Bebeğim Sana Musallat Olacağım - Bir Cadılar Bayramı Özel Bölümü
Yazar
Isabell R
Okur
18.1K
Bölüm
7
Angélique ilk Cadılar Bayramı balosunu düzenlediğinde, görümcesi Aurora bunu affedilemez bir ihanet olarak görür. Kutlamayı mahvetmeye kararlı olan muzip cadı, geceyi lanetli müzikler, hayaletler, canavarlar ve ölümcül büyülerle doldurur. Şenlikler kaosa sürüklenirken, tehlikeli sırlar gün yüzüne çıkmaya başlar ve eski bağlar sınanır. Küçük bir intikam eylemi olarak başlayan şey hızla çok daha tehlikeli bir hal alarak, en oyunbaz büyülerin bile yıkıcı sonuçları olabileceğini kanıtlar.
Bölüm 1: Davetiye
AURORA
Rüzgar giderek soğuyordu ve elmalar olgunlaşmıştı. Bahçede kahvaltı yapıyor, serin sonbahar havasının tadını çıkarıyordum.
Bu, yılın en sevdiğim zamanıydı. Sonbahar, en büyük zevkim olan yıllık Cadılar Bayramı partim için sonunda hazırlıklara başlayabileceğim anlamına geliyordu.
Yılın bu tek zamanında benden başka insanlar da yaratıcı şakalarımdan keyif alıyordu. Kocam elinde bir şey sallayarak evden çıktı.
Beyaz keten gömleği ve kıvrılmış kum rengi pantolonuyla onu izlemenin tadını çıkararak gülümsedim. Neredeyse iki yüz yıldır evliydik ve ona bakmaktan asla bıkmıyordum.
Yaklaşırken, “Angélique’ten bir mektup geldi,” diye seslendi.
Kıkırdadım. “Mektup mu? Ne kadar da resmi.”
Siyah kartı bana uzatırken sırıtarak, “Bundan nefret edeceksin,” dedi. Kartı elinden alırken kaşlarımı çattım.
“Şaka yapıyor olmalı!” diye tısladım. Bu, yeni sarayındaki ilk Cadılar Bayramı balosu için bir davetiyeydi. Davetiyenin üzerinde kendi partimi her zaman düzenlediğim gün olan otuz bir Ekim yazıyordu.
“Gitmiyoruz!” dedim kararlı bir şekilde ve davetiyeyi masanın üzerine çarptım.
“Seni anlıyorum ama diğer kardeşlerimden birkaçı da davet edilmiş. Üstelik Bella bana mesaj atıp oraya gitmesinin güvenli olup olmayacağını sordu.” Damion tek kaşını kaldırdı.
Başka bir zaman olsaydı bu fikre bayılırdım ama Cadılar Bayramı... O benim özel günümdü. Hayal kırıklığıyla, “Bella da mı gidiyor?” diye sordum.
Özellikle de artık sihir kullandığını hatırladığı ve zanaatımı takdir edebildiği bu dönemde, başka bir Cadılar Bayramı'nda bize katılmasını dört gözle beklemiştim. Damion sırıtarak, “Öyle görünüyor. Onu kendi partine gelmesi için ikna etmeyi deneyebilirsin ama hayaletler hakkında ne hissettiğini biliyorsun,” dedi.
Derin ve sinirli bir nefes verdim. “Şu ironiye bak.”
Kocam güldü. Sesi öfkemi neredeyse dindirmişti ki telefonum çaldı.
Telefonuma bakarken bakışlarım sertleşti. Arayan Angélique'ti. Telefonu açtığımda ses tonumu kibar tutarak, “Bu zevki neye borçluyum, Angélique?” diye sordum.
Kıkırdayarak, “Bonjour, Aurora,” dedi. Telefonu tutan parmaklarım sıkılaştı. “Davetiyemi aldın mı?”
“Bizi otuz bir Ekim'deki bir baloya davet eden altın sarısı harflerle yazılmış şu şirin, küçük siyah karttan bahsediyorsan, evet,” dedim. İmayı anlamasını umuyordum.
“Normalde o tarihte kendi partini verdiğini biliyorum,” diye mazeret uydurdu. Bu, sinirle dilimi şıklatmama neden oldu. “Ama bu yıl benimki için bana yardım edebileceğini umuyordum,” diye devam etti. Ne büyük cüret!
Alaycı bir şekilde burun kıvırdım. “Seninki gibi bir sarayda bana kesinlikle ihtiyacın yoktur.”
