Onun Küçük Afeti
Yazar
Lulu Waters
Okur
2.7M
Bölüm
34
Şükran Günü için eve dönerken her zamanki şeyleri bekliyor: hindi, aile draması, belki de kanepede bir şekerleme. Beklemediği şey ne mi? Braxton. Babasının en yakın arkadaşı. Boşanmış. Yakıcı derecede çekici. Ve kesinlikle yasak bölge... ya da en azından o öyle sanıyordu. Yıllardır ona vurulmuş durumdaydı ama artık sadece uzaktan bakmıyor—onu elde ediyor. Kıvılcımlar uçuşuyor, kurallar yıkılıyor ve sırları? Saklanamayacak kadar ateşli. Bu tatil sezonunda tek bir amacı var: bir ömürlük fanteziyi çok gerçek, çok lezzetli bir gerçeğe dönüştürmek. Artık beklemek yok. Rol yapmak yok. İstediği şeyin peşinden gitme zamanı geldi ve hayır cevabını kesinlikle kabul etmiyor.
Bölüm 1
PAYTON
Yemek masasındaki her zamanki yerime oturuyorum, annemin fırında pişirdiği hindinin o güzel kokusunu içime çekiyorum.
“Gerçekten sadece biz üçümüz mü olacağız?” diye soruyorum, annemin sosluğu masaya koyarken babamın gözlerine bakmadığını fark ediyorum. Bir şeyler yanlış. Daha önce görmediğim bir gerginlik var aralarında.
Dışarıda kış fırtınası camlara vuruyor, rüzgâr cama çarparak uğulduyor.
“Bu havada mı? Elektrikler kesilmezse şanslıyız,” diye mırıldanıyor babam, boş bardağını düşünceli düşünceli tıklatarak.
Kapı zili sessizliği yırtıyor ve hepimiz irkiliyoruz. Çok şükür. Bir kişi daha, annemle babam arasında biriken gerginliği dağıtabilir.
Annemin sandalyesi yere sürtünerek ses çıkarıyor. “Ben açarım,” diyor, neredeyse fazla istekli bir sesle.
Koridordan fısıltılar duyuyorum; annemin ince tınısına karışan kalın bir ses. Kalbim hızlanmaya başlıyor. Tanıdık bir şeyler var ama çıkaramıyorum.
Ama o hafif tıraş losyonu kokusunu aldığım an —keskin, biberli, pahalı— midem alt üst oluyor. Dünyada o kokuyu kullanan tek bir kişi var ve onu son gördüğümden beri… çocukluktan çıkalı çok oldu.
Kapı eşiğinde beliriyor, dev gibi, omuzları o kadar geniş ki çerçeveye zar zor sığıyor. Kalbim utanç verici bir şekilde bir atış atlıyor ve kendime yetişkin bir kadın olduğumu, hormonal bir ergen olmadığımı hatırlatmak zorunda kalıyorum.
Saçları hatırladığımdan daha uzun, şakaklarında gümüş çizgiler var ve evrende tam olarak ne kadar yer kapladığını bilen birinin rahat özgüveniyle hareket ediyor. Ve bu inanılmaz seksi.
Braxton Saunders.
Babamın en yakın arkadaşı.
Büyürken neredeyse amcam gibiydi, kan bağımız ya da akrabalığımız olmasa da.
Hep sadece “Brax”tı; her doğum gününde, piknikte ve önemli aile etkinliğinde olan biriydi. Lastik değiştirmeyi bilmemin sebebi o. Yüzümü buruşturmadan viski içebilmemin sebebi de o.
Ama on sekiz yaşımdan beri, en uygunsuz hayallerimin giderek daha… yaratıcı ve müstehcen hale gelmesinin sebebi de o.
Beni gördüğünde sırıtıyor; gözlerinden başlayıp dudağının kenarındaki yara izine kadar inen yavaş, tehlikeli bir gülümseme. Yüzümün kızardığını hissediyorum, bedenim beni yüzlerce şekilde ele veriyor.
“Selam, afacan,” diyor, sesi alçak, kısık ve samimi; öyle ki hem başka yere bakmak istiyorum hem de gözlerimi ondan bir daha ayırmak istemiyorum.
“Brax,” diye fısıldıyorum. Odayı üç adımda geçip kollarını açıyor; eskiden yaptığı gibi babacan bir şekilde değil, aynı anda hem bir davet hem de bir meydan okuma gibi hissettiren gerçek bir açlıkla.
