Asla İstemediği Bir Aşk 1. Kitap: Başlangıç
Yazar
Rora Prinz
Okur
233K
Bölüm
31
Aurora, kalbi sessizce itiraz etse de hayatının bir düzene oturduğuna inanmaktadır. Nişanlı, kibar ve kendisinden bekleneni yapan biriyken, Gio ile tesadüfen karşılaşması dünyasının dengesini altüst eder. Gio cesur, sezgileri kuvvetli ve Aurora'nın itiraf etmekten kaçındığı şeyleri söyleyecek kadar rahattır. Aralarındaki bağ anında oluşur, tehlikelidir ve görmezden gelinmesi imkânsızdır. Çalınan anlar görev ve arzu arasındaki çizgileri bulanıklaştırırken, Aurora kendinden ne kadar çok şeyi bastırdığını görmeye başlar. Olması beklenen kişi ile onun yanındayken dönüştüğü kişi arasında sıkışıp kalmışken, aşkın, orada olduğunu hiç bilmediğiniz çatlakları bulmanın her zaman bir yolunu bulduğunu keşfeder.
Bölüm 1
AURORA
“Aurora!” Durdum ve ayağımın ucunda döndüm. Kiralama departmanından yeni gelen Giovanni, bana yetişmek için koşuyordu. “Hey! Kompaktörle bana yardım edebilir misin?” diye sordu, arkasındaki mal kabul alanını işaret ederek.
Ona baktım, sakin görünmeye çalıştım. Oysa tek istediğim heyecanla başımı sallamaktı. Ama nişanlı bir kız, hoşlandığı birine karşı bekar bir ergen gibi davranırsa bu nasıl görünürdü?
“Tabii,” dedim sakince. “Önden buyur.” Elimle arkasını işaret ettim. Işıl ışıl gülümsedi, o özenle şekillendirilmiş kaşları önce düzeldi sonra kalktı, ardından döndü ve mal kabul alanına geri yürüdü.
Adam gerçekten çok yakışıklıydı. Sarı saçları arkaya taranmış, koyu kahverengi gözleri vardı. Arkasından yürürken iki kolundaki dövme kolluklarını inceledim ve acaba tüm vücudunu kaplıyor mu diye merak ettim.
“Balya yapmak için teli geçiremiyorum,” dedi, teli üst köşedeki deliklerden zorla geçirmeye çalışarak. Kıkırdadım çünkü telin ucunu büküyor olmalıydı.
“Dur bir dakika,” dedim ve tam da böyle durumlar için duvara dayalı duran uzun demir çubuğu aldım.
“Önce yolda olabilecek kartonları temizlemen lazım,” dedim. Demir çubuğu kaldırıp ucunu deliğe yerleştirdim ve birkaç kez ileri geri ittim. Ucunun tıkanıklığı kırdığını hissedince çubuğu tamamen dışarı çektim.
“Şimdi dene,” dedim, başımı kaldırıp yüzüne bakarken.
En az 1.90 olmalı.
Yine gülümsedi, şirin gamzelerini ve bembeyaz düzgün dişlerini gösterdi. Teli bu sefer tamamen arkaya kadar geçirdi. Hâlâ gülümseyerek başını bana doğru çevirdi ve sonra dimdik doğruldu.
O seksi gülümsemesi midemde kelebekler uçuruyordu. İşte o an gitmem gerektiğini anladım. Gerçekten gitmek istemesem de.
“Tamam, gerisini halledebilirsin artık,” dedim, demir çubuğu tekrar duvara dayadım.
“Dur, yanımda kal. Yine yardımına ihtiyacım olabilir,” dedi ve elinin parmaklarının benimkilere dolandığını hissettim. Gözlerimi yavaşça elinden koluna doğru gezdirdim. Bakışlarımız buluştuğunda direncimin eridiğini hissettim ve başımı salladım.
“Tamam. Peki. Kalayım, belki daha fazla yardıma ihtiyacın olur. Zaten baştan beri zorlandığına bakılırsa, daha fazla yardıma ihtiyacın olması hiç de şaşırtıcı olmaz,” dedim. Dudaklarımın köşeleri yukarı kıvrılırken onun yüzüne kan hücum etti ve utangaçça yere baktı.
