Alfa'nın Kimera Eşi
Yazar
Okur
19,4K
Bölüm
29
Tüm büyük hikâyeleri büyük kılan, büyük çatışmalarla yüzleşen büyük karakterlere sahip olmalarıdır. Sık sık kendi hikâyemin de böyle olması gerekip gerekmediğini merak ederken buluyorum kendimi. Çatışma kısmını hallettim ama kendimi destansı bir masaldaki o kahraman olarak görmüyorum. Ama kim bilir… Belki de sadece başkasının büyük hikâyesindeki yardımcı karakterimdir.
Bölüm 1
KAYLEE
Bütün harika hikayeler, büyük sorunlarla yüzleşen harika karakterler barındırdığı için harikadır. Sık sık kendi hikayemin de böyle olup olmayacağını merak ediyorum. Büyük sorunlar kısmını hallettim ama kendimi destansı bir masaldaki bir kadın kahraman olarak görmüyorum, yine de kim bilir... belki de sadece başka birinin harika hikayesindeki bir yan karakterimdir.
Aman Tanrım, ne kadar da kaba davrandım! Merhaba, benim adım Kaylee Oshay ve Mickey ile Lira Oshay'in en küçük çocuğuyum.
Ailem köklü bir beta soyundan geliyor ve bu yüzden güçlü, sadık ve gururlu olarak biliniriz, ama ben böyle değilim, en azından tamamen değil.
Yani sürümüze ve aileme sadığımdır ancak insan formundayken sürümüzdeki çoğu kişiden çok daha küçüğüm ve kurdum da biraz... farklı, bu yüzden çoğu kişi gücümü sorguluyor; kurdumla gurur duysam da, bu gösteriş yapmayı veya övünmeyi gerektirmeyen, sessiz bir gurur.
Sürümüzün diğer üyeleri on yedi yıllık hayatım boyunca beni hep küçümsedi, beni farklı kılan birçok şey yüzünden neredeyse tamamen dışladılar; ancak açıkça kabul etmek zorunda kalmadıkları sürece işlerine yaramamdan hiç rahatsız olmadılar.
Ama yarın yeni bir gün. On sekiz yaşına gireceğim gün.
İnanın bana, sürüdeki eşi olmayan her erkek kurt benim reşit olmamdan çok korkuyor, çünkü lanet olası bir tanesi bile betanın çelimsiz kızıyla eş olarak kapana kısılmak, hiçbiri DNA'mda olduğuna inandıkları o kusuru yavrularına geçirme riskini göze almak istemiyor.
Size küçük bir sır vereyim... Ben de onlardan hiçbiriyle eş olmak istemiyorum.
Yarının benim için bu kadar büyük bir önem taşımasının tek nedeni, yarın dövüşçü eğitiminden mezun olacağım gün olması; ki diğer tüm öğrenciler bunun asla gerçekleşmeyeceğini düşünüyordu.
İtiraf etmeliyim ki sizden üstün olduklarını düşünen kurtlarla eğitim almak ve daha sonra onların zorlandığı konularda çok başarılı olduğunuz için o kurtların eğitimine yardım etmek...
Tüm bunlar, beni kendilerinden biri olarak görme isteklerini kesinlikle artırmadı.
Evet, sürümüzdeki normal dişi kurtlardan neredeyse on beş santim daha kısa, küçük biri olabilirim ama çok hızlıyım, duyularım buradaki diğer kurtlardan çok daha keskin ve sürümüzde iz sürme becerilerime babam dışında kimse yetişemez; konu iz sürmek olduğunda alfamız bile benimle boy ölçüşemez.
Ah evet, biraz da buraya en az benim kadar uyum sağlayan kurdumdan bahsedeyim. O bana erken geldi, hem de tam dört yıl erken. Şekil değiştirenlerin dünyasında çoğu kurt, eğer alfa kanından gelmiyorlarsa ilk kez on sekiz yaşında dönüşürler; alfa kanından geliyorlarsa, daha erken dönüşmeye zorlanmadıkları sürece (ki bu sadece mevcut alfa öldüğünde gerçekleşir) genellikle on altı yaşında dönüşürler.
Kurdum Kira benimle on yaşındayken bağ kurmaya başladı (her ne kadar ailem sadece hayali bir arkadaşım olduğunu düşünse de) ve sonra on dört yaşındayken ilk kez dönüştük. Bu bizim türümüz için daha önce hiç duyulmamış bir şey olduğundan, annem ve babam bunu bir sır olarak saklamanın en iyisi olduğuna karar verdiler.
Erken gelişi onu yeterince farklı kılmadıysa bile, dış görünüşü kesinlikle bunu başarırdı. Sürümüzdeki kurtların hepsi paslı kızıl ve kahverengidir ama Kira öyle değil; benim özel kızım, babamın deyimiyle bir kimera.
Vücudunun sol tarafı uçuk mavi olan sol gözüyle birlikte tamamen simsiyah, sağ tarafı ise gümüşümsü gri olan sağ gözüyle insan formundaki saçlarım gibi ateş kızılı.
Normalde bir kurdun gözleri altın rengi olur ancak Kira söz konusu olduğunda, insan ve kurt formunda gözlerimiz aynı kalıyor; üstelik kurdum yüzeye yaklaştığında göz renginin benimkine karışması gerekirken, bunun yerine gözlerim sadece hafif bir ışık saçarak parlıyor.
