Bir Dizi Cinayet
Yazar
SJ Wilke
Okur
565K
Bölüm
55
Laura, insanların yoğun duygular yaşadıkları anlarda ardlarında bıraktıkları anı izlerini—ipleri—görebiliyor. Bu tuhaf yeteneği, antika eşyaları değerlendirmede ona üstünlük sağlıyor, ama aynı zamanda onu dehşet verici bir keşfin içine sürüklüyor. Bir bıçağa dokunduğunda, üzerinde yirmi üç kanlı ip görüyor. Ve bu bıçağın sahibi? En iyi arkadaşının çıkmakta olduğu adam. Polis onu sanrısal olarak nitelese de Laura, gördüklerinin gerçek olduğunu biliyor. Şimdi zamanla yarışarak, tuhaf yeteneğini bir katili durdurabilecek tek silaha dönüştürmeye çalışıyor. Ama herkesin göremediği bir tehlikeyi nasıl kanıtlayabilir—ve her şey için çok geç olmadan?
Bölüm 1
“Ölüleri görmüyorum,” dedi Laura, Carol'a.
Ortaokuldan beri en yakın arkadaşlardı. Bugün şehirdeki bir kafede karşılıklı oturuyorlardı.
“Tamam, tamam. İpler görüyorsun. Ama o iplerin ucunda ölüler var. Yani ne demek istediğimi anlıyorsun, değil mi?” Carol sodasındaki pipetle oynadı.
“Ama ölüleri görmüyorum. O iplere bağlı olan şey anılar, ölüler değil.”
Laura gülmek istedi ama gülmedi. Yeteneğini bilen herkes anlamıyordu. Psişik yeteneğini bir armağan olarak görmüyordu.
Aslında lise yıllarına kadar—arkadaşlarıyla erkekler, aşk, seks ve hayat hakkında konuşurken—farklı olduğunu bile bilmiyordu. O zamana kadar herkesin ipleri gördüğünü sanıyordu.
Carol sandalyesinde kıpırdandı, düşünüyordu. Kahverengi saçları, ela gözleri ve kıvrımlı bir vücudu vardı. Laura onu seviyordu çünkü işleri fazla ciddiye almıyor, gülmeyi ve mutlu olmayı seviyordu.
Laura'nın gördüğü ipler her zaman mutlu sonlara götürmüyordu, bu yüzden neşeli arkadaşlığından hoşlanıyordu.
Carol güldü, bu konuyu artık konuşmayacağını gösteriyordu. “İşteki terfi için iyi bir şansım var.” Heyecanla sandalyesinde kıpırdandı.
“Harika,” dedi Laura gülümseyerek, sodasından içmeden önce.
Gözleri Carol'ın arkasındaki kapıya kaydı—kafeye yeni giren bir adama. Haki kumaş pantolon ve açık mavi yakalı bir gömlek giyiyordu, kravat yoktu.
Uzun boyluydu ve kumral saçlarıyla oldukça yakışıklıydı. Ama sırtı ona dönük oturduğu için gözlerinin rengini göremiyordu.
“Dalgın görünüyorsun,” dedi Carol.
“Yakışıklı bir adam girdi içeri,” dedi Laura sessizce, kapıya doğru başını sallayarak.
Carol güldü. “Odaklan! Bir arkadaşıma senin onun geleceğini söyleyeceğini söyledim.” Sanki o kişi her an ortaya çıkacakmış gibi kapıya doğru döndü.
Laura başını salladı. “Gelecek söylemiyorum.”
Carol ipleri öğreneli sadece bir yıl olmuştu. Hâlâ anlamakta zorlanıyordu ve Laura da açıklamakta güçlük çekiyordu.
İnsanlar bir nesneye bağlandıklarında veya onunla kötü bir olay yaşadıklarında, ona bağlı bir ip bırakıyorlardı. Laura bu ipleri görebiliyor ve okuyabiliyordu.
Göze batmamak için çok çaba sarf ediyordu. Çoğu insan böyle yeteneklere inanmıyordu. Bu yüzden yeteneğini antikalara olan ilgisi ve tarihe olan sevgisiyle gizliyordu.
Çoğu antikanın bağlı ipleri olduğuna göre, antika değerlendirmeciliğinden daha iyi hangi işi yapabilirdi ki?