Tam bir kalp atışı kadar tereddüt ediyorum, sonra yerinden kalkıp kendimi ona atıyorum. Ailemin izlediğini umursamıyorum, bu heyecandan alev alacağımı da umursamıyorum.
Braxton kollarını etrafımda bir an fazla tutuyor, sonra bırakıyor ve mavi gözleri bedenimin üzerinde öyle kasıtlı bir şekilde geziniyor ki dizlerim titriyor.
Sonra her zamanki o şeyi yapıyor — gülmekle beni baştan aşağı yemek arasında kararsızmış gibi alt dudağını ısırıyor.
“Vay be, kızım, ne kadar büyümüşsün. Artık bir kadınsın,” diyor ve bu sadece bir iltifat değil.
Hiç bilmiyorsun bile, demek istiyorum ama dudaklarım kilitli. Bunun yerine ona yaramaz, vahşi ve biraz da aç bir sırıtışla bakıyorum; yüzümün geri kalanını okuyabilsin diye.
Annemle babam buluşmamızı izlerken gülümsüyor. Onlardan yayılan gururu neredeyse hissedebiliyorum ama aklımdan geçen tek şey Braxton'ı misafir banyosuna sürükleyip önünde diz çökmek. Adam yıllandıkça güzelleşmiş.
Üç yıl önce liseyi bitirdiğimden beri yolumuz kesişmedi.
O zamanlar ilk gecemi Braxton'la yaşamayı hayal ederdim; sabırlı ve cömert olacağını bildiğim bir adamla. Ama cesaretim tükendi ve sonunda Jeff adında bir çocukla yattım — anında pişman olduğum bir şey.
Ama asıl pişmanlığım, şimdi karşımda duran adamın peşinden gitmemiş olmaktı.
Braxton'ın dövmeleri kollarında yükseliyor ve gömleğinin altında kayboluyor. Gözlerimi ondan alamıyorum. Hafif sakal gölgesi, çarpıcı akuamavi gözleri ve derin, kısık sesiyle erkekliğin ta kendisi.
“Bu havada gelirsin diye düşünmemiştim,” diyor babam ve ikimizin arasındaki elektriği keserek ayağa kalkıp Braxton'ın elini sıkıyor.
Braxton yanımdaki sandalyeye oturuyor, o kadar yakın ki tıraş losyonunun kokusunu bir kez daha alıyorum. Yerime geri otururken nabzım hızlanıyor.
“Kasırga bile beni durduramaz,” diyor, masadaki yemeklere takdirle bakarak. “Boşanma kesinleştiğinden beri paket servislerle yaşıyorum.”
Tepkimi görmek için bana baktığını kaçırmıyorum. Kalbim yerinden oynuyor. Boşanmış, yani müsait.
“İkinizi de burada görmek ne güzel,” diyor annem masanın ucundan cıvıl cıvıl. Gülümsemesi gergin, gözleri babamdan başka her yere bakıyor. “En sevdiğimiz iki insan aynı anda burada. Bu Şükran Günü'nde şükredeceğimiz bir şey var kesinlikle.”
Braxton başını yana eğiyor, kendine has o yarım sırıtışla. “Uzun zamandır eve gelmemişsin, Payton,” diyor, etrafı kontrol etmek için gözlerini kaldırarak. “Ailen seni çok özlemiş.”
Omuz silkiyorum, umursamıyormuş gibi davranmaya çalışıyorum ama yanaklarım çoktan yanıyor. “Okul yüzünden çok yoğundum.”
“O yakışıklı çocuk Matthew yüzünden yoğundun, demek istiyorsun,” diye takılıyor annem ve utancımı tavan yaptırıyor. Ona öldürücü bir bakış atıyorum ama o sadece gülüyor.
Gözucuyla Braxton'a bakıyorum ve daha önce orada olmayan keskin, sahiplenici bir şey görüyorum. Çenesi sıkılıyor ve nabzım fırlıyor.
“Ayrıldık. Söylemiştim sana,” diyorum, sesim istediğimden daha sert çıkıyor.
Aslına bakılırsa ayrılığımızdan beri şehirdeki erkekleri sırayla beceriyorum, okul en son derdim. Beni inciten adamı ve sahip olamayacağım diğer adamı düşünerek bütün gece uyanık kalmaktansa bu daha iyi.
“Sen nasılsın, Braxton?” diye soruyorum, konuyu değiştirerek.
Omuz silkiyor. “Hâlâ Seattle'daki galeriyi işletiyorum. Çok heyecan verici bir şey yok.”
