Aranan Kurt 2. Kitap: Delta
Yazar
Elise Ann
Okur
15,7K
Bölüm
42
Acımasız bir katilin peşindeki av, Thea'yı tanıdık toprakların ötesine ve her bakışın ardında tehlikenin uğuldadığı rakip bir sürüye sürüklüyor. Gizli görevde ve diken üstünde olan Thea, güven ile hayatta kalma arasında ince bir çizgide yürüyor; özellikle de mühürsüz bir Alfa, cazibesi, yaydığı gerilim ve fazlasıyla sakladığı sırlarla sürekli yoluna çıkarken. Gerçeğe yaklaşılan her adım yeni sorular doğuruyor ve elektrik yüklü her karşılaşmada riskler daha da artıyor. Sadakatler bulanıklaşıyor, içgüdüler çarpışıyor ve arzu her şeyi karmaşıklaştırmakla tehdit ediyor. Sırlarını şiddetle koruyan bir sürüde Thea, gömülü kalmayı reddeden cevapların peşinden koşarken kendinden ne kadarını riske atabileceğine karar vermek zorunda. Peki ya soruşturma kişisel bir hal almaya başladığında ne olacak?
Kapımı Çal
THEA
Sabah 03:20.
Kapımın yüksek sesle çalınmasıyla uyandım.
“Git buradan!” diye bağırdım pürüzlü bir sesle.
Kapıdaki tıklatmalar yumruklara dönüşünce sızlandım. Zaten işte yeterince saat harcamıyor değildim. Uyumaya ihtiyacım vardı!
Vurma sesleri daha da şiddetlenerek devam etti. Yüzümü yastığıma gömdüm ve davetsiz misafirimin kesinlikle duyduğu bıkkın bir inilti çıkardım.
Kendimi çarşaflarla örterken, “Git buradan!” diye tekrarladım.
Koridordan tanıdık bir ses, “Siktir, Thea!” diye homurdandı. “Bir kapı daha kırarsam, Gray benim kelleyi uçuracak, bunu biliyorsun!” Sürü betası Dane'in kapının arkasından bağırdığını duydum.
Ona güldüm ama yatakta kaldım. Arkadaşımı duymazdan gelip uyu—
Çat!
Kapım gıcırdayarak kendiliğinden açılırken Dane sahte bir suçluluk ifadesiyle, “Oops,” diye fısıldadı.
Anında yatakta doğruldum ve sağ elinde kopmuş bir kapı kolu tutan adama dik dik baktım.
Arkadaşıma bir yastık fırlatarak, “Tanrıça aşkına, Dane!” diye bağırdım. “Beni bu saatte rahatsız etmeni gerektirecek kadar önemli olan şey ne?”
Neden iyi huylu delta ben olmak zorundaydım? Herkesin yardım ya da tavsiye için koştuğu o kişi bendim.
Arkadaşım, “Gray, Black Craws Sürüsü'nden bir telefon aldı. Gidip seni almamı istedi,” diye ekledi ve bu beni anında gerginleştirdi.
Black Craws Sürüsü kuzenimin sürüsüydü. Belle iyi miydi?
Hemen yatağımda dikleştim ve bir tutam saçımı kulağımın arkasına sıkıştırdım. Aniden paniğe kapılmıştım.
Ancak ona fırlattığım yastığı alırken Dane’in duruşu değişti ve daha yırtıcı bir hal aldı. Omuzları genişledi, kurdunun aurası etrafına yayıldı. Doğal kahverengi olan bakışları titreyerek yerini çok daha aç bir ifadeye bıraktı.
Gözleri yavaşça, çarşafın dışında kalan üst bedenimde gezindi. Eyvah!
Yüzüm anında kıpkırmızı oldu. Betayı yıllardır tanıyordum ama alt dudağını o anki gibi yaladığında, içimde bir şeylerin alevlendiğini hissettiğime yemin edebilirdim. Ateşli bakışları bu alevi daha da körükledi.
Bedenim, arkadaşımın göğsünde yankılanan homurtuya eşlik edercesine ürperdi ve dürüst olmak gerekirse kısa bir an için betayla birlikte olmayı düşündüm.
Dane.
Cidden mi?
“Siktir.” Neyse ki bu çılgın dürtüden hemen kurtuldum ve çıplak göğüslerimi örttüm. “Kes şunu, Dane!” Başımı salladım ve giyecek bir şeyler aramak için ona sırtımı döndüm.