İş kadını edasıyla, “Doğru ama gerçekten sihirli bir dokunuşa ihtiyacı var. Belki de, sadece bu yıla mahsus, yeni sarayımda unutulmaz bir Cadılar Bayramı balosu düzenlememe yardım edebilir misin?” diye sordu. Bu onun tipik haliydi.
Onu reddedip telefonu kapatmak üzereydim ki aklıma birden bir fikir geldi ve dudaklarımda şeytani bir sırıtış belirdi. “Elbette, Angélique. Asla unutamayacağın bir Cadılar Bayramı balosu düzenlemene yardım edeceğim.”
Angélique telefonu kapatmadan önce bana teşekkür etti. Tabii ki edecekti. Yüzümdeki ifadeyi görmemişti.
Damion, “Uslu dur, Aurora,” diye uyardı.
Kötücül bir şekilde gülümsedim. “Ben her zaman uslu dururum, tatlım.” Onun asla unutamayacağı bir gece ayarlayacaktım. Bu o sürtüğe bir ders olmalıydı.
Damion yanağımı okşayarak mırıldandı. “Ciddiyim, sevgilim. Bunu onun için mahvetme. Zaten bu Cadılar Bayramı'nın tadını normalde olduğu gibi çıkaramayacaksın.”
Onun dokunuşuna yaslandım ve gözlerimi kırparak ona baktım. Karnımda arzu kıvrılırken yaramazlığımı onun görüş alanından sakladım. “Haklısın. Bu yıl sadece farklı bir şekilde tadını çıkaracağım.” Ona gülümsedim. Bu bir yalan değildi. Gerçekten tadını çıkaracaktım.
Damion kıkırdadı. Gözlerimin içine bakabilmek için çenemi yukarı kaldırdı. “Bunu söylerken ciddi olsan iyi olur, canım.”
Ona sırıttım. “Belki de bu kötü düşüncelerim yüzünden cezalandırılmalıyım?”
Gözleri kararmadan önce içlerinde bir kıvılcım çaktı ve başparmağı alt dudağımı okşadı. “Bence haklısın. Belki de seni bu kötücül zihninden uzaklaştırmalıyım.”
Bakışlarımı onunkilere kenetleyerek sandalyemden kalktım. Diğer elini belimin çukuruna yerleştirdi ve beni kendine doğru çekti.
“Ciddiyim, Aurora. Yaramazlık yapma. Bu balo Angélique için çok şey ifade ediyor ve sarayının önünde otoritesinin sarsıldığını görmek istemiyoruz,” dedi alçak, tehditkar bir sesle.
Bu sözler tenimin altında bir kor gibi yandı ama yaramaz ifadem hiç değişmedi. “Çok ciddisin,” diye kıkırdadım ve başımı omzuna yaslayarak parfümünü içime çektim.
Serin sonbahar havası şu an aklımdaki en son şeydi. Baştan çıkarıcı bir şekilde, “Gözlerin böyle sözler verirken beni yaramazlık yapmaya teşvik ettiğini biliyorsun,” diye mırıldandım.
Saçlarımı avuçlamadan önce eli boynumda kayarken karanlık bir şekilde güldü. “Ve sen de dikkatimi çekmek için kötü olmana gerek olmadığını biliyorsun, sevgilim.”
Başımı geriye doğru çekerek beni yeniden gözlerinin içine bakmaya zorladı. Gözleri tam da istediğim gibi yanıyordu. Ona meydan okuyarak gülümsedim.
“Bana aptalca bir şey yapmayacağına söz ver,” diye talep etti.
Bunca zamandan sonra hala öğrenememişti ve bu muhteşem bir şeydi. Masum görünmeye bile çalışmadan kedi gibi mırıldandım. “Sanırım biraz ikna edilmeye ihtiyacım var.”
Damion’ın dudağı kıvrıldı ama bakışları yumuşamadı. Dudakları benimkilerle sertçe buluşmadan hemen önce kıkırdadı. “Tanrılar aşkına, ne kadar da sinir bozucu bir kadınsın.”
Dillerimiz üstünlük için savaşırken onun kollarında eridim. Dudağımı dişlerinin arasına aldı, bırakmadan önce nazikçe çekiştirdi. Sıcak tenimin üzerinden soğuk bir rüzgar esip geçerken titredim.
“O zaman kendini hazırlasan iyi edersin. Bunun biraz uzun sürmesini bekliyorum.” Damion şeytani bir şekilde sırıttı, gözlerindeki tüm nezaket belirtileri yok olmuştu. Bu, sadece bana ayrılmış bir karanlıktı.
Meydan okuyarak, “Hodri meydan,” diye alay ettim. Onun o güzel öfkesini alacak, tadını çıkaracak ve sonra... uslu duracağımı düşünmesine izin verecektim.
