Alfa'nın Esiri Kitap 2
Yazar
Midika Crane
Okur
256K
Bölüm
30
Mara ile Kaden'in kayıp kızlarla birlikte Saflık Sürüsü'ne dönmesi, aşklarını ve sadakatlerini sınayacak bir dizi olayı tetikler. Düşmanlık, siyasi entrikalar ve karanlık sırlarla yüzleştikçe aralarındaki bağ en zorlu sınavından geçer. Sürüler bölünmüşken ve uğursuz bir güç yükselirken Mara ve Kaden, masumları kurtarmak ve kendi kaderlerine sahip çıkmak için tehlikeli ittifaklar ve ölümcül düşmanlar arasında yol almak zorundadır. Aşkları önlerindeki sınavlara dayanabilecek mi, yoksa geçmişlerinin gölgeleri onları yutacak mı?
Evim Güzel Evim
SEZON 2
Yapımcı: Jennifer Sherman
Yazan: Will Buckingham & Adam Sharp
Mara
”Mara, her şey yoluna girecek...”
”Bundan gerçekten şüpheliyim.”
”Kayıp kızlarını eve getiriyoruz. Saflık Sürüsü beni çok sevecek. Tıpkı senin sevdiğin gibi.”
”Ben olsam o kadar emin olmazdım, Alfa Kaden...”
Yanımda Kaden ile yükselen duvarlara bakıyorum. Saflık Sürüsü ile burada yaşamamın üzerinden milyonlarca yıl geçmiş gibi hissediyorum. Giderken aptal bir kızdım. Şimdi İntikam Sürüsü’nün Luna'sıyım ve eşim Alfa Kaden.
Büyük kötü kurt.
Ailem ne düşünecek merak ediyorum.
Kaden haklı. Kayıp kızlar bizimle. Her şeyi açıkladıktan sonra, onu sevmek zorundalar. Değil mi?
Değil mi?!
Duvarda iki büyük kapı kayarak açılırken, yüksek bir mekanik ses duyuyorum.
Yutkunuyorum.
Başlıyoruz...
Kaden ve ben içerdeki Saflık Sürüsü muhafızlarını takip ediyoruz. Milly ve kayıp kızlar arkamızdan yürüyorlar, garip bir şekilde sokaklara ve eskiden çok iyi bildiğimiz binalara bakıyorlar. Tünellerde yaşadıkları dehşetten sonra eve gelmek gerçeküstü hissettiriyor olmalı.
Şehir meydanına ulaşıyoruz. Görünüşe göre bütün sürü bizimle buluşmak için toplanmış.
Gözlerim yaşlarla doluyor.
Saflık Sürüsü her ne kadar beynimi yıkayıp beni gelecekteki eşime karşı zehirlese de evde olmak iyi hissettiriyor.
“Milly!”
Ailesi kalabalığın içinden fırlayıp, kızlarını gördüğüm en sıkı kucaklamayla sarıyor.
Milly'nin yüzü mutluluk gözyaşlarıyla parlıyor. Minnettar bir gülümseme ile bana bakıyor.
Gülümsüyorum. Onun adına çok mutluyum.
Diğer aileler de kızlarını buluyorlar ve gözyaşları içinde kucaklaşıyorlar. Göğsüm kabarıyor. Sürümüzde hiç böyle bir duygu yoğunluğu görmemiştim. Tüm katı kurallarımız ve inancımızın yanında, böyle bir duygusallığı beklemezsiniz.
Kaden'in gözlerini sildiğini görüyorum. Beni fark ediyor ve arkasını dönüyor.
“Ne? Gözüme bir şey kaçtı, hepsi bu.”
Kaden gizli bir yufka yürekli mi?
Aman Tanrım.
Onu her zamankinden daha çok seviyorum.
“Mara!”
Annemin sesini duyuyorum. Onu aramak için Kaden'in yanından ayrılıyorum. Ailemi meydanın ortasında, Ay Tanrıçası heykelinin yanında dururken buluyorum.
Tabii ki.
Ağlamaya başlıyorum. Onlar da öyle. Sarılırken, onları son gördüğümde sert bir tartışma yaşadığımızı unutmaya çalışıyorum. Sanki üzerinden bir ömür geçmiş gibi.
“Sizi çok özledim,” demeyi başarıyorum.
“Ay Tanrıçası'nın seni eve getirmesi için her gece dua ettik”, diyor babam nefes nefese. Annem “Her gece,” diye fanatik bir şekilde başını sallıyor.
Öff. Aptal Ay Tanrıçası olmadan güzel bir aile kavuşması yaşayabilir miyiz?
Dilimi tutuyorum. Eski Mara onlara Ay Tanrıçası'nın bununla hiçbir ilgisi olmadığını söylemeyi çok isterdi, ama artık çocukça tartışmalara girecek değilim.
Aniden duyulan çığlık etrafımızdaki mutlu konuşmaları susturuyor.
Herkesin gözü orta yaşlı çifte dönüyor. Kadın üzüntüyle ürperiyor.
“Amber? Amber? Amber'ım nerede?”