Babam kendine o kadar dolu bir viski koyuyor ki bir şey kanıtlamaya çalışıyor mu diye merak ediyorum. Annem maden suyunu yudumluyor, gözleri babamın hareketlerine yapışmış.
Odadaki enerji değişti. Omuzlarımın gerildiğini hissediyorum ve kendime iki parmak viski doldurup kristal bardağı kaldırarak yıllanmış likörden keyifle bir yudum alıyorum.
Babam dilimi dumanlı yanıkla gezdirirken kaşını kaldırıyor. “Ne yaptığını sanıyorsun, genç bayan?”
Ağzımın kenarını silip omuz silkiyorum. “Baba, artık yirmi bir yaşındayım. Bu kesinlikle ilk viskim değil,” diyorum, sonra kısık sesle mırıldanıyorum, “Aslında okulda ne kadar içtiğimi bilsen dehşete düşersin. Yaptığım diğer yetişkin işleri de cabası.” Son kısmı Braxton'a doğru fırlatıyorum; bakışları üzerimde kalıyor.
“Braxton'la birlikte doğuya gelip birkaç veledin haddini bildirmemize gerek kalmasın,” diye homurdanıyor babam, sanki birdenbire hayatımda ne yaptığımı gerçekten umursuyormuş gibi.
“Aman lütfen,” diye karşılık veriyorum, kocaman sırıtarak. “Annem olmasaydı, üniversiteyi önüne gelenle yatarak geçirirdin.”
Bu sefer sessizlik mutlak. Babamın yüzü düşüyor, annemin rengi atıyor, parmak eklemleri beyazlaşana kadar bardağını sıkıyor.
Annemin boğazını temizleyip masadan kalkış şeklinde kırılgan bir şey var. Ve babama baktığımda, gülümseyip Braxton'la sohbete devam etmeye çalışmasında yapay bir şeyler var.
Ama mutfaktan gelen bir çarpma sesi babamı masadan kaldırıyor ve Braxton'la beni baş başa bırakıyor. Ağır bir sessizlik çöküyor üzerimize.
Onu izliyorum; ellerinin bardağa nasıl sarıldığını, bakışlarının sürekli bana kayışını. Bana döndüğünde duruşunda anında bir rahatlık oluyor. Gözleri benimkilere kilitleniyor, bebekleri geniş ve karanlık.
“Ne kadar büyüdüğüne inanamıyorum, Pay,” diyor derin, dolgun sesiyle.
Dişlerimi göstererek gülümsüyorum. “Sen de öyle, ihtiyar,” diye karşılık veriyorum ve o gülüyor, alçak ve boğuk; o ses tüm bedenimde titreşiyor. “Bana yeni hayat dersleri vermeye mi geldin?”
Öne eğiliyor, sesini sadece benim duyabileceğim kadar alçaltıyor. “Ne tür derslerden bahsettiğine bağlı, çünkü buradan baktığımda pek de eksiğin yok gibi görünüyor.”
“Hmm…” diye mırıldanıyorum, biraz daha yaklaşarak. “Henüz öğrenmediğim bir sürü şey var.”
Beni uzun uzun süzüyor, gözlerinde okunamayan bir şey var, midemi adlandırmak istemediğim bir şekilde burkan bir şey. Aramızdaki gerilim canlı bir varlık gibi; büyüyor, kıvrılıyor, birimizin onu kırmasını bekliyor.
“Dikkatli ol,” diyor sonunda, sesi kısık. “Böyle şeyler söylemek bir erkeğin aklına fikirler getirebilir.”
Gözlerimi kırpıyorum. “Belki de buna güveniyorum.”
Çenesi kasılıyor. Hafifçe geriye yaslanıyor, aramıza mesafe koyarak bir şeyleri soğutmaya çalışıyor ama işe yaramıyor.
“Hep bu kadar gözü kara mısın?” diye soruyor.
Başımı yana eğiyorum. “Sadece yaşça büyük erkeklerin yanında.”
Braxton'ın gülümsemesi yavaş ve bilge. “O zaman kendime dikkat etmem gerek.”
“Ya da etme…” Ona doğru eğiliyorum, gömleğimin yakası açılıyor, mumların ışığında parlayan tenim ortaya çıkıyor. Onun içinde kopan fırtınayı izliyorum, çenesindeki kasın seğirdiğini görüyorum; bakmamaya çalışıp başaramıyor.
