Sessizce Düşerken Kitap 1: Sessizce Düşerken
Yazar
A Silove
Okur
16,0K
Bölüm
43
Alexis; mükemmel notları, tek bir en yakın arkadaşı, sinir bozucu bir ağabeyi ve onu sonsuz bir sevgiyle kucaklayan ailesiyle, her haliyle örnek bir genç kızdı.
Son sınıf geldiğinde Alexis ne küçük sosyal çevresini genişletmenin ne de kendini ön plana çıkarmanın peşindeydi; ancak her şey değişmek zorundaydı, sonuçta hayattaki tek sabit şey değişimdi.
Dönem başında okulun yeni, gizemli ve muhteşem görünen üç erkeğiyle grup ödevi için eşleşen Alexis, pek çok açıdan sınanacaktı.
Bayağı tavlama cümleleri, kaba tavırlar, büyüleyici gülümsemeler, motosiklet gezileri, kahve randevuları ve birlikte geçirilen uzun saatler; bildiği her şeyi sorgulamasına yetmişti.
Peki ya içlerinden birine aşık olduğunda ne olacaktı? O siyah saçlı ve delici yeşil gözlü olana... Çocuk, Alexis'in tüm hayatı boyunca sakladığı sırrı öğrendiğinde Alexis ne yapacaktı? Kararından pişmanlık duymaya ve onunla çok daha önce tanışmış olmayı dilemeye başlar ama hayatın, insanın duygularıyla oynamak için kendine has yöntemleri vardır. Sırrı, yeni filizlenen ilişkilerini paramparça mı edecek yoksa daha da mı güçlendirecek?
Bölüm 1
ALEXIS
“Uyan, uyan. Hadi, uyan,” diyordu sinir bozucu bir ses durmadan. Kısa süre sonra, biri oldukça acı verici bir şekilde beni dürtmeye başladı.
“Okula dönüşünün ilk gününe geç kalmadan uyan,” dedi ses bir kez daha.
İnleyerek yorganı başıma çektim. “Beni rahat bırak,” diye mızmızlandım.
Dürtme durdu. Kısa süre sonra, sanki birkaç dakika önce hiç rahatsız edilmemişim gibi rüyalar âlemine dalıyordum.
Soğuk su yorganımdan içeri sızınca aniden uykudan uyandım. Sırılsıklam olmuştum ve durmadan titriyordum.
“Ne oluyor be!” diye bağırdım ve yorganı hızla üzerimden çekip yere fırlattım.
Sabahın bu kadar erken saatinde birinin üzerine kim buz gibi su döker ki?
Bunu yapan kişi durmadan gülüyordu. Arkamı döndüğümde sinir bozucu abim James'ten başkasını görmedim.
İki büklüm olmuş, gülmekten dizlerini tutuyordu. Gülme krizleri arasında, “Sana kalkmanı söylemiştim, değil mi?” dedi.
Ona öyle ters bir bakış attım ki, bakışlar insanı öldürebilseydi birkaç saniye içinde hepimizin onun cenazesine katılacağına emindim.
Dişlerim birbirine çarparken, “Dışarı çık! Üzerimi değiştirmek istiyorum,” dedim.
Ama odamdan çıkarken bile gülmeye devam etti. Yatak odamın kapısını kapatırken omzunun üzerinden, “Geç kalmadan hazırlanıp okula gitmek için yirmi beş dakikan var, Alexis,” diye bağırdı.
Ondan nefret ediyordum.
Rahat yatağımdan hızla kalktım ve kısa bir duş almak için banyoya gittim. Su inanılmaz derecede soğuk olduğu için duşta çoğunlukla dişlerim takırdadı. Daha sonra vücuduma bir havlu sardım ve dişlerimi fırçaladım. Dağınık, kıvırcık kahverengi saçlarımı hızla taramaya çalıştım ama işe yaramadı.
Odama koştum. Düz beyaz V yaka bir tişört ve mavi kot pantolon giydim. Telefonumu şarjdan alıp kitaplarımı okul çantama tıkmadan önce ayakkabılarımı ve gözlüğümü taktım. Her şeyimi aldığımdan emin olmak için hızlıca bir kontrol yaptım ve sonra koşarak alt kata indim.