Seks yapmaya ihtiyacım vardı, evet, ama bu erkek orospusuyla değil!
Hazır olduğumda arkamı döndüm. Dane'in ellerini yumruk yapmış, gözleri şehvet ve... başka bir şeyle bulanmış bir halde hâlâ bana baktığını gördüm. Kıskançlık mıydı? Kırgınlık mı? Hem onun hem de kendi iyiliğim için bunu görmezden geldim.
Beta, omuzları düşerek bir adım geri çekilirken, “Özür dilerim,” diye söze başladı.
Hafifçe iç çektim ama sessiz kaldım.
Zavallı adam benden neredeyse on yaş büyüktü ve hâlâ eşini arıyordu. İçimdeki boşluğu şimdiden hissetmeye başlamıştım. Bu yüzden sürekli iyi olduğunu tekrarlasa da onun ne hissettiğini hayal bile edemiyordum. Kaderin bir noktada ikimizin de yüzüne güleceğini umut etmek istiyordum.
Boş sürü evinin içinden Gray’in ofisine doğru hızlı ama sessiz adımlarla yürüdük. Koridorlar eskisinden daha uzun görünüyordu. Ay ışığının pencerelerden vuruş şeklinden mi yoksa Black Craws Sürüsü'nde olanlara duyduğum endişeden miydi bilmiyordum ama yürüyüşümüz bitmek bilmedi.
Yine sürü üyelerinin şikayetleriyle ilgilenmek için gecenin büyük bir kısmını uyanık geçirmiştim. Bayan Santiago ve sürü evinin önündeki yeni çiçek düzenlemesi hakkındaki sayısız şikayeti, dün gece enerjimin son damlasını da tüketmişti.
Üyelerinin isteklerine açık, onları dinleyen bir sürü olmakla her zaman gurur duyardık. Tabii belirli bir sınıra kadar. Ve şu an o sınıra ulaşıyorduk. Tıpkı benim irademin tükenmek üzere olması gibi...
Vardığımızda bizi karşılayan tek şey alfanın çatık kaşları oldu. İçimi kemiren endişem yüzünden muhtemelen benim yüz ifadem de onunkine benziyordu.
“Ne oldu?” diyerek hızla Gray’in masasına yaklaştım. “Belle iyi mi?”
Birkaç yıl önce annemle babamın ölümünden sonra, kuzenim dünyanın bu tarafında kalan tek ailem olmuştu. Ayrı yaşasak ve birbirimizi yeterince sık görmesek de Belle'i kaybetmek hayatımı kesinlikle daha da yalnızlaştırırdı.
“Belle iyi,” diye homurdandı Gray, hâlâ yarı uykuluydu. Rahatlayarak derin bir oh çektim. Şükürler olsun Tanrıça'ya! Ancak alfa, yüzündeki sert ifadeyi bozmadan Dane’e döndü. “Alfa Alec aradı. Topraklarında bir ceset bulmuşlar.”
Kaşlarımı çattım ve devamını bekledim ama Gray başka bir şey söylemedi. Bunun üzerine dikkatimi, hiçbir tepki vermeyen betaya çevirdim.
İki adam aralarında gizli bir konuşma yapıyormuş gibi birbirlerine baktılar. Bu durum canımı sıktı çünkü ben de bu toplantı için uykumdan uyandırılmıştım!
Alfa Alec’in bizi neden aradığını aklım almamıştı. Adamla hiç tanışmamıştım ama babasından görevi devraldığından beri, yani neredeyse yedi yıldır alfa olduğunu biliyordum. Bu, ilgilenmek zorunda kaldığı ilk cinayet olamazdı. Üstelik Lost Wolves Sürüsü onlara en uzak sürülerden biriydi. Bizden yardım istemesi için hiçbir neden yoktu. Acil bir durum söz konusuysa, bunun yerine Kral Alfa'dan yardım istemeliydi.
Gray nihayet gözlerini kırpana kadar ıstırap dolu saniyeler geçti.
Sonunda alfa soğuk bir sesle, “Ceset, kanı tamamen emilmiş halde bulundu,” dedi.
Dane şaşkınlıkla nefesini tutarken ben yanımdaki sandalyeye sertçe çöktüm. Bu olamazdı.
“Kendi bölgelerindeki ikinci vaka bu,” diye ekledi Gray. Gözlerimi kapattım ve yüzümü ellerimin arasına sakladım.
