Aşk ve Takıntı Serisi 1. Kitap: Onun Bay Hardman'ı
Yazar
M. A. L'amour
Okur
313K
Bölüm
39
Harper, okul yıllarını geride bırakırken, her gününü bir savaşa çeviren o çocuktan nihayet kurtulduğundan emindir. Ryker; keskin sözler, soğuk bakışlar ve hiçbir zaman tam olarak anlamlandıramadığı duygularla bağdaştırdığı, gömmeyi tercih edeceği bir anıdır. Ancak mesafe her şeyi silmeye yetmez. Yolları yeniden kesiştiğinde, geçmiş sessiz kalmayı reddeder. Tanıdık bir gerilim geri döner; fakat bu kez bu gerilim, basit bir kırgınlıktan çok daha karmaşık ve farklı bir boyuttadır.
Katmanlar soyulup eski kesinlikler bulanıklaştıkça, Harper kendini hatırladıkları ile görmeye başladıkları arasında sıkışmış bulur. Bir zamanlar karşı koymak için çabaladığı o bağ, artık beklenmedik şekillerde varlığını sürdürmekte ve uzaklaşması gerekirken onu daha da yakına çekmektedir. Ve aniden, hayatına devam etmek hayal ettiğinden çok daha zor bir hal alır.
Bölüm 1
HARPER
Mezuniyet günü sonunda gelmişti. Herkes çok heyecanlı ve umutluydu. Kepim ve cübbemle sırada beklerken kalbim hızla atıyordu ve avuç içlerim terlemişti.
Beni aynı anda hem gergin hem de mutlu yapan şey üniversiteden ayrılma düşüncesi değildi. Asıl neden, hayatımı nihayet korkusuzca yaşayacak olmamdı. Endişe olmadan... ve kabusum olmadan yaşayacaktım.
Bütün o günler boyunca ondan elimden geldiğince uzak durmuştum. Ama bugün ondan kaçmak imkânsız görünüyordu. Tören küçüktü ve herkes aynı yerde toplanmıştı.
Arkamda olduğunu hissedebiliyordum. Gözlerini enseme dikmişti ve bana çok sert bakıyordu.
Sakin kalmaya çalışarak etrafa bakındım. Kalabalığın içinde tanıdık bir yüz aradım. En iyi arkadaşım Emily'yi gördüm ve ona hafifçe gülümsedim.
Sonunda birlikte mezun olacaktık. Emily bana destek olmak için her zaman yanımdaydı. Bugün de dünden farksızdı.
Kepini hafifçe yana eğip bana göz kırptı. Dudaklarını oynatarak bana rahatlatıcı sözler söyledi ve güçlü kalmamı hatırlattı.
Dekanın sesi hoparlörden gürledi. Törenin başladığını duyurdu.
Mezunlar sırası ilerlemeye başladığında derin bir nefes aldım. Bir adım öne çıktım ve sahneye iyice yaklaştım. İşte o an hissettim; koluma hafifçe bir şey dokundu.
Başımı hafifçe çevirdim ve Ryker ile yüz yüze geldim. Etkileyici mavi gözleri benimkilere kilitlendi. Bir an için donup kaldım.
Midem kasıldı ve boğazım düğümlendi. Bedenimdeki her bir sinir bana başka yere bakmamı haykırıyordu.
Yıllardır o gözlerden kaçınmakta çok iyiydim. Çünkü beni her bulduklarında peşinden zalimce bir şey gelirdi. Omurgamdan aşağı bir korku titremesi indi.
Onun bakışlarına meydan okurcasına karşılık verdiğim o günü hatırladım. Sonrasında köşeye sıkıştırılmıştım. O aynı buz gibi bakışlar beni yerime çivilediğinde, kitaplarımı ne kadar sıkı tuttuğumu hâlâ hissedebiliyordum.
Bana doğru eğildi. O kadar yakındı ki nefesinin yanağıma vurduğunu hissedebiliyordum. Etrafımdaki dünya daraldı ve neredeyse nefes alamaz hâle geldim.