Babam diğer sürü üyelerinin onun bu farklılığına iyi tepki vermeyebileceğini söylese de, bence o kesinlikle kusursuz. Sanırım sürünün benim ne kadar farklı olduğuma da iyi tepki vermemesi işimi kolaylaştırıyor, o yüzden aralarına uymamaya çok alışkınım.
Yani, benimle ilgili birkaç temel şey var: Boyum sadece bir altmış beş, vücudum buradaki dişi kurtların çoğundan daha kıvrımlı; saçlarım, sürü arkadaşlarımın paslı kumral ve çilek sarısı tonlarının aksine ateşli bir kızıl; gözlerim ise yeşil veya ela değil, tahmin edebileceğiniz gibi hiç de “normal” sayılmayan Kira'nın iki farklı renkteki gözleriyle tamamen aynı.
Dış görünüşümden çok daha önemli olan bir şey varsa o da dövüşçü eğitiminden mezun olduktan sonraki planlarımdır. Asıl yapmak istediğim şey İrlanda'dan çok ama çok uzağa, teyzemin Amerika'daki sürüsüne gitmek olduğu için yarın eşimi bulmamayı gerçekten çok umuyorum.
Babam bile, yarınki mezuniyet töreninin sonuna kadar eşimi bulamazsam ertesi sabah uçakla gitmemi sağlayacağını kabul etti.
***
Nihayet mezuniyet törenime resmi olarak katıldım. Şu an itibariyle, eşimi hala bulmadım! Tahmin edebileceğiniz gibi, bu duruma çok seviniyorum!
Annem ve anneannem son üç saati; kıvrıldığında kalçalarıma kadar inen saçlarıma şekil vererek, doğal görünmesini sağladıkları makyajımı yaparak, bana tam bir el ve ayak bakımı deneyimi sunarak ve giyinmeme yardım ederek geçirdiler.
Şimdi babamın SUV'sine biniyor ve tören için sürü evindeki büyük salona doğru yola çıkıyoruz, ama hiç merak etmeyin, yarın için çantalarımı çoktan hazırladım ve gitmeye hazırım!
“Peki Kaylee, heyecanlı mısın? Bu gece eşinle tanışabilirsin! Burada mezun olan ailelerine ve arkadaşlarına destek olmak için gelen diğer sürülerden de kurtlar var, yani kim bilir, onlardan biri senin eşin olabilir!”
Annem, Tanrıça onu korusun, gereğinden fazla umutlu ama biliyorum ki bunun nedeni benim bu kadar uzağa taşınmamı istememesi.
“Doğrusu pek heyecanlı değilim. Yarın gideceğim için endişelendiğini biliyorum anne ama dürüst olmak gerekirse seyahat edeceğim ve yeni yerler göreceğim için gerçekten çok heyecanlıyım.
“Burada bir eş aramadığımı biliyorsun. Burada kimse bana saygı göstermiyor ve kendi sürümde dışlanmış biri gibi muamele görmekten artık bıktım. En azından Linny teyzemin sürüsündeki kurtlar bana bir yabancı gibi davranırsa haklı olurlar.”
Bana anlayışlı bir bakış atıp yüzüne hüzünlü bir gülümseme yerleştiriyor, sürümüzün üyelerinin bana ne kadar kötü davrandığını o da biliyor.
“İşte, geldik. Sanırım ne olacağını göreceğiz.” Bir melek olan babam da burada bir eş bulma fikrinden en az benim kadar mutsuz görünüyor.
Hepimiz arabadan inip sürü evinin önüne doğru ilerliyoruz ve yavaşça içeri girmeye çalışan insan kalabalığıyla birlikte beklemeye başlıyoruz.
İçeri girmek ve yerlerimize geçmek neredeyse on beş dakika sürüyor ama ben daha oturamadan ağır bir koku tuğla bir duvara çarpmışım gibi bana çarpıyor: narenciye ve çam.
Gözlerim odayı tararken gergin bir inilti çıkarıp otomatik olarak kokunun kaynağını arıyorum, ta ki gözlerim hiç tanımadığım bir çift yeşil göze takılana dek; ama bana bir eşin sana bakmasını beklediğin gibi bakmıyorlar, gerçi benim de ona sevgi dolu bir bakış attığımdan pek emin değilim.
“Aman Tanrım! Onu buldun!”
Anneme sert bir bakış atıyorum, sonra adamın olduğu yere geri döndüğümde artık orada olmadığını görüyorum. Kurdumun sızlanmasını görmezden gelip kendimi oturmaya zorluyorum ancak annem olayların peşini bırakacak gibi durmuyor.
“Ee? Nerede o?!”
Bu noktada onun aniden ortadan kaybolmasından utandım mı yoksa buna sinirlendim mi pek emin değilim.
“Bilmiyorum, tamam mı? Bir saniye oradaydı ve sonra yok oldu. Sadece unut gitsin. Belli ki bana eş olmak yerine kaçmayı tercih etti ve üstelik tören de başlamak üzere.”
Yüz ifademde onu devam etmemesi konusunda uyaran bir şeyler görmüş olmalı, çünkü başıyla sertçe onaylayıp çenesini kapatıyor.
Konuşmamızın üzerinden on dakika geçmeden alfa yüksek sahnede yerini alıp gurur, onur ve sadakat hakkında bir konuşma yapıyor ve ardından isimleri sahneye çağırmaya başlamadan önce bir on dakika daha geçiyor.