Dane’in saçlarını çekiştirerek odada dolaştığını ve cinayetlerin bizimkilerle bağlantılı olma ihtimali üzerine sesli düşündüğünü duydum. Bu tam bir kabustu.
Sonunda endişeli iki adama, “Bu nasıl olabilir?” diye sordum.
Gray’in çatık kaşlarının sebebini şimdi anlamıştım. Bunun yeni doğan yavrusuyla veya uykusuzlukla hiçbir ilgisi yoktu. Maalesef, uykusuz geceler asıl şimdi başlıyordu.
Gray esnerken Dane, “Oraya gitmeliyiz,” dedi.
Gray ve Poppy’nin kızı Jade henüz birkaç haftalıktı ve hâlâ doğru düzgün uyumuyordu. Alfanın ve luna’nın bu halini görmek, çocuk sahibi olma hevesimi kırıyordu. Iyy...
“Beni neden çağırdın?” diye sordum merakla.
Sürünün güvenliği benim değil, betanın sorumluluğundaydı. Bu işle ilgilenmesi gereken kişi Dane'di ve konuyu avucunun içi gibi biliyordu. Benden istenecek tek şey, eğer durum bizim sürü topraklarımızı etkilerse bunun sonuçlarıyla başa çıkmam olurdu. Ne yazık ki bu, şu an mışıl mışıl uyuyor olabileceğim anlamına geliyordu.
Gray, “Black Craws Sürüsü'ne gitmeni ve bizim için sessizce bir araştırma yapmanı istiyorum,” dediğinde çok şaşırdım.
Afalayarak, “Pardon, ne?” diye ağzımdan kaçırdım.
Aynı anda Dane de kollarını havaya kaldırıp alfanın ofisinde volta atarak, “Ciddi olamazsın!” diye bağırdı.
Gray dişlerinin arasından tıslayarak yüzünü buruşturdu ve bu erken saatte yaptığımız gürültü yüzünden bizi çocuklar gibi azarlayarak hırladı. Kollarımı göğsümde bağladım ve bir açıklama bekledim.
Betanın bu işe benden daha uygun olduğu konusunda hepimizin hemfikir olacağını biliyordum. Muhtemelen paniğe kapılacak, önemli bilgileri gözden kaçıracak ve sürümüzü çaylaklar gibi gösterecektim. Dahası, fikrimi sorarsanız hormonlarını yatıştırması için Dane'in biraz temiz hava alması fena olmazdı.
Patronuma baktım ve bir an için Gray'in az önce söylediklerini ciddi ciddi düşündüm.
Belki de sürüden birkaç gün uzaklaşmak o kadar da kötü bir fikir değildi. Alfa, hem ebeveynlik hem de sürü görevleriyle uğraşmaktan dolayı iyice gerginleşmeye başlamıştı.
Vaktini ya tek gecelik bir ilişki ya da kavga arayarak geçiren Dane, kesinlikle bugünlerde iyi değildi. En yakın arkadaşım ve lunamız Poppy bile yeni doğan bebeğiyle ilgilendiği için uykusuzluktan kolayca sinirlenir hale gelmişti. Dürüst olmak gerekirse, değer verdiğim tüm insanlar kendi hayatlarının farklı aşamalarındaydı. Ben ise orada yapayalnız kalmıştım.
Yani belki de bu benim fırsatımdı. Günlük hayatımdan ve delta olmanın getirdiği telaştan uzaklaşmanın bir yoluydu. Kuzenimle vakit geçirebilir, onun arkadaşlarını ve sürüsünü tanıyabilirdim.
Oralardaki ormanların yılın bu zamanlarında çok güzel olduğunu duymuştum. Bu görevi hem iş hem de tatil fırsatına çevirebilir miydim?
“Neden ben?” diye sordum nazikçe.
Dane, “Evet, neden o? Senin güvenlik şefin benim olmam gerekiyor!” diye öfkeyle atıldı ve alfasının sert bakışlarına maruz kaldı.
“Çünkü bunun gizli tutulmasına ihtiyacım var,” dedi Gray dişlerini sıkarak. Karanlık bakışları adeta betasına lazer fırlatıyordu. “Alfa Alec, büyüklerine danışmadan resmi olarak yardım isteyemez. Kurtları öldüren kaçak bir vampir olabileceğini insanların bilmesini istemiyoruz. Özellikle de onu durdurmakta başarısız olmuşken! Ayrıca Kral Alfa'yı da henüz bilgilendirmek istemiyorum, bu yüzden bu araştırma dikkat çekmeden yürütülmeli.”