Bakışları düşüyor, çene hattımdan dudaklarıma iniyor, orada bir soru gibi oyalanıyor. Sonra daha aşağıya, köprücük kemiğimdeki açık tene.
Bedenimin kadınsı hatlarına kavuştuğumdan beri gerilim konusunda uzmanlaştım. Bir erkeği piyano teli gibi germeyi biliyorum, arzu ile pişmanlık arasındaki o bıçak sırtında tutmayı biliyorum.
“Bilmesem, benimle flört etmeye çalıştığını söylerdim,” diyor.
Omuz silkiyorum, ilgisizmiş gibi yaparak. “Ya yapıyorsam?”
Cevap verecekmiş gibi ağzını açıyor ama hiçbir şey çıkmıyor. Viskime uzanıyorum ve bunu yaparken parmaklarımın dışını onun eklemlerine değdiriyorum. İrkiliyor ama elini çekmiyor.
Serçe parmağımı onunkinin üzerinde gezdiriyorum, küçükken beni teselli etmesini istediğimde yaptığım gibi, ve o da serçe parmağını benimkine dolaştırıyor.
Hiçbir şey ve her şey aynı anda. Kalbim kaburgalarımın ardında gümbür gümbür atıyor.
“Payton…” diye yarım yamalak fısıldıyor.
“Sakin ol. Sadece benim,” diye fısıldıyorum, ondan başka kimsenin duyamayacağı kadar kısık.
Uyarırcasına homurdanmaya çalışıyor ama o sesin içinde bir yalvarış da var, yılların öz denetiminin bile dizginleyemediği bir açlık.
Sonra bir an, bir saniyenin kesri, yapacağını düşünüyorum. Öne eğilip yüzümü o inanılmaz büyük elleriyle kavrayacağını ve beni öyle sert öpeceğini ki başka her öpücüğü solduracağını düşünüyorum.
Ve bunu yapmasını istiyorum.
Beni başkaları için mahvetmesini istiyorum.
Ama bunun yerine sadece bana bakıyor, bakışları derime iz bırakacak kadar sıcak. Annem elinde buharlanan taze ekmek tabağıyla odaya girdiğinde, okulda not geçirirken yakalanan iki çocuk gibi birbirimizden uzaklaşıyoruz.
***
Fırtına camlara vuruyor ve uyku benden kaçıyor. Gözlerimi her kapattığımda onu görüyorum — koridorun karşısındaki misafir odasındaki adamı.
Mantıklı tarafım dönüp koyun saymamı fısıldıyor ama bedenim serçe parmaklarımız birbirine dolandığında hissettiğim elektrik şokunu hatırlıyor. O küçücük dokunuş, şimdi bacaklarımın arasında zonklayan ilkel bir şeyi uyandırdı.
İpek sabahlığımı giyip kapımı usulca açıyorum, onun kapısının aralık ve odasının boş olduğunu keşfediyorum. Hızlı bir bakış, ailemin kapısının kapalı olduğunu ve altından ışık sızmadığını doğruluyor.
Merdivenleri inerken yemek odasından klavye tıkırtıları geliyor.
Nabzım hızlanıyor. Cesur ve doğrudan olmayı planlamıştım ama şimdi tereddüt sızıyor içime. Bunu dikkatli oynamam lazım — beni şu an ona doğru sürükleyen çaresiz açlığın aynısıyla beni arzulamasını istiyorum.
Yüzümü ifadesiz tutarak mutfakta yalınayak ilerliyorum. Braxton'ın yan odadaki varlığı elle tutulur gibi, monitörünün soluk mavimsi beyaz ışığı yüz hatlarını aydınlatıyor.
Ses çıkarmak için buzdolabını açıyorum ve soğuk ışığın altında durup akşam yemeğinden kalan düzgünce sıralanmış yemekleri süzüyorum. Soğuk bacaklarımda tüylerimi ürpertirken yulaf sütünün arkasına gizlenmiş bir bira şişesine uzanıyorum.
Yavaşça yemek odasına dönüyorum, elimde şişe, bakışlarımı Braxton'a bırakıyorum.
Dik oturuyor, sandalyesinin kenarında, bir eli hâlâ klavyenin üzerinde havada, sanki bir kelimenin ortasında yakalanmış gibi.
Gözleri kocaman açılmış, bebekleri genişlemiş, mavisi neredeyse siyahın altında kaybolmuş. Bu yasak ateşe benim kadar sarhoş olup olmadığını merak etmeden edemiyorum.