Lanet olsun.
Hepsini geri getiremedik.
Yıkılmış kadın kalbimi parçalıyor. Bir hayalet gibi meydanda dolaşıyor ve birbirine kavuşan ailelerin arasına girip kızlara, kayıp kızını görüp görmediklerini soruyor.
Saçma olduğunu biliyorum ama hepsi benim suçummuş gibi geliyor.
“Kızım nerede? Cevap ver, seni lanet olasıca!”
“Bilmiyorum!”
Kadının kocasının Kaden'e yaklaştığını ve gözlerinde onu öldürmek istediğini görüyorum.
Vaay Saflık Sürüsü’nde daha önce benim dışımda kimsenin küfrettiğini duymamıştım. Bu kayıp kızlar muhafazakar küçük topluluğumuzu altüst etti.
Adam, Kaden'in kaslı kollarını örten dövmelere gözlerini kısarak bakıyor.
“Bir dakika... Sen İntikam Sürüsü’ndensin!”
Sanırım onu öldürmesi an meselesi, özellikle de şu anda fark ettiğim, meydana asılmış tüm anti-İntikam Sürüsü posterlerini göz önüne alırsak.
Eşimin yanına koşuyorum. Acılı babanın gözlerinde öldürme isteğiyle üzerine yürümesine nasıl tepki vereceğini bilmiyor gibi görünüyor.
“Dur! Bu Kaden'in suçu değil!”
Etrafımdakilerin şaşkınlıkla bakakaldığını görüyorum.
Lanet olsun! Lanet olsun!
Neden Kaden dedim ki?!
Kapüşonu ve eldivenleri olmadan onu asla tanıyamazlardı.
Garip bir şekilde devam ediyorum...
“Lanetlenmişti.... Bu kızların kurtulmasına yardım etti....”
“Mara haklı!”
“Kötü adam Kaden değil!”
Milly ve diğer kızlar Kaden'i savunmaya çalışıyor ama işe yaramıyor.
Aileler Kaden'i korku dolu bakışlarla izliyor. Nefes alışlarını ve fısıltılarını duyuyorum.
Eşim aniden kendini spot ışıklarının altında buluyor.
Kendinden emin olmadan ileriye doğru titrek bir adım atıyor.
“Ben İntikam Sürüsü’nden Alpha Kaden. Birçoğunuzun kayıp kızlarınızla bir bağlantım olduğuna inandığınızı biliyorum ve haklısınız....”
Doğru kelimeleri bulmakta zorlanıyor. Bunu telafi etmenin onun için zor olduğunu biliyorum, özellikle de ondan nefret eden birkaç yüz kurtadamın önünde. Ama onlara kendini anlatabileceğini biliyorum.
Hadi Kaden. Bunu yapabilirsin.
“Ben... Kötü kardeşim tarafından kontrol ediliyordum...” Kekeliyor, onları kaybetmeye başlıyor.
“Saçmalık!” Titrek bir çığlık bardağı taşırıyor. Kalabalık tekmelenmiş bir arı kovanı gibi vızıldamaya başlıyor.
“Bize gerçeği söyle, Alfa Kaden!”
Kendi ailemin seslerini de kalabalığın arasında duyuyorum.
“Amber nerede?”
“Amber nerede?!”
Kaden şaşkına dönmüş görünüyor. İletişim konusunda hiçbir zaman iyi olmadı. Etrafımızda giderek daha fazla kızgın ses yükseliyor. Daha kötüsü olamazdı...
Amber'ın babası yerden bir taş alıyor ve kafamın üzerinden Kaden'e doğru fırlatıyor. Kaden son anda kafasını eğiyor.
Daha fazla aile taşları, çubukları, çöpleri ve bulabildikleri ne varsa yerden alıyor ve Kaden'e atmaya başlıyor.
“Sizi aptallar! Hiçbir şey bilmiyorum!”
Kaden, kendisini yağan nesnelerden korumaya çalışırken öfkeden köpürüyor. Karşılık vermemek için tüm enerjisini harcadığını söyleyebilirim. İçindeki kurdun dışarı çıkmak için kıvrandığını görebiliyorum, çünkü ben de aynı durumdayım.
Saflık Sürüsü’nün bu kadar cahil olduğuna inanamıyorum. Dinlemeye çok isteksizler.
Kayıp kızları geri getirdik. En azından Kaden'e bir şans vermeliler.
Onu buraya getirmek kötü bir fikirdi. Bunu tahmin etmeliydim.
“Durun!”
Sert bir ses gürültünün üzerinde yankılanıyor. Herkes donuyor.
Alpha Rylan kalabalığın arasından Kaden'e doğru yürüyor, kısa gümüş rengi saçlarının altındaki ifade tahmin edilebilir şekilde bir sfenks gibi.
Kalabalık ikiye ayrılıyor. Kaden hariç herkes Saflık Sürüsü liderine kafasını eğiyor. Ben bile.
Artık İntikam Sürüsü’nde olduğumu biliyorum ama sanırım eski alışkanlıklar kolayca değişmiyor.
