişesini neredeyse elimden düşürüyordum.
Matteo.
Hiçbir şey beni bu ana hazırlayamazdı. Böyle bir şeyin yaşanacağını hiç düşünmemiştim. Özellikle de bir markette olacağını aklımın ucundan bile geçirmemiştim. Esmer kadın ona gittikçe yaklaşırken, göz göze geldik.
Yeşil gözlerinin hafifçe kocaman açıldığını gördüm. Koridorda karşısındaki kişinin ben olduğuma inanamıyor gibiydi. Ama aynı zamanda soğukkanlılığını korumaya çalışıyordu. Kadın sonunda yanına vardı ve o da aşağıya, kadına doğru baktı.
Kadından epey uzundu. Benden de çok uzundu. Kadın şarap şişesini havaya kaldırdı. Onun kadına gülümsediğini gördüm.
Aşağıya, ona doğru gülümsediğinde, içimde bir duygu seli koptu.
O kadın ben olabilirdim.
Kadın yürümeye başladı. O da arkasından takip etti. Gitmeden önce bana bir bakış daha fırlattı. Sonra da kadının peşinden gitti. Kalbimin ne kadar hızlı çarptığını fark edene kadar bir an bile gözlerimi kırpmadım.
Matteo Edmonds'ı bir daha görüp göremeyeceğimden emin değildim.
Sakin ol, Cassidy. Muhtemelen sadece tesadüfi bir karşılaşmaydı. Onu sadece şans eseri gördün.
Ama içten içe gerçeği biliyordum. Bunun onunla yepyeni bir sayfanın başlangıcı olacağını biliyordum. Eğer kasabaya geri döndüyse, birbirimizden kaçmamızın imkanı yoktu.
YEDİ YIL ÖNCE—LİSE
“Sınıf, yaratıcı yazarlık dersine hoş geldiniz. Bu lisedeki son döneminiz. Hepinizin mezun olmak ve bir an önce buradan ayrılmak için sabırsızlandığınızı biliyorum. Yine de, bu sınıftaki tüm ödevleri ve bilgileri gerçekten özümsemenizi tavsiye ediyorum.”
Geçmişte İngilizce öğretmenim olan Bayan Delvecchia, şimdi lisenin son dönemi için yaratıcı yazarlık öğretmenimdi. Bazılarının bu dersi hafife alacağını biliyordum. Ama tam tersine, ben bu dersin okulda kendimi gösterebileceğim bir fırsat olabileceğini hissediyordum.
Sonunda. Bütün okul hayatım boyunca zorlandıktan sonra, ilk defa bir dersi yüksek notlarla geçebilecektim. Hem de bu bir yemek pişirme dersi değildi.
Umarım.
“Her birinizin bir yazarlık partneri olacak,” dedi Bayan Delvecchia. “Fikirlerinizi bu kişiyle paylaşacaksınız. Yazdıklarınızı bana teslim etmeden önce onlara okutacaksınız.”
Bu derste arkadaşlarımdan biri olan Ashley de vardı. Yanımda otururken hemen bana doğru baktı. Ben de partner olacağımızı belirtmek için başımı salladım.
“Hepinizin bu sınıfta arkadaşları olabileceğini anlıyorum. Ama partnerlerinizi ben eşleştireceğim. Hiç belli olmaz. Bu son dönemde yeni bir arkadaş edinebilirsiniz. Daha önce hiç konuşmayı beklemediğiniz birini tanıyabilirsiniz.”
Tamam, sanırım Ashley ile partner olmayacağım.
Sınıfta uzaktan tanıdığım başka insanlar da vardı. O yüzden onlardan biriyle eşleşmeyi umdum.
Bayan Delvecchia eşleşmeleri okumaya başladı.
“Ashley Miles ve Dana Lee.”
Ashley'nin, arkadaş olduğu Dana'ya sırıttığını gördüm. İsimler okunmaya devam etti. Sonunda Bayan Delvecchia, “Cassidy Sharpe ve Matteo Edmonds,” dedi.
Kim?
Matteo Edmonds'ın kim olduğunu bilmediğim için bir an utandım. Yüzünü gözümün önüne bile getiremiyorum.
Öte yandan, mezun olacak dönemimizde yaklaşık üç yüz öğrenci vardı. Yani herkesi tanımam beklenemezdi.
“Pekala, hepiniz ayağa kalkıp yazarlık partnerlerinizin yanına geçebilirsiniz,” diye talimat verdi Bayan Delvecchia. “Yanınızdaki kişi hakkındaki tüm önyargılarınızı bir kenara bırakın. Dönem sonuna kadar birbiriniz hakkında çok daha fazla şey öğreneceğinize garanti veriyorum.”