Bordeau Kafe'deki pencere kenarındaki iki numaralı masa onun ofisiydi. Mekan yeniydi—yeni bina, yeni mobilyalar, her şey yeni. Bu da çok az ip ya da hiç ip olmadığı anlamına geliyordu.
Yüz televizyonun olduğu, hepsinin farklı kanallarda açık olduğu bir odada olmak yerine televizyonsuz bir odada olmak gibiydi.
“Eh, ona bir şeyler söyle işte, her zamanki gibi,” dedi Carol rahatça.
“Demek ki bir misafirimiz olacak,” dedi Laura teslimiyetle. “Senden ücret almaya başlamalıyım, biliyorsun.”
Sarı saçlarını geriye itti. Bu yaz omuzlarını geçmişti ve böyle hoşuna gidiyordu.
Mümkün olduğunca sıradan görünmekten hoşlanıyordu. Boyu bile istediğinden fazla dikkat çekiyordu, bu yüzden uzun boylu erkeklerden hep hoşlanmıştı. Narin ama zayıf değildi, kalabalığa karışmasını sağlayan bir vücudu vardı.
Carol utangaç, eyvah tarzı bir şekilde gülümsedi.
“Ya söyleyecek bir şey yoksa?” diye sordu Laura omuz silkerek.
“Ah, işte burada. Marcie! Buraya!” Carol kafenin kenarında durup etrafa bakan bir kadına el salladı.
Laura bu kadını anlamak için bir ipe ihtiyaç duymuyordu.
Duruşu güvensizliği gösteriyordu. Omuzları içe doğru çökmüştü, etraflarındaki yaz sonu sıcağına rağmen ceketinin içine çekilmişti.
Görünmez olmaya çalışıyormuş gibi sönük renkler giyiyordu ama berrak zeytin tenine karşı öne çıkan güzel, iri gözleri vardı.
Bir ip vardı ama Laura henüz okuyamıyordu.
“Merhaba, Carol,” dedi Marcie uysal, sessiz bir sesle.
“Marcie. Otur. Sana bir şey ısmarlamalı mıyım?” diye sordu Carol, utanmış görünen Marcie için fazla heyecanlı davranarak.
“Hayır, teşekkürler,” dedi, sandalyesinde kamburlaşarak otururken.
“Merhaba, Marcie. Ben Laura. Cebinde ne var?” diye sordu Laura, hâlâ ipi okuyamıyordu—çok güçlü değildi.
“Hadi ama, Laura. Cebinde ne olduğunu sen söylemen gerekiyor,” dedi Carol gülerek.
Marcie elini cebinden çıkardı, itaatkar bir köpek yavrusu gibi, oturduğundan beri oynadığı şeyi göstermek için.
“Bu bir—“
“Amblem,” dedi Laura, Carol'ı keserek.
Marcie'nin elinden almadan embleme dokundu. İki ip vardı: biri Marcie'den ve çok zayıf biri babasından.
Embleme bağlı ipler, Marcie'nin 1980 Buick'ten kalma yuvarlak emblemi neden değerli bulduğunun hikayesini anlatıyordu. Metal solmuş görünüyordu ama emblemin kırmızı, beyaz ve mavi renkleri hâlâ görülebiliyordu.
Babası altı yaşındayken ona vermişti. Laura, babasının ona bunun en değerli eşyası olduğunu, güvende tutması gerektiğini ve onu her zaman koruyacağını söylediğini görebiliyordu.
Laura, babasının ipinin onun işe yaramaz, tembel biri, altı yaşındaki çocuğun boyundan daha uzun sabıka kaydı olan ufak tefek bir hırsız olduğunu gösterdiğini düşününce, bunun altı yaşındaki bir çocuk için büyük bir sorumluluk olduğunu düşündü.
İp ona babasının öldüğünü söylüyordu—Marcie'ye emblemi verdikten sadece birkaç ay sonra ölmüştü.
Marcie onun hakkında pek bir şey bilmiyor ya da hatırlamıyor gibiydi, ki bu muhtemelen iyi bir şeydi.
“Baban sana vermiş,” dedi Laura.
Marcie başını sallarken hiçbir duygu göstermedi.
Çoğu insan, doğru mu yanlış mı olduğunu bilmesine yardımcı olabilecek herhangi bir duyguyu gizlemeye çalışırdı. İnsanlar bunun “falcıya” yardımcı olduğu, onları doğru gösterdiği fikrine sahipti.