James mutfaktaki adanın yanında oturuyordu. Bir bardak portakal suyuyla birlikte dolu bir tabak krebi midesine indiriyordu. Ağzı kreple doluyken, “İstersen biraz kaldı,” dedi.
Kendi kendime, Bu çocuk hayvan gibi yiyor, diye düşündüm. “Yok, ben almayayım.”
Ağzına bir çatal krep daha atarken, “Keyfin bilir,” dedi. “Okula gitmek için sadece on dakikan kaldı.”
Buzdolabına yürüdüm. Mutfaktan çıkmadan önce kendime bir elma ve bir şişe su aldım.
Ben ön kapıyı kapatmak üzereyken James, “Ah, bir de Alexis,” diye bağırdı, “Annem bu yıl eğlenmeni ve arkadaş edinmeye çalışmanı söyledi, tamam mı?”
Gözlerimi devirdim çünkü annem her yıl bana hep bunu söylerdi. “Görüşürüz, James,” diye bağırarak karşılık verdim ve kapıyı kapattım.
Okul yaklaşık on dakikalık yürüme mesafesindeydi ve benim bundan daha az vaktim olduğu için, bir sürü vahşi köpek tarafından kovalanan bir deli gibi can havliyle koşmak zorundaydım. En azından oraya zamanında varmama yardım etmesi için Tanrı'ya dua edip durdum. Okulun otoparkına vardığımda çoktan nefes nefese kalmıştım.
Kendi kendime, Forma girmem lazım, diye düşündüm.
Saati kontrol ettim, dört dakika farkla yetişmiştim. Çok şükür!
Koridor, arkadaşlarıyla kış tatilleri ve benzeri şeyler hakkında sohbet eden öğrencilerle doluydu. En yakın arkadaşım Asher'ın beni çoktan beklediği dolabıma doğru ilerledim.
Yanına vardığımda Asher, “Vay canına! Küçük Bayan Dakik ilk defa okula geç kalıyor,” diye takıldı.
Bir zamanlar uzun olan kirli sarı saçları kısa kesilmiş ve düzgünce arkaya taranmıştı. Futbol takımı formasının altına beyaz bir tişört ve koyu renk bir kot pantolon giymişti.
Gözlerimi devirip dolabımın şifresini girerken, “Evet, evet, vur yüzüme Ash,” dedim.
Asher saçımı karıştırdı ve o büyüleyici gülümsemesiyle bana gülümsedi ama turkuaz mavisi gözlerinde başka bir şey vardı. “Yani, ikimiz arasında genelde geç kalan ben olurum, ama bu sefer on beş dakika erken geldim,” dedi.
“Seninle neden arkadaş olduğumu bile bilmiyorum.”
Arsız bir sırıtışla, “Çünkü Al, beni seviyorsun ve o sefil küçük hayatında bensiz kesinlikle yaşayamazsın,” dedi. Sınıfa doğru yürümeye başlarken beni yanına çekti. “Biraz hayatın tadını çıkarmaya başlamalı ve bu kadar içine kapanık olmayı bırakmalısın. Bu senin son senen ve hayatının geri kalanında bundan sadece bir tane olacak.”
Fizik sınıfımın önünde durduk ve ancak o zaman fizik kitabımla tarih kitabımı karıştırdığımı fark ettim. “Hayır, hayır, hayır.”
“Sorun ne?”
“Gidip fizik kitabımı almam lazım.”
Asher kahkahalara boğulmadan önce uzun bir süre bana baktı. “Aman Tanrım, bu paha biçilemez,” dedi. “Önce geç kalıyorsun, sonra da ders kitabını unutuyorsun.”
Turkuaz mavisi gözleri yaşlarla dolarken gülmekten iki büklüm olmuştu. Tam o sırada zil çaldı. “Öğle yemeğinde görüşürüz, Al.”
