Aklımdan Hiç Çıkmıyorsun
Yazar
Jollie D
Okur
17,9K
Bölüm
37
Ava, yeni okuluna göze batmamaya ve dramadan uzak kalmaya kararlı bir şekilde gelir. Tek istediği taze bir başlangıç, sakin günler ve sıfır karmaşadır. Sonra, o fark eder Ava’yı. Gürültüyle. Özgüvenle. Dur durak bilmeden. Okulun favori kalp hırsızı, takılmayı bir spor, Ava’yı ise en yeni hedefi olarak görmektedir. Ava, aralarındaki keskin atışmalar tehlikeli derecede eğlenceli bir hal alırken bile ona katlanamadığı konusunda ısrarcıdır. Ancak o alaycı gülümsemelerin ve cazibenin ardında, Ava hiç beklemediği katmanlar ve indirmeyi planlamadığı duvarlar görmeye başlar. Koridorlarda kıvılcımlar uçuşurken ve kalpler mantıktan daha hızlı çarparken, Ava direnmenin, sizi güldüren birine karşı çok daha zor olduğunu öğrenir.
Bölüm 1
Ava bir “of” çekerek makyaj masasının başına oturdu ve saçlarını taramak için fırçasını eline aldı. Hafta sonu boyunca eşyaları yerleştirmek ve düzenlemek onu çok yormuştu ama yine de okula hazırlanması gerekiyordu.
Bugün Evergreen Lisesi'ndeki ilk günüydü. Transfer olduğu üçüncü okul olacaktı ve ilk kez taşınmaya biraz seviniyordu. Önceki okulunda işler çok karışmıştı ve temiz bir sayfa açmayı dört gözle bekliyordu.
Bazen annesinin araba fabrikasında çalışmamasını diliyordu. O zaman üç kez okul değiştirmek zorunda kalmazdı. İşler tam yoluna girmeye başladığında, tam hayatına alışırken, annesi başka bir şehre tayin oluyordu ve yeniden taşınmak zorunda kalıyorlardı.
Sonra düşündü: belki babası ölmeseydi, annesinin fabrikada çalışmasına hiç gerek kalmazdı.
Hayatının en zor dönemiydi. Annesi çok büyük sorumluluk üstlenmiş, onları rahat ettirmek için durmaksızın çalışmıştı. Ama babasının ölümü Ava'nın kalbinde kocaman bir boşluk bırakmıştı ve her taşındıklarında, onun yokluğu daha da belirgin hale geliyordu.
Fırçayı bıraktı ve dalgınlıkla bir toka aldı eline. Saçını bağlamak üzereydi ki tokanın kendisine ait olmadığını fark etti. Hemen tanıdı; eski okulundaki arkadaşı Louisa'nındı.
Aralarında yaşanan her şeyi hatırlayınca derin bir iç çekti ve tokayı makyaj masasının yanındaki çöp kutusuna fırlattı.
Bu sefer kimseye fazla bağlanmayacağım, diye düşündü. Tekrar gitmek zorunda kaldığımda bu kadar acı vermez. Zaten hiçbir şey sonsuza kadar sürmüyor.
Ayağa kalktı. Uzun, dalgalı siyah saçlarını açık bırakmaya karar verdi ve yatağın üzerinden sırt çantasını aldı. Gitme vakti.
***
Rita direksiyonu çevirirken kızına gülümsedi. “Çok seveceksin Ava. Çok güzel bir okul.”
“Evet, aynı şeyi diğer okullar için de söylemiştin,” dedi Ava iğneleyici bir şekilde, camdan dışarı bakarken. Şehrin manzarası güzeldi.
Rita tekrar ona baktı, gülümsemesi soldu. “Ama güzellerdi, değil mi?”
Ava sadece omuz silkti, sonra annesine küçük, rahatlatıcı bir gülümseme gönderdi.
Rita iç çekti. Ava, yola geri bakmadan önce gözlerinde bir suçluluk kıvılcımı yakaladı. “Eski okulunu... arkadaşlarını bırakmak zorunda kaldığın için üzgünüm.”
“Çok arkadaşım varmış gibi değildi ki zaten,” diye mırıldandı Ava, tekrar camdan dışarı bakarak.
“Ya Louisa?” diye sordu Rita yumuşak bir sesle.
Ava parmaklarını saçlarının arasından geçirdi, Louisa'nın adı geçince kaşlarını çattığını gizledi. “Erkek arkadaşını çaldığımı düşündüğü için bana kötü arkadaş dedi.”
“Ne olmuştu?”
“Bilmiyorum. John sadece bir sınıf arkadaşıydı.” Sesi istemeden sertleşti.