Patronumuz ayağa kalkarak tartışmayı sonlandırdı.
“Alfa Alec’in yardıma ihtiyacı var ve şu anda ona bu yardımı sağlayabilecek tek kişiler biziz, o yüzden bunu yapacağız. Ama gizliden gizliye. Thea, sen süresiz olarak Belle'i ziyarete gideceksin. Eğer kalış süren çok uzarsa inandırıcı bir bahane bulmamız gerekecek ama planımız bu.”
Dane, masanın karşısındaki sandalyelerden birine ağır bir şekilde oturdu ve dudak bükerek surat astı.
Zavallı beta son birkaç aydır ipuçlarını takip ediyordu ve şimdi kızağa çekilmişti. Onun bu isteksizliğini anlayabiliyordum.
Fakat sıra bendeydi! Birkaç ay önce alışveriş merkezinde Poppy’nin kaçırılmasına engel olamamamın verdiği suçluluk duygusu hâlâ zaman zaman içimi kemiriyordu.
Şimdi, Black Craws Sürüsü'ndeki araştırmaya katılmak durumu telafi etmenin bir yolu olacaktı.
Gururla, “Ben varım!” diye haykırdım, ellerimi çırparak sevinçle ufak bir sıçrama yaptım. Dane'den acemi dedektif seti istemeyi aklımın bir köşesine yazdım ama onun dışında yola çıkmaya hazırdım.
Gray yorgun bir şekilde gülümsedi.
Ardından somurtan arkadaşıma takılarak, “Sence ben dönene kadar kapım tamir edilmiş olur mu?” diye sordum.
Dane anında gözlerini kısarak bana baktı, ben de sırıtmamı bastırdım.
“Bir dakika... Yine mi kapı kırdın?” diye yüksek sesle bağırdı Gray.
Dane son derece ciddi bir tavırla, “Kurtlarla dolu bir evde yüz yıllık mobilyalar bulundurursanız olacağı budur,” dedi. Hatta işi daha da ileri götürerek omuz silkti ve duygusuz bir ifadeyle alfaya karşılık verdi.
“Onlar kapı!” diye bağırdı Gray, bıkkınlığı açıkça belli olacak şekilde ellerini yüzünün önünde sallayarak. En azından bu konuşma onun yorgunluğunu bir süreliğine uzaklaştırmıştı.
Dane duygusuz bir şekilde, “Daha da önemlisi, onları her gün kullanıyoruz,” dediğinde bu durum alfanın öfkesini daha da körükledi. Ben gizlice bir adım geri çekildim ve gelecek tepkiyi bekledim.
Gray arkasını dönüp avuç içlerini masasına vururken, “BİZ onları her gün kullanıyoruz, SEN ise onları düzenli olarak kırıyorsun, siktir oradan!” diye hırladı ve bir kez daha esnedi. “Bu kadar yeter.” Alfa aniden sırtını dikleştirdi ve topukları üzerinde döndü. “Uyumam lazım. Bu konuşma artık hiçbir yere varmıyor.”
Gray birkaç uzun adımla odayı geçti ve kapıyı açarak toplantının resmi olarak bittiğini gösterdi. Durdu ve beni işaret etti.
“Thea, eşyalarını topla, sabah yola çıkıyorsun,” diye emretti. İnleyerek sızlandım.
Pencere perdelerini delip geçen cılız güneş ışığından sabahın sadece birkaç saat uzaklıkta olduğunu anlayabiliyordum. Uykuma şimdiden veda edebilirdim. Black Craws Sürüsü'ne hiç uyumadan gidemeyeceğim için yolculuğun daha merhametli geçmesini ummaktan başka çarem yoktu.
Gray, alnında cinayet yazılı bir ifadeyle Dane'e dönerek, “Ve sen,” dedi. Alfa kendi ofisinden çıkıp yatağını ve eşini bulmak üzere bizi orada bırakmadan hemen önce, “Jade'in beşinci doğum gününden önce bir mobilya daha kırarsan, seni on yıllığına sürgüne gönderirim,” diye tısladı.
Dane ofladı ve bana göz kırptı. Ancak yanımdan geçerken, “Ispiyoncu,” diye fısıldadığını duyduğuma yemin edebilirdim. Gülümsememi bastırdım, arkadaşıma gözlerimi devirdim ve kendi katımıza dönerken onu takip ettim.
Black Craws, işte geliyorum!