Ayağa kalktım ama kimi aradığımı bile bilmiyordum. Bir an masamın yanında öylece durdum. Sonra genç bir adamın bana doğru yürüdüğünü fark ettim.
Altın rengine çalan kahverengi saçları vardı. Saçları kısaydı ama dalgaların oluştuğunu görebileceğim kadar da uzamıştı. Gözlük takıyordu, üzerinde gri bir tişört ve kot pantolon vardı. Esmer tenliydi ve zayıftı.
Onu daha önce hiç gördüğümü bile sanmıyorum.
Önümde durdu.
“Cassidy?” dedi, bana bakarak.
“Sen Matteo musun?” diye sordum.
“Evet,” dedi. Sonra başını eğip yere baktı. “Sanırım yan yana oturmalıyız,” diye ekledi.
Masama geri oturdum. Matteo da Ashley'nin az önce kalktığı yere, yanıma oturdu.
“Masalarınızı birbirine yaklaştırın!” diyerek bizi cesaretlendirdi Bayan Delvecchia. “Yabancı gibi davranmayın!”
Biz zaten kelimenin tam anlamıyla yabancıyız.
Matteo çevik bir hareketle masasını kaldırdı. Sandalyesini kaydırdı ve sonra bana daha yakın oturdu.
“Pekala, sınıf. Artık partnerlerinizle bir araya geldiğinize göre, ilk ödeviniz hakkında konuşmanızı istiyorum. Sizin için çok şey ifade eden bir şarkı seçmenizi istiyorum. Herhangi bir türde olabilir. ‘Okul için uygun’ olmayabilir, burada çoğunuz yetişkinsiniz. Şarkının sizin için neden bu kadar önemli olduğu hakkında yazmanızı istiyorum. Fikirlerinizi partnerlerinizle paylaşın,” dedi Bayan Delvecchia. “İlk ödevinizi başlatıyorum!”
Herkes bir an sessiz kaldı. Sonra uğultuların başladığını duydum. Matteo hiçbir şey söylemedi. Hâlâ masaya bakıyor, kalemiyle oynuyordu. Önünde Five Star marka bir defter vardı.
“Peki,” diye başladım, “ne tür müzik seversin?”
Matteo omuz silkti. “Çok fazla müzik dinlemem.”
“Hadi ama. İllaki bir şeyler dinliyorsundur.”
“Bazı rock şarkılarını severim,” diye yanıtladı Matteo. “Çoğunlukla doksanlı yılların şarkıları.”
“Hakkında yazmak isteyeceğin, aklına gelen bir şarkı var mı?” diye sordum.
Matteo bana şöyle bir baktı ve “Hımm. Belki,” dedi.
Ona cesaret verici bir gülümseme sundum. “Birkaç tanesinin adını söyle.”
Matteo'nun kolayca açılan biri olmadığını şimdiden görebiliyordum. Onu konuşturmaya çalışıyordum. Birazcık bile olsa.
“Red Hot Chili Peppers'tan ‘Scar Tissue’,” dedi Matteo. Beklediğimden daha hızlı cevap vermişti. “O şarkı hakkında yazabilirim.”
“Tamam. Onu bildiğimi sanmıyorum.”
“Bir ara dinle. Güzel bir şarkı.”
Sonra bana baktı. Gözlüklerinin ardında gerçekten çok güzel gözleri olduğunu fark etmeden edemedim. Gözleri yeşildi ve içinde küçük ela benekler vardı.
“Okul bitince dinleyeceğim. Böylece sözlerine gerçekten odaklanabilirim. Bu şarkının senin için anlamı ne?” diye sordum.
“Ben çocukken babam hep bu şarkıyı çalardı,” dedi Matteo.
Ondan sonra başka hiçbir şey söylemedi.
“Güzel. Eminim çok nostaljiktir.”
Matteo başını salladı. Sonra bana baktı ve “Peki ya sen? Sen hangi şarkıyı seçeceksin?” diye sordu.
“Gerçekten hiçbir fikrim yok. Ben müziği daha çok ritmi için dinlerim.”
“Sen de nostaljik bir şeyler düşünmeye çalış,” dedi Matteo. “Yapabilirsen tabii.”
Bir an öylece oturdum. Benim için anlamı büyük olan hangi şarkıyı seçebileceğimi düşündüm. Aslında çok da uzun düşünmeme gerek kalmadı.
