Beş Korumacı Ağabeyim
Yazar
Geneedwards23
Okur
18.7K
Bölüm
28
“Max, ne oluyor ya?!” Kahvaltımı ederken Jason’ın üst kattan bağırdığını duyuyorum. “Kaldır o tembel kıçını. Saat neredeyse sekiz buçuk,” diye cevap veriyor Max. “Hem bugün Cumartesi. Ben hep geç kalkarım,” diye itiraz ediyor Jason. “Bugün olmaz. Birazdan misafirler gelecek. Annemle babam eve gelmeden bu evin temizlenmesi lazım.” “Ama o misafirlerin benim odama girecek hali yok ya,” diyor Jason. Yanımda oturan Kayden, “Haklı,” diye mırıldanıyor. “Öyle ama annemi biliyorsunuz. Her şeyin kusursuz ve mükemmel olmasını ister, sanki yemeğe Başkan gelecekmiş gibi.” Nathaniel gözlerini deviriyor. “Belli mi olur kardeşim. Babamın çok fazla bağlantısı var.”
1. Bölüm
AMANDA
Kahvaltımı yaparken üst kattan Jason'ın, “Ne oluyor be, Max?!” diye bağırdığını duyuyorum.
Max, “Kaldır o tembel kıçını. Saat neredeyse sekiz buçuk,” diye cevap veriyor.
Jason, “Bugün Cumartesi. Ben hep geç uyanırım,” diye itiraz ediyor.
“Bugün olmaz. Daha sonra misafirlerimiz gelecek. Annem ve babam eve gelmeden önce bu evin temizlenmesi gerekiyor.”
Jason, “Ama bu misafirler benim odama girmeyecek ki,” diyor.
Yanımdaki Kayden, “Haklı,” diye mırıldanıyor.
Nathaniel gözlerini deviriyor. “Evet ama annemi biliyorsun. Sanki yemeğe başkan geliyormuş gibi her şeyin kusursuz olmasını ister.”
İkizi Daniel omuz silkiyor. “Hiç belli olmaz kardeşim. Babamın pek çok önemli tanıdığı var.”
İkisi de kahverengi saçlı ve ela gözlü, birbirlerinin aynısılar. Kayden’ın ise benim gibi çilek sarısı saçları var. Gözleri ela ve yeşil karışımı. Bu, babamın yeşil gözleri ile annemin ela gözlerinin birleşimi.
“Son kez söylüyorum, kalk artık Jason! Annemler beş saatten kısa bir süre içinde burada olacak. Bu lanet olası kocaman evin yarısı bile temizlenmedi daha!” diye bağırıyor Max. Sonra yüksek bir gürültü duyuyorum.
Jason merdivenlerden inerken, “Bunu yapacak temizlikçilerimiz var,” diye sızlanıyor.
Arkasından gelen Max, “Babam kendi işimizi yapmayı öğrenelim diye onlara hafta sonu izni verdi. Böylece tembel olmayacağız ve başkalarına çok fazla bel bağlamayacağız,” diyor.
Max kahverengi saçlı ve yeşil gözlü, babamın kopyası gibi. Jason’ın ise çilek sarısı saçları ve ela gözleri var, o da anneme benziyor.
“Öyleyse aşçımız neden hâlâ burada?”
Omuz silkerek gülüyorum. “Çünkü başka hiç kimse yemek yapamıyor.”
Jason pis pis sırıtıyor. “O zaman bir işe yarayıp yemek yapmayı öğrenmelisin.” Ona öldürücü bir bakış atıyorum.
Çatalımı ona doğrultarak, “Bunu bir daha söylersen gözlerini oyarım,” diye tıslıyorum.
Daniel çatalı elimden alıyor. “Vay canına kaplan, sakin ol. Ben onunla yemek yiyordum.”
Max boş tabağıma bakarak kıkırdıyor. “Evet, görünmez yemekler.”
“Hey, yemeğim!” Kafamı hızla Jason’a çeviriyorum. Son pankekimi ağzına tıkıştırıyor.
Ağzı doluyken, “Ne var? Acıkmıştım,” diyor.
Sandalyemden kalkıp ona öfkeyle bakarken, Nathaniel ona, “Kaç,” diye fısıldıyor.
O yardım diye bağırırken peşinden koşuyorum. Ama sevgili abilerimiz sadece gülüyor.
ÜÇ SAAT SONRA
Sonunda Jason'ı yakalayıp havuza ittikten sonra ev temizliğini bitirmeye başladık. Herkes kendi odasını temizledi. Bana da yemek odasını ve koridoru süpürme görevi verildi.
Jason merdivenlerden inerken, “Sonra dönerim,” diyor.
Kayden, “Nereye gidiyorsun? Annem ve babam yakında burada olur,” diyor.
“Senin aksine, benim öğle yemeğine çıkaracağım bir kız arkadaşım var,” diyor.
“Acıttı.” Gülerek karşılık veriyorum.