Bu çoğunlukla doğruydu ama Laura bu ipuçlarına ihtiyaç duymuyordu.
Carol, kendini susturmaya zorluyormuş gibi, en azından Laura bitirene kadar, kendini beğenmiş bir şekilde sandalyesine yaslandı.
“Bu bir amblem. Değer verende, nesnenin kendisinde değil,” dedi Laura, dikkatlice düşünerek.
Zayıf kadınlardan nefret ediyordu. Haberler hep kadın kurbanlarla doluydu. Marcie'nin alnına “kurban” kelimesi damgalanmış olabilirdi, çünkü uysal hali onu savunmasız gösteriyordu.
Laura bunu değiştirmek istiyordu. Bilgi güçlendiriyordu ve Marcie'nin birkaç şey öğrenmesi gerekiyordu—doğru olsun ya da olmasın.
“Sana emblemi gözlerin yüzünden verdi. Marcie, Marcella'nın kısaltması. Kısmen İtalyansın,” dedi Laura, Marcie'nin sonunda sözlerine şaşkın bir tepki göstermesinden mutlu olarak.
“Marcella savaşçı ve güçlü demek,” diye devam etti. “Sana emblemi seni yumuşatmak için verdi. Ateşi soğutmak için. Ama... ama emblemi yanında taşıyorsun ve bu yüzden fazla yumuşamışsın. Zayıfsın.”
Carol başını salladı, hikayeden keyif alarak.
Marcie donmuş gibiydi, nefes bile almıyordu.
Bir garson yaklaştı ve Carol ona ihtiyaçları olmadığını bildirmek için başını salladı.
Laura, garsonun Carol'ın işaretine karşılık verip uzaklaşmasına sevindi.
“Gözlerinin erkekleri dizlerinin üzerine çökertecek gücü var ama amblem bunu yapmana engel oluyor,” dedi Laura.
Sodasından bir yudum almak için durdu. Marcie'nin bilgiyi düşünmesi için biraz zamana ihtiyacı vardı. Bazen birine telkin gücüyle yardım etmeye çalışmak işe yarıyordu, bazen de yaramıyordu.
Laura başarılı olduğunu düşünmeyi seviyordu—kendi kendine telkin gücü denemesi.
“Karanlık bir odada el feneri yakarsanız, parlaktır,” dedi Laura, sodasını bırakarak.
“Burada, gün ışığında el feneri yakarsanız, kimse görmez bile. Şu anda sen karanlık bir odada el fenerisin. Herkes seni fark ediyor.”
Bu yorum Marcie'yi tedirgin etti. Etrafa baktı.
“Gözlerin. Etrafını aydınlatarak onları yumuşatman gerekiyor,” dedi Laura.
Hem Marcie hem Carol kafası karışmış görünüyordu.
“Gözlerinin parlaklığını yumuşatmak için parlak renkler giymen gerekiyor. Kırmızı. Git bir moda dergisi bul ve bir model gibi giyinin. Baban ortaya çıkmadan önce annen model olduğu gibi sen de model olabilirsin.”
Laura sözlerini dikkatlice seçti, çünkü ipler ona Marcie'nin babasının annesiyle evlenip evlenmediğini söylemiyordu. Bir ipten gelen bilgi bazen belirsiz olabiliyordu.
“Annem model miydi? Ama sadece on altı yaşındaydı,” dedi Marcie.
“Hadi canım. Bütün modeller ergenlik öncesi başlar,” dedi Carol aniden, sonra elini ağzına kapadı, Laura bitirene kadar konuşmaması gerektiğini hatırlayarak.
Ama bu sefer yorum faydalıydı ve Laura arkadaşına bir gülümseme gönderdi.
“Peki, geleceğim ne?” diye sordu Marcie.
“İki tane var,” dedi Laura.
“İki mi?”
“Emblemi taşıyıp karanlık bir dünyada kaybolmuş bir el feneri olabilirsin. Ya da emblemi bir mücevher kutusuna koyup dünyaya ışığınla hükmedebilirsin,” dedi Laura.
İçten içe irkildi, aniden ne kadar abartılı göründüğünün farkına vardı. Parmakları saçlarıyla oynadı, ona düşünmek için biraz zaman verdi.
Geri adım atamadan, iki polis memuru kafede yürüdü, herkesin dikkatini çekerek.