Rita ona bir kez daha baktı. “Üzgünüm, tatlım. Söz veriyorum, bu son taşınman olacak. Yakında on sekiz yaşına giriyorsun ve bu lisenin son yılın. Biraz daha dayan, tamam mı?”
“Sorun yok, anne. Yani, ilk kez... taşınmak zorunda kaldığımıza gerçekten seviniyorum,” dedi Ava, ona gülümseyerek.
Rita'nın omuzları gevşedi, yüzünde de küçük bir gülümseme belirdi. “Tamam. Umarım yeni okulunu seversin, alışırsın ve burayı beğenirsin.”
“Beğeneceğim.”
***
Evergreen Lisesi büyük ve aydınlık bir okuldu. Etrafı uzun ağaçlarla ve güzel bir çimenlikle çevriliydi. Dersler arasında koridorlarda gidip gelen öğrencilerin sesleriyle doluydu.
Ava, kendisini sınıfına götüren öğretmenin arkasından yürürken etrafına bakınıyordu. Adının Bay James olduğunu öğrenmişti ve sınıf öğretmeni olacaktı.
Yanından geçerken bazı öğrenciler ona bakıyordu ama bu onu pek rahatsız etmiyordu. Yeni olmak artık bir rutin haline gelmişti; bıkmaya başladığı bir rutin.
Bay James sınıfa girdi ama Ava kapının önünde durdu. Her seferinde yaşadığı o gerginlik yine başlamıştı; önümüzdeki birkaç ay okul hayatını belirleyecek öğrencilerle dolu bir sınıfa girmeden önceki o tanıdık heyecan.
Derin bir nefes aldı ve yavaşça verdi. Her şey yoluna girecek, dedi kendi kendine.
Öğrencilerin yüksek sesle şakalaştığını duyabiliyordu. Bay James'in boğuk sesi hemen dikkatlerini çekince dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi. “Tamam, tamam, yeter artık!”
Ava hafifçe içeri göz attı ve hepsinin telaşla yerlerine koşup düzgünce oturduğunu gördü.
“Henüz bu sınıfa girip de hepinizi gerçekten ders çalışırken bulamadım,” dedi Bay James ifadesiz bir yüzle, kollarını kavuşturmuş, masasına yaslanmıştı.
“Çünkü biz çalışırken hiç gelmiyorsunuz,” diye laf attı bir erkek öğrenci ve herkes güldü.
Bay James gözlerini devirdi. “Her neyse, bugün aramıza yeni bir öğrenci katılıyor.” Kapıya doğru baktı. “İçeri gel,” diye seslendi hâlâ kapıda duran Ava'ya.
Ava içeri adım attı ve herkes sessizleşti, onu tepeden tırnağa süzmeye başladı. Ava tartışmasız güzeldi ve insanların bunu görmezden gelmesi bazen çok zordu.
“Kendini tanıtabilirsin,” dedi Bay James, Ava yanına gelince.
Ava küçük bir gülümsemeyle sınıfa döndü. “Herkese merhaba. Ben Ava Hart, umarım hepimiz iyi anlaşırız.”
Herkes hemen alkışladı ve bazılarının yüzünde sıcak, karşılayıcı gülümsemeler olduğunu fark etti.
“Yani, yeni sınıf arkadaşınız olacak ve hepinizin ona iyi davranmasını bekliyorum,” diye duyurdu Bay James, Ava'ya doğru başını salladı. “Yerine oturabilirsin.”
“Teşekkür ederim, Bay James.” Ava çantasının askısına sıkıca tutundu ve boş bir yer bulmak için sınıfı gözleriyle taradı. Birini görünce sıralar arasından yürümeye başladı.
Bazı kızlar onu kıskanç bakışlarla süzüyordu, birkaç erkek de sırıtarak göz kırpıyordu. Fısıltılar da kulağına geliyordu. “Vay be,” diye mırıldandı bir erkek kısık sesle.
Yanakları kızardı ama arka sıraya ulaşana kadar gözlerini karşıya dikti. Tek boş yerin, sanki bir dergi kapağından çıkmış gibi görünen bir erkeğin yanında olduğunu fark etti: güzel, dikkatli gözler, keskin bir çene hattı ve doğal bir özgüven.
Üniforma giymiş bir model, diye düşündü.
Erkek başını kaldırıp ona baktı, dudaklarında küçük bir sırıtış belirdi. Başını hafifçe boş sandalyeye doğru eğdi; oturması için sessiz bir davet.
Ava bir an tereddüt etti, sonra çantasını çıkarıp yavaşça yanına oturdu. Öğrencilerin bakışlarının hâlâ üzerinde olduğunun fazlasıyla farkındaydı.