Kaden, Alpha Rylan’a doğru öne çıkıyor, ayaklarının altında yüksek sesle çıtırdayan kutular ve şişeler var.
“Selamlar, Alfa Rylan. Kayıp kızlarınızı geri getirdim.”
Alfa Rylan'ın gözleri kalabalığın arasında yavaşça dolaşıyor ve her kızı tanımlıyor gibi görünüyor. Bakışları en sonunda beni buluyor.
Sanki doğrudan ruhuma bakıyormuş gibi hissediyorum. Değiştiğimi fark etti mi? Sözde düşmanımızla eşleştiğimi?
İğrenç ve garip hissediyorum.
Yargılanmış hissediyorum.
Sanki sınıfta, Ay Tanrıçası Rahibeleri'yle küçük bir kız gibiyim.
Alfa Rylan sonunda Kaden'e dönüyor. Belli belirsiz başını sallıyor.
“Onları geri almak güzel.”
Kaden “Senin sayende olmadı,” diye homurdanıyor. “Yardım göndermen gerekiyordu, hatırladın mı?”
Alfa Rylan hafifçe gülümsüyor.
“Ay Tanrıçası'na kızlarımızın sağ salim bulunması için dua ettim. Hepsi onun sayesinde.”
Kaden “Hepsi İntikam Sürüsü sayesinde,” diye hırlıyor. “Sen kıçının üstüne oturup dua ederken biz hayatımızı riske atıyorduk. Ve açıkçası, bence bize biraz minnet borçlusun. Düzeltiyorum. Çok fazla minnet...”
Lanet olsun.
Kimse Alpha Rylan'la bu şekilde konuşamaz.
Kalabalıktan birkaç düşük hırıltı duyuyorum.
Kaden'in tutkusuna hayranım ama çok ileri gittiği için endişeleniyorum. Saflık Sürüsü Alfa'larının onurunu korumak için her şeyi yapar.
Rylan'ın yüzündeki gülümsemenin silinişini izliyorum. Saflık Sürüsü’nün diğer üyeleri gibi, nefesimi tutuyorum ve gergin bir şekilde Alfa Rylan’ın cevabını bekliyorum.
“Bu tartışmaya odamda devam edelim.”
Kaden sırıtıyor.
“Önden buyur, Alfa.”
Rylan, Ay Tanrıçası tapınağına doğru yürümeye başlıyor. Uzun ve antik kule, duvarlarımızın içindeki diğer binaların üzerine yükseliyor.
Kaden, Rylan'ı takip etmeye başlamadan önce bana göz kırpıyor. Kalabalık onlara yolu açıyor.
Birçok öfkeli göz Kaden'i izliyor, ancak o, onları görmezden gelerek başını dik tutuyor.
Keşke eşim bir pislik gibi davranmasaydı.
Ama aynı zamanda, bunun Saflık Sürüsü için iyi olduğunu düşünüyorum.
Arada bir biraz silkinmeleri gerekiyor.
Heyecan bitiyor ve kalabalık dağılmaya başlıyor. Kayıp kızların aileleriyle Kaden hakkında konuştuklarını görebiliyorum. Umarım içlerinden biri onları inandırmayı başarır.
Bir kez daha ailemi görüyorum. Bu sefer beni gördüklerine pek mutlu değiller. Keyifsiz olduklarını hissedebiliyorum.
“Neler oluyor?”
“Neden Alfa Kaden'i savunuyordun?” diye soruyor babam şüpheli bir tonla. “Sürümüzün ezeli düşmanı olduğunu biliyorsun. Doğrusu biz seni bundan daha iyi yetiştirdik.”
“Kaden hakkında hiçbir şey bilmiyorsunuz”, diyorum, öfkemin arttığını hissediyorum.
“O zaman bana bilmem gerekenleri söyle.”
Annem “Sıcak ve güzel bir ev yemeği için eve dönelim,” diyor, gerginliğin arttığını hissederek. “Olanlar hakkında konuşmak zorunda değiliz.”
Bir an için sessizce ailemi inceliyorum.
Onlara söylemek zorundayım.
Elbette, bekleyebilirim. Belki haberi akşam yemeğinden sonra falan veririm. Ama beklemenin ne anlamı var ki?
Vücudumun her hücresi umutsuzca Kaden'e aşık. Bunu onlardan saklayamam.
Bana birkaç gece önce verdiği işaretin acısını hala hissediyorum. Birlikte geçen tutkulu gecemizin anısı vücudumun her yerinde dolanıyor.
Bilmek zorundalar.
Zorlukla yutkunuyorum.
“Size Kaden hakkında bir şey söylemeliyim.”
“Sana zarar verdi mi Mara?” Annem yavaşça soruyor. Babam öfkeleniyor.
“Eğer o canavar saçının teline dokunduysa, yemin ederim ki—”
“Sadece dinleyin, tamam mı? Kaden bana zarar vermedi. O bana asla zarar vermez.”
Kafaları karışık, birbirlerine bakıyorlar. Yere bakıyorum.
“Anne, baba... Kaden benim eşim.”