Korkunç bir saniye boyunca bunu yapacağını düşündüm; hayır. Ama beni öpeceğini sanmıştım!
Bunun yerine, aniden elini uzattı ve saçlarımı avuçlayarak acıdan bağırmama neden oldu. Başımı sırıtmasına yetecek kadar geriye çekti.
“Toplu tut,” diye mırıldandı soğukça. Beni bırakmadan önce saçlarımı dağınık bir topuz yaptı. Saç derim yanıyordu ama aşağılanmak canımı daha çok yakıyordu. Saçlarımdan her zaman nefret etmişti.
Bu, bana çektirdiği birçok acıdan sadece biriydi.
Sonra, tanıştığımız o ilk gün gözlerimin önünde canlandı.
Öğrenciler derslerine yetişmeye çalışırken kampüs çok hareketliydi. Öğrencilerin heyecanını hissedebiliyordum ama ben çok gergindim. Derin bir nefes alıp verdim. Midemdeki heyecanlı kıpırtıları sakinleştirmeye çalıştım. Gözlerimi gergin bir şekilde kampüste gezdirdim.
İlk dersime gidiyordum. Kitaplarımı sıkıca tutuyordum. Gideceğim yeri bulmaya ve kalabalığa karışmaya çalışıyordum. Aniden omzuma dokunulduğunu hissettim.
Döndüğümde tepemde dikilen bir adam gördüm. Sırıtıyordu ve üstünlük taslıyordu. Mavi gözleri çok keskindi.
Kusursuzca şekillendirilmiş kirli sarı saçları keskin çenesini belirginleştiriyordu. Bu onun özgüvenli duruşunu artırıyordu. Kollarını kavuşturduğunda tişörtü geniş omuzlarını sarıyordu. Bu da onun güçlü varlığını vurguluyordu.
“Burada neyimiz varmış?” dedi kibir dolu bir sesle. “Aslanın inine girmiş kayıp küçük bir kuzuya benziyorsun.”
Onun ses tonunu duymazdan geldim. Gözlerimi hızla kırparak ona gülümsedim. Bu okulda yeniydim ve belki ondan bilgi alabilirdim. “Merhaba, nasılsın? Ben Harper...”
“Harper, ha?” diye alay etti ve gözlerini kıstı. Onun ne düşündüğünü anlayamıyordum. Ama bu kadar duygusuz görünmesi ürkütücüydü.
“Aslında sadece yolumu bulmaya çalışıyordum,” dedim usulca. “Wing binasının nerede olduğunu biliyor musun?”
Kahkahası koridorda yankılandı. Etraftaki meraklı insanların dikkatini çekti. Bana doğru baktıklarında ne kadar korkmuş ve şaşırmış göründüklerini fark ettim.
“Ryker,” diye seslendi bir ses. Ardından ayak sesleri duyuldu.
Bir adam önümdeki adamın üzerine atladı. Gülüyor ve omuzlarını sarsıyordu. Diğer iki adam da beni izlerken kıkırdadı.
“Uhm.” Boğazımı temizledim. “Ben bulurum.” İçimde büyüyen gerginliğe rağmen sesim titremiyordu.
“Hayır. Hayır. Hayır. O kadar hızlı değil. Bu kim?” diye sordu adam. Beni merakla süzüyordu. “Etek giymiş kapüşonlu bir kız.”
Kıyafetlerimle alay mı ediyordu?
“Bana Wing binasının nerede olduğunu sordu,” dedi Ryker, sıkılmış bir ses tonuyla.
Çocuklar kahkahalara boğuldu.
“Oh, demek şimdi Ryker'ın yardımına ihtiyacın var, öyle mi? Ne kadar sevimli,” diye alay etti siyah saçlı adam. Sesi iğneleyiciydi. “Ama korkarım yanlış kişiye sordun.”
Geçen her saniye beni daha da ezik hissettiriyorlardı. Zayıflığımı hissetmelerini istemesem de bunun yüzümden okunduğunu biliyordum. Ve şimdi bunu eğlenmek için kullanıyorlardı.
Ve kafama dank etti. Yanlış kişi...