Arkamı döndüm ve aceleyle dolabıma geri döndüm. Herkes derste olduğu için koridor ıssızdı, bense ders kitabımı aramakla meşguldüm. Son sınıfın ilk gününde bunların başıma geldiğine inanamıyordum.
Sonunda onu bir ton kitabımın arasına gömülmüş halde buldum. Sınıfa dönmek için arkamı döndüğümde, okulun ön kapısından giren çok yakışıklı üç çocuk gördüm. Olduğum yerde kaldım ve nutkum tutulmuş bir halde onlara baka kaldım. Hepsi koyu renk kot pantolonlarla siyah deri ceketler giyiyordu. Etraflarında gizemli bir hava ve kötü çocuk görünümü vardı.
Durduğum yerde onlara hayran hayran baktığımı görmeden önce arkamı döndüm ve sınıfa doğru yürüdüm. Ki hiç şüphesiz, bu derse fazlasıyla geç kalmıştım.
Harika!
***
Vatandaşlık eğitimi, fizik ve matematiğin yanı sıra en sevdiğim derslerden biriydi. Vatandaşlık öğretmeni Bayan Thompson, bu dönem yapmamız gereken ve yıl sonu notumuzun yüzde otuzunu etkileyecek bir ödevden bahsediyordu.
“Pekâlâ sınıf, şimdi size eşlerinizi vereceğim. Lütfen ikinizin de çalıştığından emin olun, çünkü sizi bireysel olarak da değerlendireceğim,” dedi ve ardından listesindeki isimleri okumaya başladı. “Casey, Michelle, Steve ve Nate,” diye seslendi.
Herkesin adını okumaya devam etti ve nihayet bana geldiğinde geriye sadece benim kaldığımı fark etti. Bayan Thompson mahcup bir tavırla, “Aman Tanrım, Alexis, görünüşe göre tek başınasın,” dedi.
“Sorun değil hocam. Ben yapa—” Kapı açılıp koridorda daha önce gördüğüm üç çocuk içeri girince sözüm kesildi.
Bütün gözler onlara çevrildi. Bütün kızların onlara ağzının suyunun aktığını, bazı erkeklerin de hayranlıkla baktığını görebiliyordum.
“Ah, siz yeni öğrenciler olmalısınız,” dedi Bayan Thompson. “Lütfen oturun, size söylemem gereken önemli bir şey var,” dedi.
Bayan Thompson bana baktı. “Şey Alexis, şanslısın çünkü bu üç genç adamla birlikte çalışacaksın ve onlara okulu da gezdirebileceğini umuyorum.”
Ağzım açık ona baka kaldım. Onlarla çalışamam. Ya bütün işi bana yaptırıp sonra da tüm övgüyü kendileri alırlarsa? diye düşündüm.
Bayan Thompson'ın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
“Hepiniz bir davanın süreçleri hakkında bir rapor yazmak zorundasınız. Ayrıca geçerli kanıtlarınız ve mantıklı bir gerekçeniz olmalı,” dedi. “Pekâlâ, artık kendi gruplarınıza gidebilir ve dersin geri kalanında çalışmaya başlayabilirsiniz.” Masasına geri dönüp yerine oturdu.
Ayağa kalktım. Sınıfın arkasında oturan o üç çocuğun yanına doğru giderken bütün gözler benim üzerimdeydi. Lütfen bu iş iyi geçsin.
Bir sandalye çektim ve bana elini uzatan açık kahverengi saçlı ve ela gözlü çocuğun karşısına oturdum. İsteksizce elini sıktım.
“Selam! Ben Jake,” dedi ve gamzelerini göstererek gülümsedi. Jake, kumral saçlı ve okyanus mavisi gözlü çocuğu işaret ederek, “Bu Kai,” dedi. Sonra da orman yeşili gözleri olan koyu saçlı çocuğu göstererek, “Bu da Nick,” diye tamamladı.
Ben de gülümseyerek karşılık verdim. “Ben de Alexis, hepinizle tanıştığıma memnun oldum.”
Şey, bu gerçekten çok uzun bir ödev olacak.