“Coldplay'den ‘Yellow’,” dedim.
Matteo bana baktı. “O şarkıyı biliyorum. Senin için neden özel?”
Şarkının benim için neden bu kadar önemli olduğunu fark ettiğimde, Matteo'ya muhtemelen çok saçma geleceğini düşündüm. “Sadece gerçekten çok güzel bir şarkı olduğunu düşünüyorum.”
“Hepsi bu mu?” diye sordu. “Öyleyse ödevi yazarken biraz zorlanabilirsin. Neden senin için özel olduğunu anlatman gerekmiyor mu?”
“Birkaç neden aklıma gelebilir. Yazdığım kağıda baktığında göreceksin,” dedim.
Matteo başını salladı. “Mantıklı.”
Bayan Delvecchia sınıfın önünde durdu ve ellerini çırptı. “Partnerlerinizle sadece birkaç dakikanız daha kaldı! Her derste birlikte zamanınız olacak. Bugün sadece tanışmak içindi.”
Matteo'ya baktım ve “Dört yıldır bu okulda mısın?” diye sordum.
Matteo başını salladı. “Evet.”
“Aynı dönemde olup birbirimizden bu kadar habersiz olmamız çok çılgınca.”
Matteo bir an bana dik dik baktı. “Seninle en az iki derste daha birlikteydik, Cassidy.”
İçim cız etti.
“Ah,” dedim, durumu gülerek geçiştirmeye çalışırken. “Etrafımdakilere karşı bazen çok dikkatsiz olabiliyorum.”
“Hı hı.” Matteo başını salladı.
Ve sonraki birkaç dakika boyunca bana hiçbir şey söylemedi. Defterine bir şeyler yazıyordu. Ne yazdığını görmek için göz ucuyla bakmaya çalıştığımda bile göremedim.
Kendi yerlerimize dönme vakti geldiğinde, uzaklaşırken neredeyse yüzüme bile bakmadı.
Bir sonraki ders öğle arasıydı. Ashley ile birlikte diğer iki arkadaşım Danisha ve Erin ile oturdum.
“Matteo ile çalışmak nasıldı?” diye sordu Ashley öğle yemeğinde. Kış tatilinden dönüşümüzün henüz ikinci günüydü. Herkesin üzerinde hâlâ bir yorgunluk vardı.
“Oldukça sessiz biri,” dedim. “Yani, onunla ilk defa konuştum.”
“Hangi Matteo?” diye sordu Danisha.
“Edmonds. Yaratıcı yazarlık dersindeki partnerim.”
“Ah. Onu tanıyorum. Benim de bir sürü dersime girdi,” dedi Danisha. “Sessizdir. Ama çok zekidir.”
Şimdi anlaşıldı. Danisha okulun en zorlu, ileri düzey sınıflarında okuyordu.
“Görünüşe göre benimle de birkaç derste birlikteymiş. Hiç haberim yoktu,” dedim salatamdan bir lokma alırken.
“Cass, geçen sene beden eğitimi dersimizdeydi.” Erin bana baktı.
Kendimi eskisinden de daha kötü hissetmeye başladım. “Açıkçası onu fark etmediğim için kendimi kötü hissediyorum,” dedim.
Bütün gün Matteo'yu düşündüm durdum. Nedenini de hiç bilmiyordum. Onu hiç fark etmediğim için üzerimden atamadığım bir suçluluk duygusu yaşıyordum.
Küçük kardeşim Garrett'ı ve kendimi okuldan eve götürürken bile kendimi kötü hissetmekten alıkoyamadım.
“İyi misin?” diye sordu Garrett.
Garrett lisede üçüncü sınıftaydı. Benden sadece bir yaş küçüktü. “İyiyim. Sadece biraz kötü hissediyorum. Bugün yaratıcı yazarlık dersimde biriyle eşleştim. Onun kim olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Üstelik görünüşe göre benimle birçok derste birlikte olmasına rağmen.”
“Kimmiş o?” diye sordu Garrett.
“Adı Matteo Edmonds.”
“Belki bu seni daha iyi hissettirir. O çocuğun kim olduğu hakkında benim de hiçbir fikrim yok.”
Gözlerimi devirdim. “Pek işe yaramadı ama yine de sağ ol.”
“Cassidy, sen popüler birisin,” dedi Garrett. “Eğer o popüler değilse, ona bakmanı bile beklemezdim.”
İşte bu kendimi çok sığ hissetmeme neden oldu. Ben sığ biri miyim? Matteo'ya sığ biri olmadığımı göstereceğim. Söz veriyorum.