Her okulda yanlış bir kişi vardır...
Gergin bir şekilde yutkundum. Zorbalar ve eziyet edenler her yerde vardı.
Daha önce de biriyle karşılaşmıştım. Onlar başkalarına acı çektirmekten zevk alanlardı. Birini küçük ve çaresiz hissettirmekten keyif alıyorlardı.
Derin bir nefes aldım. Dizlerimin bağı çözülecekmiş gibi hissetsem de bulabildiğim tüm cesareti topladım.
“Yolumu bulurum. Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim.” Gitmek için arkamı döndüm ama Ryker konuştu.
“Wing binası hemen ileride. Bu yoldan aşağı in ve sonra sola dön,” dedi. Sesi duygudan yoksundu.
Ona bakmak için döndüm ama o sadece başını yana eğdi ve gözlerini kıstı. Hep böyle mi bakardı? Sanki her şey onu rahatsız ediyormuş gibi.
“Teşekkür ederim,” diye yanıtladım içten bir minnettarlıkla. Ama arkadaşının alaycı sırıtışını fark ettim. Gülümsemem soldu ve hızla arkamı döndüm.
O andan itibaren başımın belada olduğunu biliyordum.
Haklıydım. O okulu seçtiğime beni her zaman pişman etti.
Her gün sürekli bir korku içinde yaşadım. Ve şimdi, o bu kadar yakındayken sırada bekliyordum. İçimde kıvrılan o aynı korkuyu hissetmekten kendimi alamıyordum.
Sessiz ve derin bir nefes aldım. Onun ağır bakışları altında irkilmemek için kendimi zorladım.
Hızla başka yöne baktım.
“Harper.”
İrkildim.
Bana mı seslendi?
Bana lakaplar takardı ama asla adımla seslenmezdi. Bu beni daha da korkuttu. Şimdi ne olmuştu?
Dekanın sesi beni bugüne geri getirdi. Sırada yavaşça ilerlemeye devam ediyorduk. Kalbimi saran korku azalmaya başladı. Ama bir şekilde yerini garip ve karışık duygulara bıraktı.
Derin bir nefes alarak gülümsedim. Mezuniyet günü başarılarımızı kutlamak içindi. Ryker'ın varlığının bunu benim için mahvetmesine izin veremezdim.
Duruşumu düzelttim ve başımı dik tuttum. Bugün korkumla yüzleşmeye karar verdim. Bu önemli günü en iyi şekilde değerlendirecektim.
Daha sonra banyoda aynada kendime baktım. Bunu başarabildiğim için mutluydum. Gülümsedim; içten bir gülümseme.
Bu onu göreceğim son gün olacaktı.
Ellerimi yıkayıp kuruladıktan sonra kapıyı iterek açtım. Olduğum yerde donup kaldım.
Ryker omzunu fayans duvara yaslamıştı. Kollarını sanki beni bekliyormuş gibi kavuşturmuştu.
Nabzım hızlandı ve içgüdüsel olarak geriye doğru sendeledim. Mavi gözleri beni her zamanki gibi yerime çiviledi.
Kalbimi korku sardı ve yere baktım.
“Konuşmamız lazım,” dedi.
Bu sözler göğsümü daralttı. Onun zalimliğine ve alaylarına dair her anı aynı anda zihnime hücum etti. Saçımı her açık bıraktığımda saçımı çekerken hissettiğim acıyı hatırladım.
Arkamı dönmeliydim. Kaçmalıydım. Bunun yerine içten içe titreyerek orada dikildim.
Dizlerimin zayıfladığını hissettim.
Bir adım attı. Ve ben irkildim.
“Harper.”
Kas katı kesildim. Bunun nedeni her zamanki kaba sesi değildi. Tonundaki yumuşaklık bana ona bakmamı sağlamıştı.
Gözlerimiz kilitlendi. Onun gözleri yumuşamıştı.
Yüzünde bir duygu belirdi. Aşağılama değildi. Öfke değildi. Başka bir şeydi; görmeyi hiç beklemediğim bir şey.
Pişmanlık mı?