Boş elimle onu şakacı bir şekilde kompaktöre doğru ittim. Gözlerini benden ayırmadan yavaş adımlarla geriye doğru yürüdü. Ben de onun yanından geçip başkalarının göremeyeceği bir yerde duvara yaslandım.
“Bir haftadır buradayım. Seni neredeyse hiç görmüyorum. Biz kiralama departmanındakileri sevmiyor musun?” diye sordu, çubuğu ileri iterken. Sonra cevabımı bekleyerek bana baktı. Omuz silktim.
“Burada neredeyse yaşıyorum. Ama sürekli bir oraya bir buraya koşturuyorum. Maalesef kiralama departmanının benim yardımıma pek ihtiyacı olmuyor.”
Başını salladı ve ikinci teli ikinci delikten geçirdi.
“Nişanlı olduğunu duymuştum. Yüzük yok mu?” Başıyla sol elimi işaret etti ve ben refleks olarak elimi kaldırdım.
“Ah, evet, nişanlıyım ama.” Cevap ararken her yere baktım, ona değil. Evleneceğim kişi hakkında şüphelerim olduğunu söyleyemezdim. “Burada pek takmıyorum. Hiçbir şeye dikkatli davranmam. Taşını bir yere çarpıp düşürmekten korkuyorum, o yüzden evde bırakıyorum.”
Aslında yüzüğü cebime atmıştım, böylece John takmadığımı fark etmeyecekti.
Alt dudağını öne doğru büktü ve anlayışla başını salladı.
“Beni mi sormuşsun?” dedim takılarak. Kulaklarının dikleştiğini ve yüzüne sırıtkan bir ifadenin yayıldığını gördüm. Başını iki yana salladı ama bana bakmadı.
“Sordum. Mağazadaki en güzel kızın bekar olup olmadığını öğrenmek istedim,” dedi gayet ciddi bir şekilde ve sonunda bana döndü. Ateşli bakışlarının ağırlığı altında dizlerim titremeye başladı ve yanaklarıma sıcak bir kızarıklık yayıldı.
Aklımı toplamak için başımı salladım ve gülümsedim.
“Çok komik. Sanki senin kız arkadaşın yokmuş gibi.” Varsayımıma başını iki yana salladı ve bana doğru birkaç adım attı.
“Kimseyle çıkmıyorum. Aşka, ilişkilere falan bulaşmıyorum.”
Sanki kafamdan aşağı bir kova buz gibi su dökmüşler gibi oldum, omuzlarım gözle görülür şekilde çöktü. Göğsümü bir hayal kırıklığı doldurdu, sanki üzerime biri oturmuş gibi nefes almakta zorlandım.
Nişanlıydım ve umursamamam gerekiyordu, ama nedense umursuyordum. Galiba kısmet değilmiş. Nişanlı olmasam bile ben ilişki insanıyım, o ise belli ki çapkının teki. Yine de oradan ayrılmaya hazır değildim.
“Şimdi öyle diyorsun çünkü henüz doğru insanı bulmadın,” dedim, başımı yana eğerek. O da aynı hareketi taklit etti, başını hafifçe eğdi ve salladı, gözleri dudaklarıma kayarken.
“Doğru insanı buldum, ama o işler için değil.” Kışkırtıcı dili dudaklarının arasından çıktı, alt dudağını ıslattı ve sonra dişlerinin arasına aldı. Hain bedenim bu baştan çıkarıcı harekete benim iznim olmadan tepki verdi, o da bakışlarını aşağıya indirdi ve sırıttı, uyluklarımın onun için nasıl sıkıştığını görmenin keyfini çıkararak.
Bakışları tekrar benimkilere çarpınca, buradan bir an önce kaçmam gerektiğini anladım. Kendime hakim oldum, boğazımı temizledim ve omuzlarımı geri attım.
“Neyse, yeni çocuk, benim artık paydos edip eve gitme vaktim geldi. İyi geceler.” Beni tekrar durdurmasına fırsat vermeden hızla yanından geçtim.
Kalbim boğazımda atıyordu, arkamda onun ayak seslerini duyarken.
“Hey! Seni kırmak istemedim. Dur bir dakika!”