Gözlerini deviriyor. “Her neyse. Nasıl olsa önümüzdeki altı ay boyunca birlikte kalmayacaksınız.”
Jason, “Sanki seninki sürdü de,” diye karşılık veriyor.
Nathaniel elinde bir paket cipsle oyun odasından çıkıyor. “Hey, KJ'in olmayan aşk hayatıyla dalga geçmeyi bırakın.”
Kayden ona öfkeyle bakıyor. “Aman neyse. Ben yüzmeye gidiyorum.” Koridordan geçip evin yan tarafına doğru yürüyor.
Jason’a dönüyorum. “Tiffany’ye selam söyle.”
İç çekiyor. “Söylerim. Haftaya üniversiteye dönmek için sabırsızlanıyorum.”
“Yaz neredeyse bitti,” diye sızlanıyorum.
“Evet.” Nathaniel dudak büküyor. “Geç uyanmayı gerçekten seviyordum.”
Seattle’da yaşıyoruz. Ben ikizler ve arkadaşım Lily ile birlikte Roosevelt Lisesi'ne gidiyorum.
Max, Stanford Hukuk Fakültesi'nde son sınıf öğrencisi. Gelecek bahar mezun olacak ve ardından yüksek lisans yapacak. Jason, Columbia Üniversitesi'nde ikinci sınıf öğrencisi. Kayden ise New York Üniversitesi'nde ondan bir yıl geride. İkisi de başka iki arkadaşlarıyla birlikte bir apartman dairesinde kalıyorlar.
Jason'ın üç yıllık kız arkadaşı Tiffany de burada, Seattle'da yaşıyor. New York Film Akademisi'ne gidiyor. Hafta sonları ve bazen hafta içi de Jason'ın dairesinde kalıyor. Çünkü kampüse yakın bir yerde iki okul arkadaşıyla birlikte yaşıyor.
***
“Anne!” diye koşup çift kanatlı ön kapıdan ilk giren anneme sarılıyorum.
O da bana sarılıyor. “Amanda, tatlım, seni çok özledim.”
Tüm erkekler, “Anne!” diye bağırarak merdivenlerden aşağı koşuyorlar.
Annem, “Gidip babanıza yardım edin çocuklar. Yakında misafirlerimiz gelecek,” diye emrediyor. Hepsi şikayet ederek sızlanıyor.
“Misafirimiz kim?” diye soruyorum.
“Babanın iş arkadaşı ve çocukları. Şansımıza, senin yaşlarında bir kız da var.” Annem gülümsüyor. Çilek sarısı saçları topuz yapılmış. Üzerinde günlük kıyafetler var, ki bu oldukça şaşırtıcı.
“Adı ne?”
“Felicia. Özel bir okula gidiyor. Aslında senin de gitmen gerekiyordu ama—”
Sözünü kesiyorum. “Anne, bunu daha önce konuşmuştuk. Sırf babamın parası var diye, Max ve Jason gibi özel bir okula gitmek zorunda değilim.”
“İyi bir üniversiteye girmek istiyorsan, bu başvurun için iyi olurdu.”
“Roosevelt gayet iyi bir okul. Kayden oraya gitti ve durumu gayet iyi. Sahip olduğum notlar ve yaptığım ek etkinliklerle Berkeley'e girebilirim. Öğrenci konseyi başkan yardımcısı, tiyatro kulübü başkanı ve kitap kulübü başkanı olduğumu unutma.”
Alnımdan öpüyor. “Biliyorum, tatlım. Üç virgül sekiz ile dört tam puan arası bir not ortalamasıyla bu kadar çok görevi yapabilmenle gurur duyuyorum.” Bana bir çanta uzatıyor. “Ayrıca, misafirlerle yiyeceğimiz akşam yemeği için sana bir elbise aldım.”
Sızlanıyorum. Elbiselerden neredeyse topuklu ayakkabılardan nefret ettiğim kadar nefret ediyorum. İki yaşındayken annem sonunda bir kızı olduğu için bana süslü kıyafetler giydirip oyun buluşmalarına götürürdü. Lily ile dördüncü sınıfta sınıf değiştirdiğimde tanıştık. Benim hiç erkek arkadaşım olmadı. Çünkü abilerim onlara hep benden uzak durmalarını söylerdi.
Ortaokulda kızlar Daniel ve Nathaniel ile konuşabilmek için benimle arkadaş olmaya çalışırlardı. Lily ile uğraşırlardı çünkü o zamanlar inek bir öğrenciydi, ki hâlâ öyle. Ben de inek bir öğrenciydim. Sadece Lily gibi gözlük veya diş teli takmıyordum.
Sırf abilerime yaklaşmak için benimle arkadaş olmayan tek kişi oydu. Onun en yakın erkek arkadaşı var. Adı Brandon ve o da bizim okula gidiyor. İkizlerle aynı futbol takımında oldukları için onlarla arkadaş. Sadece öğle yemeği sırasında bizimle takılıyor. Benimle konuşabilen tek erkek o. Çünkü abilerim onu bir tehlike olarak görmüyor.
